ΤΩΝ ΜΕΣΣΗΝΙΩΝ ΤΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΑΣ

Εδώ και μερικά χρόνια, έχουμε ξεκινήσει μια προσπάθεια για συγκεντρώσουμε λέξεις και φράσεις τις οποίες μιλούσαν και μιλάνε ακόμη οι  Μεσσήνιοι.                                                                            

Πεταλίδι η πλατεία

Η προσπάθεια αυτή, που δειλά – δειλά ξεκίνησε στην αρχή, πήρε τη μορφή της χιονοστιβάδας και από 30 – 40 λέξεις που αρχικά είχαμε συγκεντρώσει σήμερα έχουν φτάσει το ύψος περίπου των 1.200 λέξεων, αλλά και φράσεων, πάντα με τη συμβολή πάρα πολλών επισκεπτών του ιστότοπου μας, Μεσσηνίων που μας έχουν στείλει τις περισσότερες από αυτές τις λέξεις και που για μια ακόμη φορά τους ευχαριστούμε .                                                                                

Αγ. Σωτήρα Πεταλιδίου

Η προσπάθειά μας που συνεχίζεται μέχρι να φτάσουμε στον τελικό στόχο μας, ο οποίος είναι μέχρι να βρούμε και την ετυμηγορία των λέξεων, ώστε να δώσουμε ένα πλήρες έργο και να το παραδώσουμε στις επόμενες γενεές για να γνωρίσουν τη «γλώσσα» των προγόνων παππούδων τους, αλλά και τον τόπο της καταγωγής των. 

Στο σημερινό σημείωμα που σας παρουσιάζουμε απομονώσαμε 50

Γαϊτσές Βόρειο

λέξεις οι οποίες αναφέρονται σε συγκεκριμένες εργασίες, στο σπίτι, στα ζώα, στο ανθρώπινο σώμα κλπ.

Τέλος, αφού ευχαριστήσουμε όλους όσοι έχουν συμβάλει στη συγκέντρωση τόσων Μεσσηνιακών λέξεων, να παρακαλέσουμε και εσάς και σε όλους τους Μεσσήνιους αναγνώστες μας, να κάνουν μια ακόμη προσπάθεια να μας στείλουν όσες λέξεις και φράσεις έχουν θυμηθεί στο e-mail : agsaouti@gmail.com

Δείτε παρακάτω κατά κατηγορία τις Μεσσηνιακές λέξεις. 

ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΑΙΟΣΥΓΚΟΜΙΔΗΣ

 * Αγκλιά = Δοχείο για το διάλεγμα της τελευταίας ποσότητας του  
   λαδιού από την κασέλα του ελαιοτριβείου.

 

Λαγκάδα Μάνης

* Ανάρτυγο = φαγητό χωρίς λάδι.                    * Βαλμάς= ο εργάτης που χτύπαγε τα άλογα
    στο λιοτρίβι
 * Δέμπλα = Ξύλινο ραβδί για
   ράβδισμα  ελιών.                                      

* Δικαίωμα = τα εργατικά, εκθλιπτικά του
   ελαιοτριβαία.                                                

 * Καραβοκύρης = ο αρχιεργάτης
   του ελαιοτριβείου.                                 

Αγαλιανή Τριφυλίας

* Κατσίγαρος = Το λιόζουμο μετά τη διαλογή του λαδιού. 

   (Μανιάτικη λέξη)                             
 * Κατσόνι = ένα ξύλινο εργαλείο σα μαγκούρα
    ή γκλίτσα που
    κατεβάζουν την κλάρα της ελιάς                                                         

* Κατωλίδι = το κάτω λιθάρι στα παλιά λιοτρίβια (λιτριβεία).                  

* Λαδούσα = Δοχείο για μεταφορά λαδιού.

Μαραθόπολη 

* Λινός : Υπόγεια δεξαμενή στην οποία
  διοχετευόταν από την
   κασέλα ο κατσίγαρος.

 * Λιόζουμο = Υγρό απόβλητο ελαιοτριβείων

 * Λιοκόκκι = Πυρήνας από επεξεργασία της
   ελιάς στο ελαιοτριβείο

 * Λιοπανάζω= δέρνω κάποιον τόσο πολύ που σέρνεται σαν
   λιόπανο (θα σε λιοπανιάσω)

 

Αετός Κοπανακίου

* Λιτριβεία = τα ελαιοτριβεία.

 * Μαστέλο = Αυτό  ήταν ξύλινο και κυλινδρικό
   (μισοβάρελο) δοχείο
   ανοιχτό από πάνω.                                                                   

 * Μούργα = χοντρό κατακάθι λαδιού.

 * Μπιντόνα = το μεταλλικό δοχείο,
   ο ντενεκές, που βάζουμε το λάδι.                      
 

Αμπελιώνα ορεινής Οιχαλίας

* Μπότσα = ειδικό δοχείο από ορείχαλκο που
   χωρούσε δύο οκάδες λάδι.

* Χαμολόι = Το μάζεμα του καρπού της ελιάς  
   από το χώμα, που έχει πέσει από τον  αέρα.
   Το λάδι που βγαίνει απ’ αυτές τις ελιές, 

   είναι κατώτερης ποιότητας.

 * Χαμούρι = το σπάσιμο του ελαιόκαρπου και
    μετατροπή του σε πολτό.                                                                                               

ΣΤΗ ΣΠΟΡΑ                                                                           

* Αμειψισπορά = Η αλλαξοσπορά, άλλα χωράφια τα έσπερναν με  
  σιτάρι, κριθάρι κλπ και άλλα με λούπινα, βίκους κλπ                     

Άνω Δώριο

* Ανόργωτο (έδαφος) = Αυτός που δεν
  οργώνει το έδαφος, αλλά το  
  κουτσουλοχώνει. 

* Βολοκόπος = Αυτός που ακολουθούσε το  
   ζευγολάτη και με την 

   αξίνα του θρυμμάτιζε το χώμα.
* Γεννήματα = Αγροτοειδή φυτά. Σιτάρι, κριθάρι, βρώμη.

*Δεμάτι = δεμένη ποσότητα θερισμένων γεννημάτων, ξύλων κλπ

Σπερχογεία (Κουρτσαούσι)

* Δεματόσκοινο = το σκοινί με το οποίο
  έδεναν το δεμάτι. Είχε στη  
  μια του άκρη ένα ξύλινο κουλούρι για να
  σφίγγει πιο πολύ και να
  δένετε καλλίτερα.

* Κατούνα = κοφίνι με το φαγητό της ημέρας
  που έπαιρναν οι Μανιάτες στο χωράφι.

* Κουτρούλια  = το ειδικό σκάψιμο (σε
  σωρούς) που γινόταν στις σταφίδες.

Άνω Βέργα (Σέλιτσα)

* Λιμάρι = Μικρό μάτσο από θερισμένα  
  γεννήματα.

* Πετροσήκωμα = Το καθάρισμα του
  χωραφιού από τις πέτρες.

* Ρογγοδίχαλο = Εργαλείο ρογγίσματος.
  Διχάλι και δρεπάνι.  

* Νιάκα = Δερμάτινη φορητή κούνια μωρού  
  που έπαιρναν στα χωράφια για να                                         δουλεύουν.                                                                       * Φούσκιασμα = Το λίπασμα με κοπριά (φουσκί) ζώου

Αρφαρά πλατεία

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ            

* Γκοργκούνι=αστράγαλος                               * Καρλαύτης = αυτός που έχει μεγάλα και  
   πεταχτά  αυτιά.                      

* Κάφυρος = Το ρουθούνι.                                * Μπάκα = κοιλιά.

ΖΩΑ                                                                    

* Γουστέρα  ή γουστέρνα = σαύρα

Θουρία πλατεία

* Δεπουτσώνω = δένω τα πόδια των ζώων.

* Κλωσσούδες = οι κότες που κλωσάνε «επωάζουν» αυγά.                    

* Κουκούλι = Ο μεταξοσκώλικας                      * Μάστακας = Η ακρίδα.                                   * Μιαντούρι = Σιαμαμίδι, μολυντήρι, (μικρή
   σαύρα).

ΣΚΕΥΗ - ΕΙΔΗ ΣΠΙΤΙΟΥ                                                                      * Κάδη (η) = ξύλινο βαρελοειδές δοχείο τυριού.

Άρης πλατεία

* Καδίνα = Πήλινη πιατέλα, η τσανάκα.

* Κυλίφι = μαξυλαροθήκη                                * Λαίνα = στάμνα.                                           * Μαναρίτσα =  Το μικρό τσεκούρι. Τη λέξη
  αυτή τη συναντάμε στην 

Πλάτανος Πύλου

  περιοχή των  
  Κωνσταντίνων του  
  Δήμου Οιχαλίας και   την οποία μας  
  έστειλε ανώνυμος φίλος.

Μεταμόρφωση (Σκαρμιγκα)

* Μπεσίκι = Ξύλινη  
  κούνια μωρού.

ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΛΙΟΜΑΖΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ

Στη Μεσσηνία, όπου και να βρεθείς διαπιστώνεις την αγάπη που τρέφουν οι Μεσσήνιοι για την ελιά. Το ελαιόλαδο που παράγουν είναι εξαιρετικής γεύσης και μοναδικής ποιότητας παγκοσμίως γνωστό. 

Ο ελαιόκαρπος τινάζεται και πέφτει στα
απλωμένα πανιά 

Το μεσσηνιακό ελαιόλαδο είναι ένα φυσικό προϊόν, που παράγεται από την σύνθλιψη της ελιάς, χωρίς εκχυλίσματα και βελτιωτικά πρόσθετα. Είναι ένα δώρο της φύσης με μεγάλη βιολογική και φαρμακευτική αξία, γευστικό και εύπεπτο. Σήμερα πιστεύεται ότι το ελαιόλαδο προστατεύει την καρδιά, βοηθά στην καλή λειτουργία πολλών οργάνων, δρα ευεργετικά σε πολλές ασθένειες και έχει προληπτική δράση σε πολλές μορφές καρκίνου.

Από τον 12ο π.Χ. αιώνα στην εύφορη περιοχή της Μεσσηνίας και γύρω από την Καλαμάτα  καλλιεργείται το Ιερό δέντρο της ελιάς. Οι ανασκαφές στο παλάτι του Μεσσήνιου Βασιλιά Νέστορα  έφεραν στο φως στοιχεία που αποδεικνύουν την τεράστια σημασία που είχε ο χυμός του καρπού της ελιάς για την τότε κοινωνία. Την ίδια σημασία εξακολουθεί να κατέχει ακόμα και σήμερα, μιας και η καλλιέργεια της ελιάς αποτελεί την κατ εξοχήν φροντίδα των Μεσσήνιων αγροτών.

Ολόκληρη η Μεσσηνία είναι ένας απέραντος ελαιώνας, Το ευνοϊκό κλίμα, η ηλιοφάνεια, ο μικρός κλήρος που επιτρέπει σε κάθε παραγωγό να περιποιείται με αγάπη και φροντίδα κάθε ελαιόδεντρο και να μαζεύει τον ελαιόκαρπο στο σωστό βαθμό ωρίμανσης, δίνουν την άριστη ποιότητα της πρώτης ύλης. Ο μεγάλος αριθμός των σύγχρονων ελαιοτριβείων, με τους ελαιοτριβείς γνώστες των μυστικών της παραγωγής ελαιολάδου, οδηγούν στη παραλαβή αρίστης ποιότητας ελαιόλαδου.

                                                                                                            Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΛΙΟΜΑΖΩΜΑΤΟΣ (ΣΟΥΡΣΙΜΟ) ΣΤΗ ΜΑΝΗ                                       
   (Από το βιβλίο ΑΤΟΥΡΙ του Ιωαν. Κ. Κισκηρέα)                                                   Μετά το σκάψιμο και τη σπορά οι χωρικοί «δεν προλαβαίνουν να πάρουν ανάσα», γιατί οι ελιές έχουν ωριμάσει τον καρπό τους και πρέπει να ξεφορτωθούν από αυτόν.                                                                        Αρχίζει το σούρσιμο (λιομάζωμα) και η δουλειά θέλουν βιάσει. Δεν μπορούν να περιμένουν, γιατί οι καιρικές συνθήκες και ο δάκος θα αφανίσουν την παραγωγή. Το λάδι ήταν και είναι το βασικό εισόδημα της

Έτοιμος για τσουβάλιασμα

Μάνης και κατ’ επέκταση της υπόλοιπης Μεσσηνίας και με αυτό θεραπεύονται πολλές και βασικές ανάγκες των οικογενειών.                                                                                  Χαράματα κατηφόριζαν προς τον ελαιώνα. Ο γάϊδαρος ή το μουλάρι κουβαλούσαν τα σύνεργα της δουλειάς. Φτάνοντας στο χωράφι καθάριζαν τη ρίζα της ελιάς από τα χόρτα και τα παρακλάδια και έστρωναν τα λιόπανα ξακρίζοντας τα ώστε να καλύπτεται όλο το έδαφος κάτω από το φίλωμα των ελαιόδενδρων.  Στη ρίζα γύρω – γύρω έστρωναν σακιά. Κανένα σπειρί δεν έπρεπε να χαθεί. Όσος καρπός είχε πέσει   από τον καιρό, το χαμολόι, τον μάζευαν σπειρί – σπειρί  με τα χέρια (κοκολόγημα).                                                        

Πρώτος άρχιζε ο κλαδούχος (κλαδευτής), κόβοντας όσα κλαδιά, κατά την κρίση του να κοπούν. Έπειτα έζωναν το δέντρο με τις σκάλες, ή και ανεβαίνοντας πάνω σ’ αυτό, έσουρναν (μάδαγαν) τον καρπό με τα χέρια ή τα λανάρια, που έπεφτε στα λιόπανα. Πρόσεχαν να κάνουν όσο το δυνατόν λιγότερη ζημιά και τραυματισμό στα κλαδιά. Χτυπώντας τα με μικρά ραβδιά τους αφαιρούσε τον καρπό και τα κλαδιά τα πέταγε σωρούς – σωρούς έξω από τα λιόπανα. Στο τέλος καθάριζε τον καρπό από τα κομμάτια των κλαδιών και φύλλα. Έβγαζε, όπως λέγανε, τα μπάμπαλα. Παλιά τα κλαδιά μεταφέρονταν το βράδυ στο σπίτι, με το ζώο ή και ζαλωτά.  Χρησίμευαν για τροφ΄γ των ζώων (φύλλα και τρυφεροί βλαστοί) και για να καίνε το φούρνο.  Σήμερα τα κλαδιά καίγονται στο χωράφι. Τα χοντράδια ήταν και είναι για τη φωτιά στο τζάκι.                               

Τα σακιά περιμένουν τη σειρά τους για το ελαιοτριβείο

Ο καρπός σακιαζόταν και μεταφερόταν στο σπίτι. Έπρεπε να λιχνιστεί, για να φύγουν όσο το δυνατόν περισσότερα φύλλα, που έκαναν το λάδι να πικρίζει. Άπλωναν, λοιπόν, στην αυλή ή σε μια μεγάλη καμάρα άνα λιόπανο, και με ένα πιάτο πέταγαν σε αυτό τις ελιές από απόσταση. Ο καρπός σαν βαρύτερος έφτανε στο τέρμα ενώ τα φύλλα έπεφταν στη μέση της διαδρομής. Σήμερα η εργασία αυτή είναι μόνο ανάμνηση. Όταν μαζευόταν αρκετός καρπός μεταφερόταν σε σακιά από τους λιτριβάρηδες (εργάτες λιτριβείου), που τα έπαιρναν στους ώμους, στο λιτριβείο (ελαιοτριβείο) και αδειαζόταν στο παχνί μέχρι να έρθει η σειρά του νοικοκύρη να κενώσει (να βγάλει λάδι).     

 Το σήκωμα του λαδιού.                                                                                          Όταν τελείωνε το αφεντικό, ο καραβοκύρης άνοιγε την κασέλα και «σήκωνε το λάδι». Τα δοχεία που χρησιμοποιούσε ήταν η μπότσα (χωρούσε δύο οκάδες), η οκά, η μισή και η αγκλιά. Αυτή ήταν δοχείο με κυλινδρική (κυρτή) τη μια πλευρά και επίπεδη την άλλη και χρησίμευε για τη διαλογή της τελευταίας ποσότητας του λαδιού από την επιφάνεια της κασέλας.                                                

Το σήκωμα του λαδιού  ήταν μια μικρή ιεροτελεστεία.                                                   

Κανείς δεν μιλούσε. Ο καραβοκύρης γεμίζοντας ξέχειλα τη μπότσα από την κασέλα, την άδειαζε μέσα στη λαδούσα (δοχείο μεταφοράς) και μετρούσε δυνατά :                                                                                                                   - Μία… δύο, τρείς......                                                                               κάθε δέκα μπότσες έλεγε…                                                                   - Τάλια πρώτη…. Τάλια δεύτερη….                                                                        

Και κάθε δέκα τάλιες  (εκατό μπότσες) φώναζε….                                   – Τάλια μεγάλη !                                                                                     Η τελευταία διαλογή του λαδιού γινόταν με την αγκλιά και το μαστέλο. Αυτό  ήταν ξύλινο και κυλινδρικό (μισοβάρελο) δοχείο ανοιχτό από πάνω. Στη βάση είχε μια τρύπα που ανοιγόκλεινε με ξύλινο πίρο (τάπα). Γέμιζε το μαστέλο από την κασέλα και έπειτα άνοιγε σιγά - σιγά τον πίρο για να φεύγει ο κατσίγαρος που σαν βαρύτερος είχε πάει στον πάτο του μαστέλου. Όταν έφτανε στα δάχτυλα του, καθαρό λάδι, έκλεινε τον πίρο και άδειαζε το λάδι στη λαδούσα αφού πρώτα το μετρούσε.                                                                                         Μετά το τέλος της διαλογής, ο καραβοκύρης κρατούσε το δικαίωμα (εργατικά – εκθλιπτικά) και το φαγιάτικο (για το φαγητό των λιτριβάρηδων) το ποσοστό των οποίων ήταν προκαθορισμένο. Το λάδι μεταφερόταν στο σπίτι από τους λιτριβάρηδες με τις λαδούσες, λευκοσιδηρά δοχεία που χώραγαν σαράντα περίπου οκάδες. Ήταν μακρόστενα με τη μια πλευρά κυρτή και την άλλη επίπεδη και ζαλώνονταν στην πλάτη με σχοινιά ή ιμάντες που περνούσαν στους ώμους κάτω από τις μασχάλες.                                                                                      Πριν αδειάσει το λάδι στο πιθάρι ή τεπόζιτο ο λιτριβάρης ευχόταν :            - Καλοφάγωτο. Του χρόνου όσα σακιά τόσα γενάματα.                                                        

Η νοικοκυρά ευχαριστούσε και φίλευε τους λιτριβαρέους με ρόδια, καρύδια, σκορπαϊδες (σύκα ξεραμένα στον ήλιο και πασπαλισμένα με ρίγανη), κουλούρια, κλπ, ενώ το αφεντικό τους έδινε λίγα χρήματα για να πιούν ένα κρασί.                                                                                     Το λιομάζωμα, ανάλογα με τον καιρό και την παραγωγή, τελείωνε γύρω στα Χριστούγεννα. Η απόδοση ήταν πάντα μικρή.                                                                      

Κάθε στάμα έβγαζε 15 με 18 μπότσες και κάθε γέναμα 38 με 40. Σε μια καλή χρονιά ένας καλός παραγωγός έπαιρνε στο σπίτι του και 500 οκάδες λάδι.   Μετά το λιομάζωμα γινόταν το κόψιμο των χοντραδιών, αν δεν είχαν κοπεί κατά το σούρσιμο, το φούσκιασμα, το όργωμα και αργότερα το ξανέμισμα (κόψιμο μικρών βλασταριών).                                                                               

Έτσι ο ελαιώνας ήταν έτοιμος για του χρόνου.

                       

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ. Η ΑΛΑΓΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΤΑΫΓΕΤΟ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ !

Το φετινό  καλοκαιράκι,  ήδη μας έχει αποχαιρετίσει, ανεξάρτητα αν ο καιρός κάνει τα δικά του παιχνίδια και μας έχει ακόμα καλοκαιρινές ημέρες και μπορούμε να κάνουμε ακόμη τα μπάνια μας στις εκπληκτικές θάλασσες όλης της Μεσσηνίας.                                                                                                    

Η Αλαγονία

Παρά τις πολλές και εκπληκτικές παραλίες που διαθέτει η Μεσσηνία, δεν μπορούμε να παραλείψουμε και τα ορεινά χωριά της. Σ’ αυτό το αφιέρωμα  κάνουμε αναφορά σε ένα από τα ωραιότερα ορεινά χωριά της Μεσσηνίας, το καμάρι του Ταϋγέτου την Αλαγονία, με τις τόσες πολλές φυσικές ομορφιές που διαθέτει.  

                                         ΑΛΑΓΟΝΙΑ 

Η Αλαγονία είναι το γραφικό χωριό του Ταϋγέτου που μας τράβηξε την προσοχή αφού μας εντυπωσίασε όταν το επισκεφτήκαμε για πρώτη φορά. Δεν είναι η φυσική ορεινή ομορφιά του χωριού, δεν είναι τα τρεχούμενα νερά, τα πλατάνια, τα ιστορικά μνημεία της περιοχής, αλλά έχει κάτι ιδιαίτερο που μας μάγεψε και αποφασίσαμε η

Μονοπάτι στο δάσος της Αλαγονίας

σημερινή αφιέρωση να  γίνει για την ιστορική .....Σίτσοβα !

Η Αλαγονία όπως και άλλες ορεινές περιοχές της Μεσσηνίας, θα μπορούσαν  να γίνουν χειμερινοί τουριστικοί προορισμοί που θα έκαναν τη Μεσσηνία τουριστική και για τις 4 εποχές του χρόνου. Δυστυχώς οι πολιτικοί όλων των βαθμίδων (βουλευτές, Περιφερειάρχες, Νομάρχες, και Δήμαρχοι ) ακόμα δεν έχουν καταφέρει να το κάνουν έστω και σκέψη στο μυαλό τους. Ας είναι, εμείς είδαμε

Ποταμός Νέδων

ατέλειωτες και απίστευτες ομορφιές όχι μόνο στην Αλαγονία, αλλά και σε άλλες ορεινές περιοχές της Μεσσηνίας στις οποίες θα αναφερθούμε προσεχώς.  

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: 

Η Αλαγονία είναι ένα ήσυχο χωριουδάκι, στις πλαγιές της Μεσσηνιακής πλευράς του Ταϋγέτου σε υψόμετρο 750 μ., σήμερα κατοικείται από περίπου 140 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία .                       Ξεκινώντας από Καλαμάτα, ο δρόμος που θα μας οδηγήσει στην Αλαγονία, κινείται σχεδόν παράλληλα με τον ποταμό Νέδοντα. Ο τελευταίος πηγάζει από

Μια από τις φυσικές ομορφιές του Ταϋγέτου

τον Ταΰγετο, διασχίζει ένα πανέμορφο φαράγγι και τέλος χύνεται στον Μεσσηνιακό κόλπο δίπλα ακριβώς από τις δυτικές γειτονιές της πόλης της Καλαμάτας.

Σήμερα η Αλαγονία, που είναι χτισμένη αμφιθεατρικά,  είναι Δημοτικό διαμέρισμα του Καλλικρατικού Δήμου της Καλαμάτας και είναι ένα ήσυχο αλλά πολύ γραφικό ορεινό χωριουδάκι του υψηλότερου βουνού της Πελοποννήσου τον Ταύγετο. Στην περιοχή ευδοκιμούν κυρίως πατάτες (οι περίφημες κακομούτσουνες) και δευτερευόντως ελιές, καρυδιές και άλλα οπωροφόρα. 

Το ατέλειωτο φυσικό πανέμορφο τοπίο στον Ταύγετο

Τα τελευταία χρόνια έχει καθιερωθεί η "Γιορτή Πατάτας", που γίνεται κάθε χρόνο και συγκεκριμένα το βραδάκι του πρώτου Σαββάτου του Σεπτεμβρίου και αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς Μεσσήνιους και όχι μόνο. Όλες οι νοικοκυρές του χωριού ετοιμάζουν δεκάδες διαφορετικά εδέσματα με βάση την πατάτα, τα οποία σερβίρονται δωρεάν και συνοδεύονται με πολύ ωραίο κρασάκι της περιοχής. Τη γιορτή πλαισιώνει πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια. 

ΠΕΖΟΠΟΡΙΕΣ.  Στην  Αλαγονία  μέσα στο δάσος (δηλαδή  ό,τι σώθηκε από

Η Βρύση Νίκα στον Ταύγετο

τις τρομερές πυρκαγιές του 2007), Επειδή πολλοί θέλουν να πεζοπορήσουν στα μονοπάτια της περιοχής μέσα στο δάσος, μπορούν να πάρουν το μονοπάτι που σε 15΄ - 20΄ περνάει από τη βρύση του ΝΙΚΑ και οδηγεί στη θέση ΛΟΥΚΑ, εκπληκτικής ομορφιάς τοποθεσία με ψηλά πλατάνια, άφθονα  τρεχούμενα νερά και ένα μικρό καταρράκτη, ο οποίος συμπληρώνει την απίστευτη ομορφιά αυτού του φυσικού τοπίου που είναι στην πραγματικότητα ένας φυσικός «ζωγραφικός πίνακας».                                                                                                                                                         ΙΔΡΥΣΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ                                                                                          Το 1835, το τότε πρωτοεμφανιζόμενο Ελληνικό κράτος,  ίδρυσε  το Δήμο Αλαγονίας που συμπεριελάμβανε 6 χωριά                                   

1.Τσερνίτσα σήμερα Αρτεμισία

2.Σίτσοβα σήμερα Αλαγονία μαζί με τον Μαχαλά,

3. Μεγάλη Αναστάσοβα, σήμερα  Νέδουσα,

4. Μικρή Αναστάσοβα , σήμερα  Πηγές,  

5. Λαδά και Εμιαλούς και   

6. Καρβέλι και Χανάκια σήμερα Κάτω Καρβέλι.

|Καταράχτης στην Αλαγονία 

Η ονομασία της κοινότητας Αλαγονίας προήλθε από την αρχαία πόλη Αλαγονία η οποία ήταν μία από τις 18 πόλεις του Κοινού των Ελευθερολακώνων.                                                                                           

Για να φτάσουμε στο χωριό ξεκινήσαμε από την Καλαμάτα με βόρεια κατεύθυνση, παίρνοντας το δρόμο που οδηγεί στη Σπάρτη μέσω της ορεινής διάβασης του Ταΰγετου. Μετά από 23 χλμ ανάβασης στον Ταύγετο φτάσαμε στην Αρτεμισία που είναι πάνω στο δρόμο προς τη Σπάρτη, σ’ εκείνο το σημείο υπάρχει επιγραφή που γράφει «Προς Αλαγονία», στρίψαμε αριστερά και διανύσαμε περίπου άλλα 2-3 χλμ σε μια διαδρομή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, που εξελίσσεται μέσα σε καταπράσινο τοπίο με πλατάνια, ελιές και καστανιές, με βρύσες και που οδηγεί στη Σπάρτη μέσω της ορεινής διάβασης του Ταΰγετου. Μετά από 23 χλμ ανάβασης

Μια ακόμη φυσική ομορφιά στο δρόμο
προς Νέδουσα

στον Ταύγετο φτάσαμε στην Αρτεμισία που είναι πάνω στο δρόμο προς τη Σπάρτη, σ’ εκείνο το σημείο υπάρχει επιγραφή που γράφει «Προς Αλαγονία», στρίψαμε αριστερά και διανύσαμε περίπου άλλα 2-3 χλμ σε μια διαδρομή ιδιαίτερου φυσικού 

"ΑΡΤΟΣ - ΟΙΝΟΣ - ΕΛΑΙΟΝ" 4η ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΕΚΘΕΣΗ !

"ΑΡΤΟΣ - ΟΙΝΟΣ - ΕΛΑΙΟΝ" 2015,                                           είναι η 4η Μεσσηνιακή έκθεση, την οποία ο Δήμαρχος

Προϊόντα Ταϋγέτου

Καλαμάτας φιλοδοξεί να την μετατρέψει σε Πελοποννησιακή έκθεση. Η έκθεση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο και την Κυριακή 21 & 22 Αυγούστου στο πάρκο του ΟΣΕ.
Ήταν μια έκθεση σχετικά άδεια, αλλά με αρκετό κόσμο. Άδεια ήταν διότι οι εκθέτες ήταν πολύ λίγοι, τα εκθέματά τους όμως ήταν πολύ αξιόλογα. Πιστεύομε κ. Δήμαρχε, ότι για να την κάνεις Πελοποννησιακή έκθεση, πρώτα πρέπει να την κάνεις

Σελιτσάνες και Σελιτσάνοι με τα
προϊόντα της περιοχής τους

Μεσσηνιακή να γίνει απολύτως πετυχημένη και μετά να μιλάς για Πελοποννησιακή. Τη Μεσσηνία την εκπροσώπησαν μόνο ο Δήμος Καλαμάτας, λίγο της Μεσσήνης, το Δήμο Πύλου

Γνέθουν όπως τότε

Νέστορος, μόνο ένα χωριό. Η Οιχαλία που ήταν ; η Τριφυλία που ήταν ; η Μάνη που ήταν ; Δεν γνωρίζω τις προηγούμενες 3 χρονιές αν ήταν περισσότεροι εκθέτες ή όχι, αυτό που γνωρίζω

Παράδοση χωρίς όργανα ; 

όμως είναι ότι φέτος τα πράγματα ήταν φτωχικά.  Δεν είναι δυνατόν να οργανώνεις μια τέτοια έκθεση με μεγάλες φιλοδοξίες και ένα μεγάλο μέρος των Δημοτικών Συμβούλων της παράταξής σου να απουσιάζει. Αν αυτοί δεν έχουν ενδιαφέρον, δεν γίνουν οι κράχτες που θα φέρουν κόσμο, τότε ποιοί θα έχουν ενδιαφέρον. Αυτοί πρέπει να

Και χωρίς τραγούδι δεν γίνεται !

δώσουν το παράδειγμα για να έλθει ο κόσμος ! Αυτοί πρέπει να βγουν και να καλέσουν τον κόσμο, διαφορετικά ποιός είναι ο ρόλος τους, αν δεν είναι στο να υποστηρίξουν τις εκδηλώσεις του Δήμου ;   Ας τα αφήσουμε όμως αυτά και ας περάσουμε στα της έκθεσης. Κατ' αρχήν

Ο Σπύρος με τα παραδοσιακά του
αντικείμενα ποτέ δεν λείπει

όπως γράψαμε οι εκθέτες ήταν πολύ λίγοι και δεν αντιπροσώπευαν την υπόλοιπη Μεσσηνία. Όσοι από τους εκθέτες είχαν παλιά παραδοσιακά αντικείμενα,πού ήταν "όλα τα λεφτά"!
Θαύμασα, επίσης τα παλιά, τα παραδοσιακά αντικείμενα που εξέθετε ο

Σύλλογος Γυναικών Αρχαίας
Μεσσήνης

γνωστός  Σπ.  Κατσίρας,  ήταν  εκπληκτικά !!   Όλα αυτά τα αντικείμενα πραγματικά σε φέρουν σε άλλες εποχές, φτωχές μεν, αλλά εποχές με αξίες, εποχές χωρίς ανεργίες, χωρίς μνημόνια, εποχές που έβγαινες από

Ποιός παλιός Καλαματιανός δεν το θυμάται
του αείμνηστου κυρ Παντελή

το σπίτι σου και όλο το χωριό ή η γειτονιά σου έλεγε την καλημέρα και την πίστευε, δεν ήταν η σημερινή καλημέρα που την λες μόνο αν αποβλέπεις κάπου ή που την λες σε όποιον μπορεί να σου φανεί χρήσιμος, εποχές που όταν έτρωγες ντομάτα μύριζε ή μάλλον μοσχοβόλαγε

Μόλις τα συμπεθέρια τελείωσαν

ντομάτα !!!
Που είναι σήμερα αυτά  ;  Δυστυχώς δεν υπάρχουν, το μόνο που υπάρχει είναι το κέρδος και το συμφέρον. 
Αυτά τα συναισθήματα, τουλάχιστον εμένα προσωπικά, έβγαλε αυτή η έκθεση,

Να, και τα προικιά !

δίδαξε στους νέους, πως ζούσαν την εποχή εκείνη. Αυτό μπορούμε να πούμε ότι ήταν το μεγάλο κέρδος από αυτήν την έκθεση και φυσικά αξίζει ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ σε όσουν είχαν αυτήν την ιδέα, σε όσους μόχθησαν

Η νύφη, (αριστερά) δέχεται τα
δώρα της.

για να την υλοποιήσουν και ιδιαίτερα τον κ. Νικο Κισκήρα που ήταν η "ψυχή" αυτής της εκδήλωσης, ένα ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ επίσης στους εκθέτες που διατηρούν όλα αυτά τα παλιά παραδοσιακά αντικείμενα

....Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό !

και δέχονται να τα εκθέσουν  για να τα βλέπουν με νοσταλγία οι παλιοί και να μαθαίνουν από αυτά οι νέοι.
Ένα μπράβο πρέπει να πούμε και σε όλους τους συντελεστές της οργάνωσης του

Τα άλογα με τα προικιά

παραδοσιακού γάμου, που πιστεύουμε ότι ίσως να ήταν το καλύτερο της φετεινής εκδήλωσης. Να ελπίσουμε ότι του χρόνου και κάθε χρόνο θα έχουμε ένα διαφορετικό δρώμενο ;

Η νύφη με τον πατέρα
Περιμένουν το γαμπρό
που έρχεται.

Αγαπητέ, Δήμαρχε, για να παραμείνει αυτή η έκθεση, φρόντισε από τώρα, η επόμενη έκθεση να είναι πολυπληθέστατη από όλη τη Μεσσηνία, ξεκίνα από σήμερα να οργανώσεις την επόμενη, αν θέλεις καάποια στιγμή να γίνει Πελοποννησιακή,

Πεθερός και γαμπρός κατέφθασαν

γιατί με τα φετεινά δεδομένα θα μικραίνει αντί να μεγαλώνει και αν πάει έτσι, θα φθήνει μέχρι την κατάργησή της.
Ας ευχηθούμε ότι μπορεί αυτά τα

Επί τέλους ρε γαμπρέ, άρπαξε τη νύφη
και φίλησέ την !

γραφόμενα, να φτάσουν μέχρι τα αυτιά σου ή τα μάτια σου. Πρέπει όλη η Μεσσηνία να συμβάλει για την επιτυχία αυτής της έκθεσης, την οποία πρέπει να κάνουμε γνωστή στο Πανελλήνιο !!!
Γαμπροί, νύφες, συμπεθέροι και όλοι εμείς οι παρευρισκόμενοι, να είμαστε ευτυχισμένοι με υγεία ! Άντε και του χρόνου να βαφτίσουμε το παιδί !!!