ΠΡΟΒΟΛΗ ΠΕΡΙΟΧΩΝ



 SAOUTIS ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ    44 Ασφαλιστικά Χρόνια  

e-mail: agsaouti@gmail.com
Τηλ. 2721 300 351
Κιν. 6977 172 942

ΑΣΦΑΛΙΣΕΙΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ
Το γραφείο μας, πάντα πρωτοπόρο, δίνει λύσεις για ποιοτική ασφάλιση του Αυτοκινήτου σας, με τα χαμηλότερα (στην κυριολεξία και όχι στα λόγια) Ασφάλιστρα της αγοράς.
ΑΣΦΑΛΙΣΕΙΣ ΥΓΕΙΑΣ
Σήμερα έχετε περισσότερη ανάγκη από ποτέ, μια συμπληρωματική Ασφάλιση Υγείας. Οι γνώσεις μας και η μεγάλη εμπειρία μας, σας εγγυόνται τη λύση της Ασφάλισης της Υγείας σας.  



                      
                                    ΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΑ                                                                                       http://taairetika.blogspot.com
To e-magazino με τις Φιλελεύθερες Αιρετικές απόψεις, σκληρές αλήθειες και αρκετό παρασκήνιο, στην ΠΟΛΙΤΙΚΗ, τον ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ, τη ΜΕΣΣΗΝΙΑ, την ΠΑΡΑΔΟΣΗ, την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ, αλλά και το LIFE STYLE.
Το δικό σας Ηλεκτρονικό Περιοδικό ! με σταθερά πάνω από 500 επισκέψεις ΗΜΕΡΗΣΙΩΣ !


                                ΠΟΤΑΜΟΣ ΝΕΔΑ : ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ 
                                     ΦΥΣΙΚΑ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

                                                          
 Ένα πολύ σημαντικό ποτάμι της Πελοποννήσου, το μοναδικό με θηλυκό όνομα στην Ελλάδα και είναι το φυσικό σύνορο μεταξύ των Νομών Μεσσηνίας και Ηλείας, ο ποταμός Νέδα, έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής, τόσο για τους φυσιολάτρες που επιθυμούν να το διασχίσουν, όσο και για όσους αναζητούν όμορφες γαλήνιες εικόνες μέσα σε πυκνή βλάστηση, τρεχούμενα νερά και γραφικά χωριά.
Ο ποταμός Νέδα, θεωρείται,  ότι πήρε το όνομα του από τη μυθική
νύμφη Νέδα, θεότητα των υδάτων και κόρη του Ωκεανού. Σύμφωνα με τη μυθολογία η Ρέα όταν γέννησε τον Δία στο Λύκαιον όρος, εμπιστεύτηκε την ανατροφή του στις νύμφες Νέδα, Θεισόα και Αγνώ, προκειμένου να τον γλιτώσουν από τον πατέρα του Κρόνο που συνήθιζε να καταπίνει τα παιδιά του από φόβο μήπως τον εκθρονίσουν. Η νύμφη Νέδα μεταμορφώθηκε σε ποτάμι και έγιναν οι μακριές πλεξούδες των μαλλιών της πανέμορφοι καταρράκτες που στολίζουν το πέρασμα του νερού στο φαράγγι.                                                                 Ο ποταμός Νέδα πηγάζει από το Λυκαίον Όρος μέσα από έναν βράχο κοντά στον χωριό Πέτρα. Τα νερά του ακολουθούν μια εκπληκτικής
ομορφιάς , μαιανδρική πορεία μέσα από στενά φαράγγια, δροσερά πλατώματα και χαράδρες πνιγμένες στη βλάστηση, περνούν κάτω από πέτρινα τοξωτά γεφύρια και μέσα από σπηλιές και δημιουργούν καταρράκτες, για να καταλήξουν μετά από μια διαδρομή 32 χιλιομέτρων στον Κυπαρισσιακό κόλπο και την 
παραλία της Ελαίας . Το ποτάμι αλλού στενεύει υπερβολικά και γίνεται βαθύ και ορμητικό και αλλού πλαταίνει σχηματίζοντας γαλήνιες λιμνούλες. Οι τρεις καταρράκτες σε διάφορα σημεία του ποταμού Νέδα που καταλήγουν σε φυσικές πισίνες με
τιρκουάζ νερά, αποτελούν τα πιο προβεβλημένα σημεία του ποταμού.    
Στον ποταμό Νέδα θα συναντήσουμε μοναδική υδροχαρή βλάστηση με φτέρες, συκιές, πλατάνια, αγριοβελανιδιές, καθώς και το υπό εξαφάνιση είδος βελανιδιάς που λέγεται «Αριά». Έχει επίσης πλούσια πανίδα, αποτελούμενη από βίδρες, σπάνια ερπετά, λαγούς, καβούρια, ακόμα και νυχτερίδες που φιλοξενούνται στο Στόμιο, μια σπηλιά μήκους περίπου 80 μέτρων κάτω από την οποία περνούν τα νερά του ποταμού.
Οι καταράχτες της Νέδα Ο ποταμός σε ένα μεγάλο τμήμα του διασχίζει
χαράδρα με πολύ πλούσια βλάστηση. Κατά μήκος της πορείας του δημιουργούνται καταρράκτες.   Ο μεγαλύτερος βρίσκεται κοντά στην Φιγαλεία και έχει ύψος περίπου 50 μέτρα. Ο ποταμός Νέδα αποτελεί ένα από τα διαμάντια της ελληνικής φύσης, καθώς το μέρος αυτό διατηρείται παρθένο και ανέγγιχτο από την τουριστική ανάπτυξη. Κάθε καλοκαίρι τοπικοί σύλλογοι και φυσιολατρικοί όμιλοι οργανώνουν πεζοπορίες στn Νέδα. Η διάσχιση του ποταμού αυτού, λόγω της εξαιρετικής ομορφιάς του, θεωρείται από πολλούς εμπειρία ζωής.                                                                                                                       Πως θα ζήσετε μια εκπληκτική πεζοπορία                                                   στην απόλυτη φύση στη Νέδα
Η περιοχή γύρω από τη Νέδα θα μπορούσε να θεωρηθεί από καθόλου
έως ελάχιστα αξιοποιημένη, ανάλογα με τις προσωπικές σας απόψεις περί «αξιοποίησης». Αυτά είναι καλά νέα: το μεγαλείο των τοπίων, η διακριτική γοητεία των ανεξερεύνητων εν πολλοίς χωριών της περιοχής και η φιλοξενία των ντόπιων θα είναι όλη δική σας. Είναι, όμως, και κακά νέα –τουλάχιστον αν θεωρείτε «κακά νέα» το ότι έχετε να κάνετε λίγο homework πριν ξεκινήσετε. 
Θα χρειαστείτε, φερ’ ειπείν, ένα χάρτη για να προσδιορίσετε την διαδρομή
σας (η καλύτερη είναι από την Εθνική Κορίνθου-Τριπόλεως, με κατεύθυνση προς Καλαμάτα μετά την Μεγαλόπολη, και εν συνεχεία προς Κυπαρισσία) αλλά και για να εντοπίσετε το χωριό Πλατάνια, απ’ όπου θα ξεκινήσετε την κατάβαση, ακολουθώντας τις πινακίδες που σας κατευθύνουν προς τους καταρράκτες. 

Ένας βατός και για μη 4x4 οχήματα χωματόδρομος ξεκινά λίγο έξω από τα Πλατάνια και καταλήγει στο τοξωτό γεφύρι που λέγαμε στην αρχή (σημαντικό tip: μην κάνετε το λάθος να αφήσετε το αυτοκίνητο στο πρώτο πλάτωμα που θα συναντήσετε, αν δεν θέλετε να έρθετε αντιμέτωποι με
δύο έξτρα χιλιόμετρα βάναυσα ανηφορικού χωματόδρομου στην επιστροφή από την ήδη κουραστική πεζοπορία σας). Αφού διασχίσετε το γεφυράκι, στρίβετε αριστερά και ακολουθείτε το βατό –στην αρχή ανηφορικό, μετά κατηφορικό– μονοπάτι προς την καρδιά του φαραγγιού. 

Μετά τον πρώτο καταρράκτη, αυτόν με το ξύλινο γεφυράκι, το μονοπάτι συνεχίζεται, και οδηγεί στα δεξιά στον μεγάλο, εντυπωσιακό καταρράκτη που βλέπετε στις περισσότερες φωτογραφίες της Νέδας, και ευθεία στο εκκλησάκι της Παναγίας και τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Φιγαλείας. Αν θέλετε να διασχίσετε όλο το –ομολογουμένως εντυπωσιακό– φαράγγι, να είστε προετοιμασμένοι (σε φαγητό, νερό και μαγιό) για τέσσερις-πέντε ώρες πεζοπορίας, και λίγο κολύμπι σε ορισμένα σημεία του ποταμού.                             

  

                                                             -------- //////// ---------













                        ΚΟΡΩΝΗ, Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΑ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ

 Η Κορώνη που βρίσκεται στη νοτιοδυτική άκρη της Πελοποννήσου και της Μεσσηνίας, διατηρεί όλη της τη γραφικότητα, που οφείλεται όχι μόνον στη γεωγραφική της θέση αλλά και στην αρχιτεκτονική της σύνθεση. Τα διώροφα σπίτια με τα περίτεχνα μπαλκόνια και τις στολισμένες προσόψεις, μιλάνε για μια αρχοντιά, αλλά και για την ακμή της πολιτείας αυτής, σε παλιότερες εποχές.                                                                                                                  
Η Κορώνη μαζί με τη Μεθώνη είναι δυο πολιτείες που γνώρισαν μεγάλη ακμή από τον 13ο μέχρι τον 17ο αιώνα και απετέλεσαν λιμάνια κλειδιά για το εμπόριο από και προς την Ανατολή, τα "μάτια της Βενετίας" στη νοτιοανατολική Μεσόγειο.                                                   Η οικονομική τους ακμή και η κοινωνική τους διάρθρωση συνεχίστηκαν και στον
19ο αιώνα, οπότε αποτελούσαν κέντρα εμπορίου και βιοτεχνίας, Σήμερα εκτός από την παραδοσιακή αρχιτεκτονική, που αντανακλά την ιστορική μνήμη, και στις δύο πολιτείες στέκονται ερειπωμένα δύο κάστρα. Από αυτά της Κορώνης, στη νοτιοανατολική άκρη του Μεσσηνιακού κόλπου, είναι το λιγότερο καλά διατηρημένο. 
Σύμφωνα με μια αρχαία λαϊκή παράδοση η Κορώνη πήρε το όνομά της από ένα χάλκινο νόμισμα (Κουρούνα) που βρέθηκε όταν έσκαβαν τα θεμέλια για τα τείχη. Αναφέρεται ακόμη πως το αρχικό της όνομα ήταν Κορώνεια, που της έδωσε ο οικιστής Επιμηλίδης, ο οποίος καταγόταν από τη βοιωτική Κορώνεια. Οι ντόπιοι, επειδή δεν μπορούσαν να συνηθίσουν την ονομασία την παρέφθειραν σε Κορώνη.     
                                                                           
Εδώ τοποθετείται η μεσσηνιακή αρχαία Ασίνη, στην οποία εγκαταστάθηκαν οι κάτοικοι από την Αργολίδα, όταν τους έδιωξαν οι Αργείοι σαν συμμάχους των Λακεδαιμονίων. Ταυτίστηκε επίσης με την ομηρική  Αίπεια, μία από τις επτά πόλεις που ο Αγαμέμνονας υποσχέθηκε στον Αχιλλέα κατά τη διάρκεια του Τρωϊκού πολέμου για να τον πείσει να επιστρέψει στη μάχη. Αρχαίες επιγραφές, νομίσματα, όστρακα, αγγεία, ένα ψηφιδωτό δάπεδο του 4ου αι. π.χ, και αρχιτεκτονικό υλικό μαρτυρούν την κατοίκηση της περιοχής στην αρχαιότητα. 
Η γεωγραφική της θέση εκτιμάτο πάντοτε για το διαμετακομιστικό εμπόριο. Το επιβλητικό σχήμα της χερσονήσου με το μεγάλο ύψος και την πλατειά επιφάνεια προσφερόταν για οχύρωση και παρείχε ασφάλεια, μεγαλύτερη από ότι οι άλλες παραλιακές μεσσηνιακές οχυρές πόλεις.                                                                                                                                                
ΚΑΣΤΡΟ: Στο ψηλότερο σημείο της χερσονήσου φαίνεται πως βρισκόταν η
οχυρωμένη αρχαία ακρόπολη, την οποία οι κάτοικοι κατά καιρούς επισκεύαζαν, όπως δείχνει το οικοδομικό υλικό που ξαναχρησιμοποιείτο. Εξαιτίας της θέσης της έγινε νωρίς στόχος των διαφόρων πειρατών και επιδρομέων. Όταν οι Φράγκοι ανέλαβαν την κατάκτηση του Μοριά, έφθασαν στην Κορώνη και προσπάθησαν να καταλάβουν την οχυρωμένη ακρόπολη της τρομοκρατώντας τους λίγους κατοίκους, που την υπεράσπιζαν, όπως αναφέρει το Χρονικό του Μορέως. Με την κατάληψη της άρχισαν και μια σειρά περιπέτειες για τους κατοίκους με επίκεντρο το κάστρο, στις οχυρώσεις του οποίου αντανακλάται όλη η ιστορία του. 
Το κάστρο, που δόθηκε σαν τιμάριο στην οικογένεια του Βιλλεαρδουίνου δεν έμεινε για πολύ στα χέρια των Φράγκων. Τον επόμενο χρόνο (1206) οι Βενετοί, που αναζητούσαν νέους ναυτικούς σταθμούς για την εξυπηρέτηση του εμπορίου, πέτυχαν να γίνουν κύριοι της Κορώνης, «που έγινε σταθμός εφοδιασμού απ´ όπου τα πλοία

που περνούσαν, έπαιρναν ενός μηνός εφόδια -έθιμο που διατηρήθηκε όταν η πόλη έγινε κανονική βενετσιάνικη αποικία». Ο Βιλλεαρδουίνος υποχρεώθηκε λίγο αργότερα να υπογράψει ειρήνη με τη Βενετία, τις ναυτικές δυνάμεις της οποίας γρήγορα κατάλαβε πως θα είχε ανάγκη και το 1209 επικυρώθηκε η κυριαρχία της στην Κορώνη, όπως επίσης και στη Μεθώνη και σε όλες τι παραλιακές θέσεις της Μεσσηνίας, νότια του κόλπου του Ναβαρίνου. Έτσι, όπως έγραψε ο Κ. Andrews, "κάτω από τη διακυβέρνηση της Βενετίας η Μεθώνη και η Κορώνη είχαν κοινή ιστορία ή μάλλον απουσία ιστορίας, αφού το ενδιαφέρον της Βενετίας ήταν να κρατάει όσο γινόταν μακρύτερα την ιστορία από τις κτήσεις της". Το 1265 η εξουσία της Βενετίας επικυρώθηκε από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγο, γεγονός που τις έδωσε τη δυνατότητα μέσω των εκπροσώπων της να επιδίδεται στις απαραίτητες δολοπλοκίες κατά τις διάφορες συγκρούσεις μεταξύ των Ελλήνων και των διεκδικητών του Πρι γκηπάτου της Αχαΐας. 
Οι Βενετοί, εκτός από την ισχυρή οχύρωση, που κατασκεύασαν στο κάστρο της
Κορώνης, οργάνωσαν τη ζωή και τη διοίκηση της πόλης, πάντοτε σύμφωνα με το συμφέρον της Βενετίας. Η πόλη απέκτησε μεγάλη ακμή και έγινε ονομαστή για τη βιοτεχνία της και το εξαγωγικό της εμπόριο. Η αίγλη της σημειώνεται στα οδοιπορικά των διαφόρων ευρωπαίων προσκυνητών, οι οποίοι υποχρεωτικά στάθμευαν στην περιοχή είτε για ανεφοδιασμό είτε για να επισκευάσουν τα πλοίατους. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις τους μέσα στο κάστρο φαίνεται πως κατοικούσαν όχι μόνον οι Βενετοί αλλά και οι Έλληνες, έμποροι και βιοτέχνες. Με βάση την κοινωνική διαστρωμάτωση διαμορφώθηκε και η οικιστική ανάπτυξη της περιοχής, που μέχρι σήμερα προκαλεί το ενδιαφέρον. 

Τον Αύγουστο του 1500 ο Βαγιαζήτ Β´ κατέλαβε το κάστρο της Μεθώνης, μετά από
μια απελπισμένη αντίσταση των κατοίκων. Οι κάτοικοι της Κορώνης, τρομοκρατημένοι από τη σφαγή και τη λεηλασία της Μεθώνης και αφού έλαβαν υποσχέσεις για ευνοϊκή μεταχείριση, παραδόθηκαν στους Τούρκους. Πολλοί βρήκαν καταφύγιο στη Ζάκυνθο και στην Κεφαλλονιά. Ο Βαγιαζήτ ευχαριστημένος για τη νίκη του προσευχήθηκε στην καθολική εκκλησία που υπήρχε στο κάστρο, η οποία στη συνέχεια μετατράπηκε σε τζαμί. Το 1532 η Κορώνη καταλήφθηκε από τον συμμαχικό στόλο του αυτοκράτορα Καρόλου 5ου, του Πάπα και των Ιπποτών της Μάλτας με επικεφαλής τον Γενουάτη ναύαρχο Andrea Dοria και με τη βοήθεια των ντόπιων κατοίκων, που ήλπιζαν στην απελευθέρωσή τους. Στα 1534 οι συμμαχικές δυνάμεις εγκατέλειψαν την Κορώνη και πήραν μαζί τους περισσότερους από 2000 κατοίκους για να τους εγκαταστήσουν μετά από φοβερές περιπέτειες στην Κάτω Ιταλία. Το 1685 ο Μοροζίνι ανακατέλαβε την Κορώνη και ανέπεμψε ευχαριστήρια δέηση στην παλιά καθολική μητρόπολη. Στη Βενετία η είδηση προκάλεσε μεγάλους πανηγυρισμούς.
Σ´αυτή τη σύντομη περίοδο της δεύτερης Βενετοκρατίας έγιναν προσπάθειες να ζωντανέψει ξανά η πόλη, χωρίς όμως σημαντικά αποτελέσματα. Το 1715 η Κορώνη καταλήφθηκε ξανά από τους Toύρκoυς. Και έτσι έληξε ο άγριος ανταγωνισμός ανάμεσα στον Σουλτάνο και τη Βενετία για την κυριαρχία των δύο σημαντικών κάστρων της Μεθώνης και της
Κορώνης, που οι ντόπιοι τα ονόμαζαν με κοινό όνομα "Μοδονοκόρωνα". Στο κάστρο της Κορώνης εγκαταστάθηκαν οι τουρκικές οικογένειες, ενώ οι Έλληνες κατοικούσαν έξω απ´ τα τείχη. Η οικονομική και κοινωνική παρακμή που είχε αρχίσει την περίοδο της πρώτης Τουρκοκρατίας ολοκληρώθηκε κατά τη δεύτερη. Το 1770 η πολιτεία γνώρισε μια ακόμη καταστροφή. Όταν το 1776  ο Γάλλος περιηγητής Ch. Gouffier πέρασε από την περιοχή βρήκε μια τρομοκρατημένη πολιτεία, που προσπαθούσε να συνέλθει μετά το βαμβαρδισμό των Ορλώφ. Και ένας άλλος περιηγητής, ο Castellan, όταν αντίκρυσε το λιμάνι της Κορώνης ξαφνιάστηκε από την εικόνατης καταστροφής. "έχει σβήσει κάθε δραστηριότητα. Από το κάστρο της Κορώνης οι Τούρκοι σκορπίζουν τον τρόμο στον Μοριά". Ο ίδιος περιγράφει και μια σκηνή βασανισμού ενός Έλληνα στο κτίριο του μώλoυ της Κορώνης από τους Τούρκους, επειδή τάχα είχε ανακαλύψει κάποιο θησαυρό.
Το 1828, μετά από πολλές περιπέτειες, το γαλλικό εκστρατευτικό σώμα με επικεφαλής
τον γάλλο στρατηγό Μαιζόν απελευθέρωσε την Κορώνη, που άρχισε να γνωρίζει μια νέα οικονομική ακμή, κυρίως χάρη στην ανάπτυξη της κεραμοπλαστικής. Στα τέλη του 19ου αιώνα το μεταναστευτικό ρεύμα έπληξε την περιοχή. Η πόλη και το κάστρο ερημώθηκαν σιγά σιγά. Οι κάτοικοι που απέμειναν, συνέχισαν να κατοικούν έξω από το κάστρο, στο ύψωμα πάνω από το λιμάνι και κατά μήκος της παραλίας. Σήμερα η πόλη με την έντονη γραφικότητα έχει 1409 κατοίκους (απογραφή 2011), ενώ στο σύνολο της Δημοτικής Ενότητας Κορώνης η απογραφή του 2011 έδειξε ότι ο πληθυσμός φτάνει τις 4.366 κατοίκους. 
Τα ερείπια του κάστρου της, που στάθηκε σιωπηλός μάρτυρας των δεινών που έπληξαν την Πελοπόννησο την περίοδο της Βενετοκρατίας και της
Τουρκοκρατίας, στέκονται στην άκρη του λιμανιού έρημα και ρημαγμένα. Στο κάστρο ανεβαίνει κανείς εύκολα ακολουθώντας τον δρόμο που περνάει μέσα από τα στενά καλντερίμια του οικισμού. Η κύρια είσοδός του βρίσκεται στη βόρεια πλευρά. Είναι διαμορφωμένη σε μια μεγάλη τετράγωνη κατασκευή, που στην κορυφή απολήγει σε οξυκόρυφο τόξο στο κατώτερο τμήμά της. Στο ανώτερο, όπου υπήρχε δωμάτιο για τη φρουρά της πύλης,
σχηματίζει καμπύλο τόξο. Την εποχή της ακμής του κάστρου υπήρχε πριν από την είσοδο πρόπυλο, που διατηρήθηκε μέχρι την Ελληνική Επανάσταση, με παραστάδες, δεξιά και αριστερά, και πάνω από την είσοδο ανάγλυφο με το Λιοντάρι του Αγίου Μάρκου. Αμέσως μετά ανοιγόταν μια εσωτερική αυλή, που οδηγούσε στην κεντρική είσοδο με τον επιβλητικό πύργο, που σώζεται μέχρι σήμερα. Ο χώρος της αυλής καταλήφθηκε από μικρά σπίτια του οικισμού. 
Στην κατασκευή του τείχους χρησιμοποιήθηκαν καλοδουλεμένες πέτρες αλλά και αρχαίο οικοδομικό υλικό, που σήμερα καλύτερα διακρίνεται στον μεγάλο πύργο καθώς και στον τοίχο δίπλα στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου. Το αρχαιότερο τμήμα του κάστρου είναι ο μεγάλος τοίχος, που σώζεται στη βορειοανατολική πλευρά και χρησίμευε για να χωρίζει τα δύο πλατώματα στα οποία αναπτύχθηκε το φρούριο. Το αρχικό βυζαντινό φρούριο καταλάμβανε το ψηλότερο σημείο, εκεί που σήμερα βρίσκεται το γυναικείο μοναστήρι. Στα ανατολικά του απλώνεται μια μεγάλη χαμηλότερη έκταση η οποία οχυρώθηκε όταν οι Βενετοί κατέλαβαν την Κορώνη το 1209. Δημιουργήθηκε τότε μια δεύτερη εξωτερική αυλή, τετραπλάσια σε έκταση από την προηγούμενη που περιβαλλόταν με πύργους και πολεμίστρες. Οι πύργοι, τα τείχη και οι πολεμίστρες του παλιού φρουρίου ενισχύθηκαν. Ολόκληρος ο χώρος στο εσωτερικό καταλήφθηκε από τις εμπορικές εγκαταστάσεις και τις κατοικίες, που πρέπει στην πλειοψηφία τους να ήταν ξύλινες ή από φθαρτά υλικά, που καταστράφηκαν κατά τις μετέπειτα πολιορκίες. Στην ανατολική άκρη οι Τούρκοι προσέθεσαν τον 16ο αιώνα τις απαραίτητες οχυρώσεις για τα πυροβολαρχεία. Μια θολωτή είσοδος οδηγεί στο εσωτερικό του
δεύτερου οχυρωματικού περιβόλου. Κατά μήκος της πλευράς προς το λιμάνι και τον Μεσσηνιακό κόλπο το τείχος υψώνεται κάθετα και μόνον στη βορειοανατολική άκρη κάμπτεται και σχηματίζει δυο στρογγυλούς μεγάλους πύργους πάνω στην απόκρημνη ακτή. Το τμήμα αυτό σύμφωνα μετον Κ. Andrews αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα πλαστικότητας της βενετσιάνικης φρουριακής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα. Σήμερα, βέβαια, μεγάλο τμήμα δεν σώζεται γιατί εδώ συγκεντρώθηκε η προσπάθεια των κατοίκων για την απόσπαση χώματος, κατάλληλου για την κεραμοποία της περιοχής, με αποτέλεσμα μεγάλο τμήμα να καταπέσει ενώ η θάλασσα και ο αέρας συμπλήρωσαν το έργο της ανθρώπινης καταστροφής. Στην ανατολική πλευρά το τείχος ενισχυόταν από μια δεύτερη αμυντική γραμμή, που ανατινάχτηκε από τον Μοροζίνι το 1685 και έτσι επιτεύχθηκε η παράδοση του κάστρου. Δυο μεγάλοι στρογγυλοί πύργοι υπήρχαν στις δύο άκρες, από τους οποίους, ο βορειότερος ανατινάχτηκε το 1944 από τους Γερμανούς, που τον χρησιμοποιούσαν σαν αποθήκη πυρομαχικών. Στην πλευρά αυτή του φρουρίου συγκεντρώθηκε επίσης η προσοχή των Τούρκων, όταν το κατέλαβαν και έκαναν επισκευαστικές εργασίες και προσθήκες. Στο ψηλότερο σημείο μέσα στο τείχος βρίσκεται το παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου. 
Στη δυτικότερη άκρη διατηρείται το "νέο οχυρό" που αρχικά έχτισαν οι Βενετοί το 1463 και το οποίο καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε μετά το 1685. Στον εσωτερικό περίβολο διατηρείται επίσης ένας μεγάλος Οκταγωνικός πύργος που χτίστηκε από τους Τούρκους. Σε χαλκογραφίες του 17ου και18ου αιώνα το κάστρο έχει απεικονιστεί με όλη τη μεγαλοπρέπειά του. 
Ανάμεσα στα ερείπια βρίσκεται και η βυζαντινή εκκλησία της Αγίας Σοφίας κτισμένη τον 12ο αιώνα.

Η πολυτάραχη ιστορία του κάστρου της Κορώνης αντανακλάται στους πολλούς θρύλους και παραδόσεις που συνδέθηκαν μαζί του και αντικατοπτρίζουν πολλές φορές αληθινά γεγονότα. Η παλιά βενετσιάνικη εκκλησία του Σαν Ρόκο, σήμερα Άγιος Χαράλαμπος, συνδέθηκε με τη σωτηρία της πολιτείας κατά το λοιμό του 1689. Η εκκλησία της Ελεήστριας  στην άκρη του γκρεμνού, χτίστηκε μετά από θαύμα, όταν ο βράχος άνοιξε από σεισμό και βρέθηκε ένα μικρό άγαλμα της Παναγίας. 
Το κάστρο της Κορώνης έχει να διηγηθεί το δικό του ρομαντικό θρύλο για την όμορφη
βασιλοπούλα του, που για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων που με δόλο παραβίασαν την πύλη -έντυσαν κάποιον καλόγερο- έπεσε, καβάλα στο άλογό της, από τα τείχη στη θάλασσα. Σύμφωνα με τον θρύλο ο ανατολικός προμαχώνας από όπου γκρεμίστηκε έμεινε στοιχειωμένος. Γι´ αυτό και κάθε χρόνο την ημέρα της Αναλήψεως, επέτειο του θανάτου της, λίγο πριν ξημερώσει, οι ψαράδες άκουγαν φωνές και ουρλιαχτό στη ρίζα του κάστρου, Οι περισσότερο αλαφροΐσκιωτοι, νόμιζαν πως έβλεπαν και μια αρμάδα να αργοπλέει κοντά στα τείχη με ένα ρηγόπουλο στην πλώρη, τον βενετσιάνο άρχοντα που επρόκειτο να την παντρευτεί αλλά καθυστέρησε να φθάσει. Κι άλλοι τέλος έβλεπαν να σχηματίζεται, ανάμεσα στις πρώτες αχτίνες του ήλιου, ένας φωτεινός κύκλος κι από μέσα να προβάλλει μια "πεντάμορφη νεράιδα" και να προχωράει προς τα πλοία. Η ηρωϊκή αντίσταση των κατοίκων εναντίον των Τούρκων το 1823 συνδέθηκε με την απελπισμένη προσπάθεια ενός πρωτοπαλλίκαρου της περιοχής που κατόρθωσε να σώσει τη φυλακισμένη μέσα στο κάστρο από τους Τούρκους αδελφή του. 
Σήμερα μέσα στο κάστρο δεν κατοικούν παρά ένα δυο οικογένειες σε σπίτια που έχουν ξανακτισθεί ή συντηρηθεί. Στα φοβερά τείχη του φυτρώνουν αγριόχορτα και φραγκοσυκιές, Στα πόδια του απλώνεται η μικρή πολιτεία με τα μονώροφα και διώροφα σπίτια της, εξαίρετα δείγματα της λαϊκής αρχιτεκτονικής. Τα πορτοπαράθυρα και οι τοίχοι τους είναι βαμμένα με έντονα χρώματα που έρχονται σε αντίθεση με την εικόνα του κάστρου, ιδιαίτερα τις ώρες του μεσημεριού που το φως του ήλιου γίνεται εκτυφλωτικό. 

Ψηλά από το πλάτωμα του κάστρου μπορεί να χαρεί κανείς την ομορφιά του Μεσσηνιακού κόλπου με τις κορφές των βουνών του Ταϋγέτου να αχνοφαίνονται στο βάθος. Αντικρίζοντας το από τη θάλασσα, έχει κανείς την εντύπωση πως μοιάζει με παλιά φρεγάτα που αργοπλέει στα νερά. 
Πηγή: Κάστρα της Πελοποννήσου
                


                






































                            ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ  ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΜΑΝΗ
                  Η άγρια και Φυσική Ομορφιά της, είναι ένα μοναδικό «κομμάτι» επί γης

                                       

Επειδή ο φυσική και άγρια ομορφιά της Μάνης είναι δεδομένη και όσο περισσότερο την απολαμβάνεις, τόσο την ευχαριστιέσαι. Έτσι και φέτος είπαμε να απολαύσουμε τη Μάνη νωρίτερα και από τώρα θελήσαμε να την επισκευθούμε, να τη δούμε, αλλά ένα διαβολεμένος και ισχυρός ιός, μας κατέστρεψε όλο το φωτογραφικό αρχείο και έτσι οι φωτογραφίες μας
θα είναι περιορισμένες.               
Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε για το οδοιπορικό μας στη Μάνη, όπου η πρώτη εντύπωση που κάναμε σαν επισκέπτης της Μάνης, είναι το ξερό τοπίο, το οποίο είναι η μαγεία και η διαφορετικότητα της Μάνης που σε συνδυασμό με τα βράχια της και την καταγάλανη και πεντακάθαρη θάλασσά της, δημιουργεί μια σπάνια εικόνα μοναδική παγκοσμίως !    Περάσαμε αρκετά χωριά, μέχρι να φτάσουμε στο πρώτο χωριό που έχει παραλία, την έδρα του Δήμου Δυτικής Μάνης, τη Καρδαμύλη.
Το να πεις έτσι απλά Καρδαμύλη, ίσως να μη λέει τίποτε. Ένα χωριό ανάμεσα σε όλα τα άλλα. Δεν είναι όμως έτσι. Η Καρδαμύλη συγκεντρώνει τόσα πολλά θετικά, τόσες πολλές ομορφιές, τόση πολλή ιστορία, που ο επισκέπτης μόλις θα αντικρύσει τον κεντρικό δρόμο που διασχίζει το χωριό, εμπνέεται από γραφικότητα, από τα όμορφα πετρόκτιστα κτίρια  που αμέσως χωρίς πολλές περιστροφές σε μεταφέρουν σε άλλες εποχές , πιο αληθινές, πιο ιστορικές, που θέλεις δεν θέλεις δεν έχεις παρά αμέσως συνδέσεις την περιοχή με το έπος του 1821, τους Μαυρομιχαλαίους, τον Κολοκοτρώνη, και όλους εκείνους τους γενναίους Έλληνες που κατ’ αρχήν δεν επέτρεψαν στους Τούρκους Οθωμανούς να πατήσουν το πόδι τους στα ιερά χώματα της Μάνης.                                                                            
Το δεύτερο που μπορεί κάποιος να φέρει στο μυαλό του είναι ότι από αυτήν την περιοχή, όλοι αυτοί οι γενναίοι ξεκίνησαν να πάνε στην Καλαμάτα και εκεί μετά τη δοξολογία στο Βυζαντινό εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων να ορκιστούν στις 23 Μαρτίου του 1821 και να απελευθερώσουν  την πρώτη Ελληνική πόλη την Καλαμάτα. Πως λοιπόν η Καρδαμύλη να μη σε μεταφέρει σε άλλες ένδοξες εποχές;   
Όταν φτάσαμε εκεί η πρώτη μας σκέψη ήταν να μάθουμε ποιο από τα αρκετά παραδοσιακά καφενεδάκια κάνει καλό Ελληνικό καφέ. Εκεί που κάτσαμε ο  Ελληνικός καφές που ήπιαμε ήταν χάρμα γεύσης και
απόλαυσης.  Πέρασε περίπου μια ώρα και τότε θελήσαμε να κατεβούμε στην πανέμορφη βοτσαλωτή παραλία, την παραλία Ριτσά.   Τρελαθήκαμε ! Πόσο καθαρή και δροσερή ήταν αυτή η θάλασσα ; πόσο απολαυστικό ήταν αυτό το μπάνιο ; δεν θέλαμε να την αποχωριστούμε τέτοια θάλασσα. Όταν φύγαμε, δεν προλάβαμε να απομακρυνθούμε από την Καρδαμύλη και συναντήσαμε μια άλλη παραλία, την παραλία Φονέα. Εκπληκτική και διαφορετική παραλία που συγκεντρώνει 
πάρα πολύ κόσμο για να κολυμπήσουν εκεί.     
Επίσης πάρα πολύ κόσμο συγκεντρώνουν δύο ακόμη παραλίες της Καρδαμύλης, η παραλία Δελφίνια και η παραλία Καλαμίτσι.  Και αυτές είναι δύο πανέμορφες παραλίες που μας έκαναν εντύπωση που συγκεντρώνουν πολύ κόσμο  και απολαμβάνουν τα
πεντακάθαρα νερά τους.                                           

Εμείς συνεχίσαμε το οδοιπορικό μας και πηγαίνουμε προς τη Στούπα.  
Ο δρόμος μας δείχνει ότι πρέπει να αφήσουμε τον κεντρικό δρόμο που μας  οδηγεί προς την Αρεόπολη και να στρίψουμε δεξιά. Σε πολύ λίγα μέτρα συναντάμε κάτι που μας ξετρέλανε, συναντάμε τη φημισμένη παγκοσμίως παραλία της Καλογριάς. Πραγματικά είναι εκπληκτική και δεν είναι τυχαίο που τη γνωρίζει
όλη η Ευρώπη. Μια παραλία που αυτή η περιοχή θυμίζει το Νίκο Καζαντζάκη και το φίλο του το Ζορμπά.  Η Καλογριά της Στούπας πραγματικά είναι μια πασίγνωστη παραλία που την προτιμούν Έλληνες αλλά και πολλοί ξένοι. 
Προχωράμε όμως το οδοιπορικό μας και κατευθυνόμαστε προς το κέντρο
της Στούπας και μια επίσης γοητευτική παραλία, την κεντρική παραλία της επίσης διάσημης διεθνώς, παραλία της Στούπας. Η ίδια η Στούπα, ένας γραφικός κόλπος πάρα πολύ όμορφος που δίκαια έχει καταγοητεύσει όλη την Ευρώπη ! Στη Στούπα καθίσαμε σε ένα μαγαζί και εκεί μας πρότειναν τσιπουράκι με μεζέ. Ένας εντυπωσιακός μεζές που ήταν σχεδόν ένα πιάτο. Εντυπωσιακός, παραδοσιακός καθώς και  νοστιμότατος.
Εμείς συνεχίζουμε το οδοιπορικό μας, και πηγαίνουμε για ένα άλλο, επίσης μαγευτικό χωριό τον Αγ. Νικόλαο. Όταν κατεβήκαμε στο χωριό, αυτό που μας εξέπληξε ήταν το πάρα πολύ, μια φυσική ζωγραφιά, το μοναδικό, το εκπληκτικό και  γραφικό λιμανάκι του Αγ. Νικολάου ή Σελίνιτσα σύμφωνα με την παλιά του ονομασία που έχει τις ρίζες της στα Σλάβικα.  Αυτό το λιμανάκι με τα ψαροκάϊκα, είναι τόσο γραφικό που δεν χορταίνεις να το βλέπεις και φυσικά να το φωτογραφίζεις. Περιπλανηθήκαμε στα στενά σοκάκια της «Σελίνιτσας», που ήταν εντυπωσιακά.  Εύλογα ρωτήσαμε, καλά παραλία δεν υπάρχει
;   Πως δεν υπάρχει. Υπάρχει μια εντυπωσιακή παραλία Πανταζή. Την απολαύσαμε και αυτή, μας άρεσε και συνεχίσαμε.
Φτάσαμε μέχρι τον Αγ. Δημήτριο και μας είπαν ότι λίγο πιο πέρα είναι η Τραχήλα, δύο ακόμα καθαρά αντιπροσωπευτικά Μανιάτικα χωριά.  ο Καταφύγι, βρίσκεται 500 μ. από τον οικισμό του Αγίου Δημητρίου.  Το καταφύγι είναι ένα εντυπωσιακό φυσικό τοπίο. Πέτρινες οριζόντιες πλάκες και βράχια που καταλήγουν στη θάλασσα.   Στο Καταφύγι είδαμε πολλούς  που έκαναν εντυπωσιακές  βουτιές από τα βράχια και απολαμβάνουν την ηλιόλουστη ημέρα. Εκεί κοντά στον Αγ. Δημήτριο θα βρείτε και την παραλία Μάλσοβας.
 Αν και είμαστε κατάκοποι, μας πρότειναν να πάμε σε ένα ακόμη
τελευταίο σταθμό, την Τραχήλα. Εκεί μπορεί κανείς να απολαύσει όλο το Μανιάτικο Φυσικό μεγαλείο σε στεριά και θάλασσα, βράχια, άγριο φυσικό τοπίο, και το απέραντο πεντακάθαρο γαλάζιο της Μανιάτικης θάλασσας.                                 
Μάνη, σήμερα σε απολαύσαμε για μια ακόμη φορά, ήσουν και πάλι ότι καλύτερο, που θα μπορούσαμε να δούμε από την πανέμορφη "άγρια" φύση σου.       
Αυτό που εμείς θα κάνουμε είναι να προτείνουμε και σε σας, μια επίσκεψη σ’ αυτήν την εκπληκτική και μαγευτική περιοχή,
«μοναδικό κομμάτι επί γης» !      
              




                                                    -----------/////////-----------















                                    ΒΟΪΔΟΚΟΙΛΙΑ
                 Η ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΗ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ 
H Μεσσηνία αποδεδειγμένα διαθέτει τόση απίστευτη φυσική ομορφιά που δικαιολογημένα ελκύει όλο και περισσότερους Έλληνες και ξένους επισκέπτες που απολαμβάνουν ανεπανάληπτες  φυσικές ομορφιές.                           
Η Βοϊδοκοιλιά είναι παραλία της Μεσσηνίας που θεωρείται από τις ομορφότερες και εντυπωσιακότερες της Μεσογείου. Είναι διάσημη κυρίως για το ολοστρόγγυλο σχήμα της που θυμίζει το γράμμα Ω. Βρίσκεται βόρεια της Πύλου, στις ακτές του Ιονίου, και εφάπτεται με τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας από την οποία χωρίζεται με μία λωρίδα αμμόλοφων. Η παραλία και η ευρύτερη περιοχή έχει χαρακτηριστεί τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και είναι ενταγμένη στο Δίκτυο Natura 2000.                                    
Η παραλία προσεγγίζεται από χωματόδρομο που διασχίζει περιμετρικά την λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, από χωματόδρομο από το χωριό Πετροχώρι καθώς και από μονοπάτι από την παραλία Διβάρι.Η παραλία της Βοϊδοκοιλιάς είναι η διασημότερη παραλία της Μεσσηνίας και μια από τις ωραιότερες σε όλη την Ελλάδα!                                          
ΟΝΟΜΑΣΙΑ Το όνομα της παραλίας προέρχεται από το Βουφράς, "εκεί που ζουν τα βόδια". Η άλλη εκδοχή είναι ότι το σχήμα της είναι τέτοιο που μοιάζει με την κοιλιά του βοδιού.  
ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ - ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ. Στη βόρεια πλευρά της παραλίας βρίσκονται τα ερείπια θολωτού τάφου της Μυκηναϊκής περιόδου, ο οποίος ανασκάφηκε από τον αρχαιολόγο Σπύρο Μαρινάτο. Σύμφωνα με την περιγραφή του Παυσανία, ανήκε στον γιό του Νέστορα Θρασυμήδη. Στην περιοχή αυτή ανασκάφηκε επίσης οικισμός της 4ης χιλιετίας π.Χ.                                          
Στην νότια πλευρά της παραλίας βρίσκονται τα ερείπια Μεσαιωνικού κάστρου που κατασκευάστηκε από τους Φράγκους της Πελοποννήσου τον 13ο αιώνα, το οποίο είναι γνωστό σήμερα ως Παλαιόκαστρο. Στον βράχο κάτω από το Παλαιόκαστρο υπάρχει μεγάλη σπηλιά που ονομάζεται σπηλιά του Νέστορα, στην οποία έχουν βρεθεί ίχνη νεολιθικής εγκατάστασης από την 4η χιλιετία π.Χ.. Σύμφωνα με τη μυθολογία στη σπηλιά αυτή έκρυψε ο Ερμής το κοπάδι που έκλεψε από τον Απόλλωνα.                                                                      
Πιστεύεται ότι η παραλία αντιστοιχεί στην παραλία Βουφράδα στην οποία
σύμφωνα με την Οδύσσεια, έφτασε το πλοίο του Τηλέμαχου κατά την άφιξή του στην Πελοπόννησο, με σκοπό να συναντήσει τον Νέστορα και τον Μενέλαο.   
Κάθε ιδιαίτερη παραλία κρύβει και μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Στην περίπτωση της Βοϊδοκοιλιάς, έχουμε ένα μοναδικής ομορφιάς φυσικό κολπίσκο! Λευκή ψιλή άμμος απλώνεται σε μεγάλη έκταση, απ' άκρη σ' ακρη της παραλίας. Στα αριστερά σας, σαν κάθεστε στο αμμουδερό, βλέπετε το Παλιόκαστρο. Στα δεξιά σας, στην άλλη άκρη της παραλίας πάνω στο λόφο, βρίσκεται θολωτός τάφος που αποδίδεται (χωρίς να έχει ακόμα επιβεβαιωθεί) στο Θρασυμήδη, γιο του Νέστορα.  Σύμφωνα με την Ομηρική παράδοση στην παραλία της Βοϊδοκοιλιάς έφτασε με πλοίο ο γιος του Οδυσσέα, Τηλέμαχος. Στην συνοδεία του είχε την θεά Αθηνά η οποία είχε μεταμφιεστεί σε Μέντορα.
Εκεί παρακολούθησαν την μεγαλοπρεπή τελετή θυσίας στον Ποσειδώνα. Οι λεπτομέρειες της τελετής αποδεικνύουν την ισχύ και την ευμάρεια της Πύλου ανάμεσα στα υπόλοιπα Μυκηναϊκά κέντρα. Εννέα μαύροι ταύροι προσφέρθηκαν για θυσία από εννιά σειρές των πεντακοσίων ατόμων. Περισσότερα από 4.500 άτομα ανάμεσα τους ο Νέστορας και τα παιδιά του, όλοι συγκεντρωμένοι στην παραλία της Βοϊδοκοιλιάς.
ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ.  Κατ’ αρχήν είναι η δημοφιλέστερη παραλία στη Μεσσηνία, όχι μόνο διότι ψηφίστηκε από τους επισκέπτες της ιστοσελίδας μας, αλλά ο κόσμος που συγκεντρώνεται σ’ αυτήν τους καλοκαιρινούς μήνες, από Έλληνες και ξένους, την καθιστά ένα διεθνή τουριστικό «κράχτη» ιδιαίτερα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Μοιάζει με ένα ολοστρόγγυλο κολπίσκο, λες και ο Θεός όταν την έφτιαχνε πήρε ένα διαβήτη και ζωγράφισε τη Βοϊδοκοιλιά.                     
Η παραλία είναι όσο απομακρυσμένη χρειάζεται για να παραμένει "αυθεντική"! Είναι μέσα στην προστατευόμενη ζώνη του Natura 2000. Δε θα συναντήσετε κάποια οργανωμένη δραστηριότητα. Τον Αύγουστο, βέβαια, κατακλύζεται από εκατοντάδες επισκέπτες, που έρχονται να τη θαυμάσουν και να απολαύσουν τα νερά της και την ομορφιά του τοπίου. Το ελεύθερο camping απαγορεύεται στην περιοχή, η οποία έχει σημαντική βιοποικιλότητα.
Η πρόσβαση γίνεται από το μονοπάτι κάτω από το Παλιόκαστρο, που βρίσκεται στο τέρμα της παραλίας του Διβαριού/Ντιβαρίου. Μπορείτε να αφήσετε το αυτοκίνητο σας εκεί και να ακολουθήσετε τη διαδρομή που υποδεικνύει η ταμπέλα. Η ευκολότερη στη πρόσβαση διαδρομή είναι μέσα από το Πετροχώρι. Καθώς κινείστε στην οδό Πύλου-Γαργαλιάνων, στρίβετε αριστερά στη σήμανση για Πετροχώρι/Βοϊδοκοιλιά. Μετά από μια όμορφη διαδρομή μέσα από αιώνια ελαιόδεντρα, θα συναντήσετε στο τέρμα ένα mini market. Εκεί, στρίβετε αριστερά και συνεχίζετε ευθεία στο χωματόδρομο για τη παραλία. Ο δρόμος σε κάποια σημεία είναι ιδιαίτερα στενός και θέλει προσοχή, ιδιαίτερα κατά τους πολυσύχναστους καλοκαιρινούς μήνες.    Η παραλία θα σας ανταποδώσει με το καλύτερο τρόπο την επίσκεψη σας! Χαθείτε ανάμεσα στις αμμοθίνες και αφήστε το μυαλό σας να ταξιδέψει στις εικόνες που σας χαρίζει απλόχερα !                                                                        
Η Βοϊδοκοιλιά είναι το τουριστικό σημείο που προσφέρει απίστευτη φυσική ομορφιά και αυτός είναι ο λόγος που την κατακλύζουν χιλιάδες Έλληνες και ιδιαίτερα ξένοι επισκέπτες, που απολαμβάνουν το καλύτερο μπάνιο της ζωής τους.                        
  

SAOUTIS ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ
 43 Χρόνια Ποιοτική Ασφαλιστική Προσφορά

 Αριστοδήμου 42, Καλαμάτα
Τηλ. 2721 300 351
Κιν. 6977 172 942
e-mail: agsaouti@gmail.com

                       
*Ασφαλίσεις Αυτοκινήτων               
 Με τα χαμηλότερα Ασφάλιστρα.                  
*Ασφαλίσεις Υγείας,
  Μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα σε πολλά
  προγράμματα, με Ετήσια Ασφάλιστρα από
  100 € !
















   ΒΥΡΟΣ : ΤΟ ΦΑΡΑΓΓΙ  ΚΑΙ  ΚΑΜΑΡΙ  ΤΗΣ  ΜΑΝΗΣ

Το φαράγγι του Βυρού, είναι ένα από τα φαράγγια  της Μεσσηνίας και της
Πελοποννήσου.   Βρίσκεται στο όρος Ταΰγετος και έχει συνολικό μήκος 19 χιλιόμετρα. Πέρα από τη φυσική του ομορφιά, ξεχωρίζει και λόγω της ιστορικής του σημασίας, καθώς κατά μήκος του διερχόταν η αρχαία Βασιλική Οδός που ένωνε την αρχαία Σπάρτη με το λιμάνι της Καρδαμύλης.                            Το φαράγγι του Βυρού βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Ταΰγετου,

στην μεσσηνιακή Μάνη. Έχει 
συνολικό μήκος 19 χιλιόμετρα. 
Ξεκινά από τον Άγιο 
Παντελεήμονα και περνώντας από το Δάσος  της Βασιλικής κατευθύνεται προς τη θάλασσα. Στην έξοδο του 
φαραγγιού βρίσκονται τα 
χωριά Τσέρια και Εξωχώρι. Το
υψηλότερο σημείο του φαραγγιού είναι στα 1400 μ.
                                                             Πιστεύεται ότι κατά την αρχαιότητα, κατά μήκος του φαραγγιού διερχόταν η αρχαία Βασιλική Οδός, η οποία ένωνε την αρχαία Σπάρτη με το λιμάνι της Καρδαμύλης στον Μεσσηνιακό κόλπο. Οι Σπαρτιάτες
χρησιμοποίησαν ευρέως τη Βασιλική Οδό όταν, εκτός από την Καρδαμύλη, όλα τα κοντινά στη Λακεδαιμονία λιμάνια αποσπάστηκαν από την κυριαρχία τους. Κατά τη διάρκεια των Μεσσηνιακών πολέμων, ο Αριστομένης διέσχισε τον Ταΰγετο από τον ίδιο δρόμο προκειμένου να εισβάλει στην πεδιάδα του Ευρώτα.   
       
Το  φαράγγι βρίσκεται στην καρδιά της Μεσσηνιακής Μάνης και
χρησιμοποιήθηκε από την
αρχαιότητα ως δρόμος προς τη Λακωνία. Τη φυσική οδό του
ρέματος πιστεύεται ότι
ακολουθούσε η αποκαλούμενη Βασιλική οδός που συνέδεε τη
Σπάρτη με την Καρδαμύλη. Το δρόμο αυτό χρησιμοποιούσαν ευρύτατα οι Σπαρτιάτες όταν όλα τα κοντινά λιμάνια είχαν αποσπαστεί από την κυριαρχία τους και ως κύριο λιμάνι είχαν μόνο την Καρδαμύλη, όταν οι ελευθερολάκωνες είχαν κυριαρχήσει στη νότια Λακωνία.      
Η Βασιλική οδός, χτισμένη σε πολλά σημεία της ξεκινούσε από το
Ξεροκάμπι Λακωνίας, στην αρχαία πολυγωνική γέφυρα, και κατέληγε στην Καρδαμύλη. Από τον δρόμο αυτό διέσχισε τον Ταύγετο ο γιος του Αχιλλέα Πύρρος, ανεβαίνοντας στην Σπάρτη για να παντρευτεί την αντάξια του σε ομορφιά Ερμιόνη, κόρη της 'Ωραίας Ελένης και του
Μενελάου. Την ίδια οδό χρησιμοποίησε και ο Αριστομένης για να εισβάλει στην πεδιάδα του Ευρώτα κατά τους Μεσσηνιακούς πολέμους. 
Σύμφωνα με το μύθο ο Πύρρος, γιος του Αχιλλέα, διέσχισε το φαράγγι
του Βυρού για να φτάσει στην αρχαία Σπάρτη και να παντρευτεί την όμορφη Ερμιόνη, κόρη του Μενελάου και της Ωραίας Ελένης.
Στα χρόνια του μεσαίωνα, οι κάτοικοι της περιοχής δημιούργησαν σε σπηλιές ή απόκρημνα σημεία του φαραγγιού ειδικά πέτρινα παρατηρητήρια, γνωστά και ως βίγλες. Τα παρατηρητήρια αυτά είχαν ως βασικό σκοπό την προστασία των κατοίκων από τις συχνές επιδρομές των πειρατών. Ήταν κατασκευασμένα έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η οπτική μετάδοση από το ένα στο άλλο ενός μηνύματος για κάποια πιθανή επιδρομή.
Τα παρατηρητήρια αυτά χρησιμοποιήθηκαν και κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ως
καταφύγια για τους εκάστοτε κυνηγημένους. Στις μέρες μας, απομεινάρια από την
Βασιλική οδό και τα λίθινα παρατηρητήρια
εντοπίζονται σε διάφορα σημεία του φαραγγιού. Από τη
χρήση της κοίτης του Ποταμού (Βασσιλική Υδάτινη οδός- Βασσιλική υδροδός- Βυρός) ,εξ άλλου, πιθανολογείται ότι πήρε και ο ποταμός το όνομα Βυρός.                                                                                       
Οι πλαγιές του Ταΰγετου κατά μήκος του φαραγγιού είναι γεμάτες από δάση μαυρόπευκου και κεφαλληνιακής ελάτης. Ανάμεσα τους εντοπίζονται και άλλα είδη δέντρων, όπως  κέδροι, κυπαρίσσια και   καρυδιές.
Τέλος το φαράγγι εκβάλει στην θάλασσα της Σάντοβας.




    SAOUTIS  
     INSURANCE
         44 ΧΡΟΝΙΑ
    ΠΟΙΟΤΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ
                ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

ΝΕΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΟ & ΕΞΩΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΟ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΥΓΕΙΑΣ.
Καλυφθείτε για Νοσοκομειακά Έξοδα,
Για επισκέψεις Γιατρών.
Για Φάρμακα, και Εργαστηριακές Εξετάσεις, σε όλους τους γιατρούς και εργαστήρια της επιθυμίας σας.  

Τηλ. 2721 300351, Κιν. 6977 172 942, agsaouti@gmail.com





                                    ---------///////--------












           ΤΑ  ΠΕΤΡΙΝΑ ΓΕΦΥΡΙΑ  ΤΟΥ  ΝΕΔΟΝΤΑ

Σήμερα θα παρουσιάσουμε ένα σημαντικό κεφάλαιο που αφορά το Νέδοντα και φυσικά τον Ταύγετο από τον οποίο πηγάζει ο Νέδοντας. Μιλάμε για τα ανεπανάληπτα και υψηλής τεχνολογίας πέτρινα γεφύρια του Νέδοντα που είναι κρυμμένα στην αγκαλιά του Ταύγετου.                       
Πέντε γεφύρια ενώνουν τις όχθες του Νέδοντα και των παραποτάμων του.  Ας τα γνωρίσουμε.  
Γεφύρι Αγίου Πολυκάρπου.
Εξάτοξο χτισμένο το 1901, όπως λέγεται από Λαγκαδινούς μαστόρους  στην κεντρική λεκάνη των πηγών του Νέδοντα και επί δημαρχίας του τότε Δημάρχου Αλαγωνίας Χρήστου Β. Μασουρίδη. Το μήκος και η μορφή του διαμορφώθηκε από το πλάτος της κοίτης του Νέδοντα.
Πρόκειται για ένα πανέμορφο και εντυπωσιακό γεφύρι,  σε καλή κατάσταση, χτισμένο με την χαρακτηριστική γκρίζα πέτρα της περιοχής,
Το Γεφύρι Αγ. Πολυκάρπου
με ομοιόμορφα, ημικυκλικά και ισομεγέθη τόξα, που ενώνουν με τρόπο ασφαλή τις όχθες του Νέδοντα και μια σειρά καμαρολιθιών (θολίτες). 
Τα στηθαία έχουν υποστεί κάποιες φθορές αφού μερικές πέτρες λείπουν, ενώ ζημιές έχουν υποστεί τα δύο πρώτα τόξα στη βάση του νότιου τμήματος του γεφυριού. Η βάση του ήταν καλντεριμωτή, ίχνη του οποίου διακρίνονται στην  επιφάνειά του, ενώ από ανάντη έχει στρογγυλούς προβόλους για τη μείωση της έντασης του νερού σε περιόδους κατεβασμάτων.
Εξυπηρετούσε κυρίως τους κατοίκους των χωριών Τσερνίτσας (Αρτεμισίας), Μικρής Αναστάσοβας (Πηγών) και Σίτσοβας (Αλαγονίας).
Βρίσκεται στη θέση Άγιος Πολύκαρπος ή “Χάνι Λαγού” , τέσσερα περίπου χιλιόμετρα πριν τη Νέδουσα, εντός όμως των ορίων της τοπικής κοινότητας Αρτεμισίας του δήμου Καλαμάτας.
 Ο Σμήναρχος ε.α Ηλίας Αθανασίου Λάζαρος από την Αρτεμισία (Τσερνίτσα) μας λέει για το γεφύρι, την ιστορία του και την ευρύτερη περιοχή:
Ονομάζομαι Ηλίας Λάζαρος του Αθανασίου και κατάγομαι από την τοπική κοινότητα Αρτεμισίας του δήμου Καλαμάτας. Θα σας δώσω λίγες πληροφορίες για τα γεφύρια, τα οποία βρίσκονται στους παραπόταμους και τον ποταμό Νέδοντα. Βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στο εξάτοξο γεφύρι του Αγίου Πολυκάρπου. Βρίσκεται εντός των ορίων της τοπικής κοινότητας Αρτεμισίας του δήμου Καλαμάτας. Χτίστηκε το 1901 επί δημαρχοντίας του Χρήστου Βασιλείου Μασουρίδη, Δημάρχου του τότε δήμου Αλαγωνίας.                                                                                            Από το γεφύρι αυτό περνάνε τα νερά, τα οποία συγκεντρώνονται από
 τη βόρεια λεκάνη του ποταμού Νέδοντα, που είναι χτισμένο το χωριό Νέδουσα που παλιότερα λεγόταν Μεγάλη Αναστάσοβα. Ονομάζεται Αγίου Πολυκάρπου από το ομώνυμο εκκλησάκι, που υπάρχει εδώ δίπλα, ο Άγιος Πολύκαρπος ή Ζωοδόχου Πηγής. Εορτάζει και του Αγίου Πολυκάρπου και της Ζωοδόχου Πηγής. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες
πληροφορίες έχει χτιστεί από λαγκαδινούς μαστόρους. Δεν είμαι όμως βέβαιος γι' αυτό. Κάτι τέτοιο έχω ακούσει αλλά δεν είναι κάπου καταγεγραμμένο. 
Το γεφύρι αυτό εξυπηρετούσε κατά κύριο λόγο τους κατοίκους της Τσερνίτσας, όπως λεγόταν τότε η σημερινή Αρτεμισία, για να πηγαίνουν προς την Καλαμάτα αλλά και στα σταροχώραφα της ευρύτερης περιοχής της Ρογκοζονίτσας (1). Παράλληλα εξυπηρετούσε και τους κατοίκους της Σίτσοβας, σημερινής Αλαγονίας και των Πηγών για να κατεβαίνουν στην Καλαμάτα και αντιστρόφως.
   Εδώ τα παλιά τα χρόνια υπήρχε ένα χάνι, που σταματούσαν οι ταξιδιώτες για να πιουν λίγο νερό ή να ταΐσουν τα ζώα τους που ερχόντουσαν από την Καλαμάτα γιατί εκτός από τα χωριά εδώ εξυπηρετούσε και ταξιδιώτες από το Δυρράχι, από την Καστανιά, από το Γεωργίτσι και τα άλλα χωριά που βρίσκονται πίσω από το βουνό του Αγίου Παντελεήμονα. Το χάνι το είχε κάποιος Ηλιόπουλος ή Λαγός γι' αυτό λεγόταν και του "Λαγού το χάνι". Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα απ' αυτό το χάνι διότι με τη διάνοιξη του δρόμου προς Νέδουσα γκρεμίστηκε.
Σ' αυτό εδώ το γεφύρι του Αγίου Πολυκάρπου το 1825, τις πρώτες μέρες του Ιουλίου συναντήθηκε ο Γεώργιος Βασιλάκης, χιλίαρχος από την Σίτσοβα, ο Στρούμπος από την Αρτεμισία και ο Μασουρίδης προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα αποσπάσματα του Ιμπραήμ, τα οποία ερχόντουσαν από την Καλαμάτα. Την πληροφορία την έλαβαν από έναν κάτοικο της Αρτεμισίας, ο οποίος είχε καταφέρει να γλυτώσει από τις αψιμαχίες οι οποίες έγιναν κοντά στο ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος (2), όπου είναι το εκκλησάκι της Παναγίας της Βολιμιώτισσας ή Κατάθεσης Τιμίας Εσθήτας της Παναγίας (3). Στη συνέχεια μετά από σκέψη αποφάσισαν ότι τα αποσπάσματα του Ιμπραήμ θα κινηθούν μέσω της Μεγάλης Αναστάσοβας και σαν προσφορότερο μέρος για την αντιμετώπισή τους θεώρησαν ότι είναι τα στενά που οδηγούν στη Νέδουσα, κοντά στο σημερινό εκκλησάκι του Αγίου Στρατηγίου (4). Πράγματι εκεί κατάφεραν να απωθήσουν τους αραπάδες του Ιμπραήμ και να μην καταφέρουν να μπουν στη Μεγάλη Αναστάσοβα”.
Προηγουμένως όμως, όπως λέει ο θρύλος, σε μια απότομη και κρημνώδη πλαγιά, πάνω από το φαράγγι του Νέδοντα, οι γυναίκες από την Αρτεμισία και κάποιες από την Πολιανή που δούλευαν στην περιοχή, κυκλωμένες από τους Αιγυπτίους του Ιμπραήμ για να μην πέσουν στα χέρια τους έπεσαν από το γκρεμό στο απότομο φαράγγι. Από τότε η θέση αυτή ονομάζεται “Γκρεμισμένες Γυναίκες”.

Γεφύρι Βυρού
Γεφυρώνει τον ποταμό Νέδοντα, στη θέση “Βυρός”. Είναι δίτοξο, με τη δεξιά από ανάντη καμάρα να προεξέχει πάνω από την βάση της επιφάνειας του γεφυριού, που πιθανόν να σημαίνει ότι  είναι μεταγενέστερη προσθήκη ή αποτέλεσμα επέμβασης για μεγάλωμα του τόξου προκειμένου να αντέχει σε μεγαλύτερα κατεβάσματα του ποταμού.
Το γεφύρι βρίσκεται εντός των ορίων της τοπικής κοινότητας Αρτεμισίας του δήμου Καλαμάτας και πρέπει να κατασκευάστηκε πριν το 1907 για να εξυπηρετεί κυρίως τους κατοίκους της Τσερνίτσας.   
Είχε καλντεριμωτή επιφάνεια, ίχνη της οποίας διακρίνονται καθαρά, στηθαία που έχουν φθαρεί σε πολλά σημεία ενώ το μεσόβαθρο και το αριστερό ακρόβαθρο, από ανάντη, πατάνε σε βράχο προσδίδοντας έτσι στερεότητα στο γεφύρι.
Ο Ηλίας Αθανασίου Λάζαρος μας δίνει τις εξής πληροφορίες για το γεφύρι:              
Βρισκόμαστε στην κεντρική λεκάνη των πηγών του ποταμού Νέδοντα και συγκεκριμένα στο γεφύρι του Βυρού. Το γεφύρι αυτό βρίσκεται όπως και τα δύο προηγούμενα εντός των ορίων της τοπικής κοινότητας Αρτεμισίας του δήμου Καλαμάτας. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες πρέπει να είναι το παλαιότερο γεφύρι και από το γεφύρι της Ματζίνειας και από του Αγίου Πολυκάρπου. Χτίστηκε για να εξυπηρετεί τους κατοίκους κυρίως της Τσερνίτσας, σημερινής Αρτεμισίας για να πηγαίνουν προς την Καλαμάτα και αντιστρόφως αλλά και στα σιταροχώραφά τους, που βρίσκονταν στην ευρύτερη περιοχή της Ρογκοζονίτσας. Το όνομά του το πήρε επειδή εδώ δίπλα υπήρχε μια ρουφήχτρα και ένα μέρος του νερού βυθιζόταν μέσα σε αυτή και χανότανε, γι' αυτό και την ονόμασαν την περιοχή εδώ Βυρός”.   
                                                     
Γεφύρι Ματζίνειας.
Βρίσκεται επί του Νέδοντα ποταμού (ή φαράγγι του Νέδοντα), κοντά στην Αρτεμισία (Τσερνίτσα=περιοχή με πολλές μουριές) της Αλαγωνίας, στη θέση “Ματζίνεια”.
Είναι μονότοξο και διακρίνονται τα ίχνη του καλντεριμιού, που κάλυπτε την επιφάνειά του. Έχει μια σειρά από καμαρολίθια (Θολίτες) και βρίσκεται σε καλή κατάσταση.
Το Γεφύρι της Ματζίνειας
Το αριστερό βάθρο από ανάντη πατάει σε γερό έδαφος, το δεξί του σε λιθοδομή ενώ και οι δυο όχθες του ποταμού έχουν χτιστεί με πέτρα για να προστατεύονται τα βάθρα του γεφυριού και να διοχετεύονται τα νερά στο κέντρο της καμάρας.
Βρίσκεται εντός των ορίων της τοπικής κοινότητας Αρτεμισίας του δήμου Καλαμάτας και κατά μαρτυρίες των γεροντότερων χτίστηκε πριν το 1907. Εξυπηρετούσε κυρίως τους κατοίκους της Σίτσοβας (Αλαγονίας) στις επαφές τους με τα άλλα χωριά, την Καλαμάτα και στις αγροτικές τους εργασίες.
Ο Ηλίας Αθ. Λάζαρος μας λέει για το γεφύρι και την περιοχή:
“ Βρισκόμαστε στην κεντρική λεκάνη των πηγών του ποταμού Νέδοντα και συγκεκριμένα στο πέτρινο γεφύρι της Ματζίνειας. Το όνομά του το πήρε από την ομώνυμη περιοχή, η οποία ονομάζεται Ματζίνεια. Η ακριβής ημερομηνία που χτίστηκε το γεφύρι μας είναι άγνωστη. Σύμφωνα με μαρτυρίες των γεροντοτέρων εκτιμάται ότι έχει χτιστεί πριν το 1907. Το γεφύρι αυτό εξυπηρετούσε κατά κύριο λόγο τους κατοίκους της τότε Σίτσοβας, της σημερινής Αλαγονίας και της Μικρής Αναστάσοβας, σημερινές Πηγές. Εξυπηρετούσε τους κατοίκους που ήθελαν να πάνε κυρίως προς την Καλαμάτα αλλά και τανάπαλιν”.

Στο επόμενο άρθρο μας θα ακολουθήσουν άλλα δύο γεφύρια, όπως το γεφύρι της Νέδουσας και  το Λαδοκαρβελιώτικο γεφύρι                                   
ΠΗΓΗ : http://agpelop.blogspot.gr/2014/03/blog-post_6966.html?spref=bl
















                                          ΠΡΟΣΗΛΙΟ ΚΑΙ ΤΣΕΡΙΑ

ΠΡΟΣΗΛΙΟ (Λιασίνοβα) Η Μάνη πάντα ήταν μια περιοχή της ιδιαίτερης προτίμησης μας. Την έχουμε επισκεφτεί πάρα πολλές φορές. Όσες φορές όμως και αν την
Η Πλατεία του Προσήλιου
επισκεφτούμε,  ποτέ δεν τη χορταίνουμε, αφού κάθε φορά βλέπουμε και νεότερα πράγματα, όλο και πιο εντυπωσιακά, όλο και πιο όμορφα.     
Η διαδρομή μας από  Καλαμάτα προς Μάνη είναι εντυπωσιακή και περνάμε το ένα χωριό μετά τα άλλο. Όπως πηγαίναμε είδαμε μια πινακίδα, δεξιά μας, να λέει προς Μεγάλη Μαντίνεια, πιο πέρα συναντήσαμε μια άλλη, αριστερά μας, που έλεγε προς Σωτηριάνικα. Εμείς συνεχίσαμε τη διαδρομή μας, και το επόμενο χωριό ήταν ο Κάμπος. Ο Κάμπος μέχρι το 2010 ήταν έδρα του πριν Δήμου Αβίας και θεωρείται ότι ήταν ένα από τα κεφαλοχώρια της περιοχής.   Ο προορισμός μας, δεν ήταν
Ο Πύργος Πατριαρχέα
προγραμματισμένος για να επισκεφτούμε τον Κάμπο, αλλά για μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα να πάμε στο Προσήλιο κατ’ αρχήν και στη συνέχεια ότι άλλο όμορφο χωριό 
συναντήσουμε.         
Κάνοντας διάφορες συζητήσεις και σκέψεις, επί τέλους φτάσαμε στο Προσήλιο. Στρίβουμε αριστερά και βρισκόμαστε σε μια μικρή πλατεία, την πλατεία του χωριού. 
 Το Προσήλιο είναι ένα Μανιατοχώρι που είναι το τελευταίο χωριό πριν φτάσουμε στην Καρδαμύλη. Η Λιασίνοβα μετονομάστηκε σε Προσήλιο και βρίσκεται 30 χλμ. δυτικά της Καλαμάτας, ενώ μαζί με τον οικισμό Κάλυβες αποτελούσε Κοινότητα και τώρα Δημοτικό Διαμέρισμα. Είναι αμφιθεατρικά κτισμένο στη πλαγιά λόφου, σε υψόμετρο 360 μ., με
Προσθήκη λεζάντας
υπέροχη θέα προς τη Καρδαμύλη και το Μεσσηνιακό κόλπο. Ηλιόλουστο χωριό με το ναό του Αγίου Γεωργίου, που κτίστηκε το 1833 πάνω σε παλαιότερη ερειπωμένη εκκλησία, τον Άη Δημήτρη και το Ταξιάρχη με ωραίες τοιχογραφήσεις και το πύργο του Πατριαρχέα. Το Προσήλιο αντικρίζει τις Κάλυβες με τα πέτρινα σπίτια και τα πολύ στενά δρομάκια, που είναι κτισμένες σε κορυφή κοντινού λόφου, με οικιστή, περί το 1600, το Κατσίρη από τη Χώρα Ανδρουβίστας, πρόγονο των σημερινών Κατσιρέων.
ΤΑ ΤΣΕΡΙΑ. Συνεχίζοντας το δρόμο μετά από το Προσήλιο, ανηφορίζουμε προς το Βουνό και μετά από 6-7 χλμ περίπου, Βρισκόμαστε  στο μεγαλύτερο υψόμετρο (600- 750 μ.) από τα
Δρομάκι στα Τσέρια
κατοικήσιμα χωριά της Μάνης και αποτελούνται από 6 οικισμούς ,τα Τσέρια, τα Γιατρέϊκα, τον Ζαχαριά, το Καταφύγγιο, το Πεδινό και το Λεπτίνι. Στο σύνολό τους κατοικούν περίπου  190 άτομα μόνιμα σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Όλοι όμως λένε ότι οι πραγματικοί κάτοικοι είναι λιγότεροι από 100.  Επικρατέστερη εκδοχή για την ονομασία είναι ότι προέρχεται από τα τσεράτσια, δηλαδή τα ξυλοκέρατα, που αφθονούν εκεί.  
Ηταν κέντρο φημισμένων πετρομαστόρων γι αυτό και τα σπίτια εδώ είναι αληθινά μνημεία. Εντυπωσιακή είναι η κυκλική διάταξη των οικισμών για να ελέγχεται η πρόσβαση στην περιοχή και για να είναι εύκολη η διαφυγή σε περίπτωση επίθεσης. Μεγάλη ήταν η συμβολή των Τσεριωτών στον αγώνα για την απελευθέρωση από τους Τούρκους. Μελανό σημείο του χωριού αυτού, ήταν η δολοφονία του
Εκκλησία στα Τσέρια του 1836
κορυφαίου κλεφταρματωλού Ζαχαρία Μπαρμπιτσιώτη στον Πύργο του κουμπάρου του Κουγέα. Σήμερα διασώζεται ο Πύργος και έξω βρίσκεται η προτομή του ήρωα. Η λέξη Τσέρια είναι Σλάβικη και σημαίνει «συνοικισμοί». 
ΑΝΩ ΤΣΕΡΙΑ. Τα Άνω Τσέρια βρίσκονται σε υψόμετρο 700-750 μέτρα.
Είναι ο μεγαλύτερος συνοικισμός με 52 μόνιμους κατοίκους σήμερα. Στο σπίτι του Ευστρατίου Ευαγ. Τζαννετέα αναγράφεται η χρονολογία του κτισίματος το 1826.

            SAOUTIS  INSURANCE               
                  43 Χρόνια Ποιοτικής Ασφαλιστικής Προσφοράς                             Ασφάλιση   ΥΓΕΙΑΣ τώρα από 100 € ετησίως  !                                                              Αρκεί να μας τηλεφωνήσετε  στα    2721 300 35 21, ή  6977 172 942.                       ή στείλτε μας ένα  μήνυμα στο  agsaouti@gmail.com     

                                                                                                                                                                                   













                                                      
                                              ΔΗΜΟΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ                
                                     Η  ΘΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ                           
                                                                                                                      Η Δημοτική Ενότητα Θουρίας έχει έκταση 76,99 km² και πληθυσμό 2.721 (απογραφή 2011). Ήταν Δήμος του Νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση
H  Πλατεία της Θουρίας
παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε ως Δ.Ε Θουρίας στον νέο Δήμο Καλαμάτας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Νομού, βόρεια της πόλης της Καλαμάτας. Αποτελείται από 6 τοπικές κοινότητες με έδρα τη Θουρία. 
Όλη η έκταση της Δ.Ε. διασχίζεται, με κατεύθυνση από βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά από το ρέμα του Ξερίλα (Τζιρόρρεμα), μεγάλου μήκους, αλλά εποχιακής ροής που χύνεται στον ποταμό Άρι. Αποτελεί φυσικό τοπίο με ιδιαίτερο χαρακτήρα για την ανάδειξη του και την αξιοποίηση του με ήπιας μορφής παρεμβάσεις. Ιδιαίτερου φυσικού κάλλους είναι και οι ορεινοί όγκοι που το περιβάλλουν από τη Θουρία έως και την Πολιανή. Κατά μήκος του ποταμού Άρι, που σε ένα τμήμα του αποτελεί το δυτικό όριο της Δ.Ε και καταλήγει στο Μεσσηνιακό κόλπο υπάρχουν εύφορες γεωργικές εκτάσεις και έχουν πραγματοποιηθεί εκεί οι γεωργικοί αναδασμοί της Άνθειας, της Αιθαίας και της Μικρομάνης.                                                                       Περιλαμβάνει πεδινές, ημιορεινές και ορεινές εκτάσεις (το βορειοανατολικό τμήμα του Δήμου αποτελεί ορεινή ζώνη με υψόμετρο μεγαλύτερο των 800 μ.) και αποτελείται από αγροτικού χαρακτήρα μικρούς και μεσαίους οικισμούς.
1. ΑΙΘΑΙΑ. Η Αιθαία είναι πρόσφατα οριοθετημένος οικισμός. Η παλιά
Εθνική οδός Τρίπολης – Καλαμάτας περνάει μέσα από τον οικισμό. Έχει πληθυσμό 330. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια εσπεριδοειδών, αμπελιών και ελιών.
2. ΑΜΦΕΙΑ Η Άμφεια είναι χτισμένη σε ψηλό λόφο και είναι οικισμός υφιστάμενος προ του 1923. Αποτελείται από τους οικισμούς ‘Ανω και Κάτω Άμφεια και τη Μονή Γαρδικίου. Έχει πληθυσμό 576 κατοίκους.
3. ΑΝΘΕΙΑ. Η Άνθεια έχει πληθυσμό 402 και αποτελείται από τους οικισμούς Άνθειας και Αίπειας και είναι πρόσφατα οριοθετημένος οικισμός. Στα όριά του βρίσκεται αρχαιολογικός χώρος όπου έχουν γίνει ανασκαφές από την Ζ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Ολυμπίας. Ο ποταμός Άρις περνά και ποτίζει την Άνθεια, η
οποία ανήκει στο πεδινό τμήμα της Δ.Ε. Θουρίας και η παλιά Εθνική Οδός Τρίπολης – Καλαμάτας την χωρίζει στα δύο. Από πλευράς καλλιεργειών, η Άνθεια παράγει εσπεριδοειδή, σύκα, σταφύλια και ελιές.                                      Η λοφοσειρά "Ελληνικά", που εκτείνεται σε μήκος 1 χλμ. περίπου παράλληλα προς τον άξονα του δημόσιου δρόμου Τρίπολης-Καλαμάτας, βρίσκεται σε δεσπόζουσα θέση στην κοιλάδα του Παμίσου, ανατολικά των κοινοτήτων Αιπείας- Ανθείας και 11 χλμ. περίπου ΒΔ της Καλαμάτας.
Στην λοφοσειρά έχουν ανασκαφεί εκτεταμένα Μυκηναϊκά νεκροταφεία (Μεσοελλαδικοί τύμβοι, -2200, ένας Βασιλικού μεγέθους Θολωτός τάφος, -1600, και συστάδα 25 μνημειωδών θαλαμωτών τάφων, -1400.
Το εντυπωσιακό αυτό ταφικό σύνολο, που απέδωσε πλούσια και σπουδαία ευρήματα, ταυτίζετε με την Ομηρική ΑΝΘΕΙΑ και υπήρξε ένα πολυάνθρωπο και σημαντικό κέντρο της Προϊστορικής εποχής στην γη της Μεσσηνίας.              Η Μυκηναϊκή πόλη Άνθεια αναφέρετε στα Ομηρικά έπη σαν μία από τις επτά πολυάνθρωπες πόλεις που προσφέρει ο Αγαμέμνων στον Αχιλλέα. Περιγράφετε ως μια πλούσια πόλη, με μεγάλα βοσκοτόπια και τους κατοίκους να έχουν πολλά πρόβατα και βόδια.
 Η Μυκηναϊκή Άνθεια έχει ταυτιστεί με τον λόφου του Ελληνικού, μερικά χιλιόμετρα βόρεια της Καλαμάτας. Η θέση εποπτεύει τον έφορο κάμπο της Μεσσηνίας και εδώ βρέθηκε εκτεταμένο νεκροταφείο ( Πρωτοελλαδικοί τύμβοι, θολωτός τάφος και θαλαμωτοί τάφοι) που είναι μνημειώδης σε μέγεθος και ποιότητα κατασκευής. Τα ευρήματα είναι εξίσου εντυπωσιακά και δείχνουν ότι εδώ υπήρξε σημαντικό Προϊστορικό κέντρο. 
 Η ζωή στην Άνθεια συνεχίστηκε μέχρι και το -700 περίπου όταν καταλαμβάνετε από τος Σπαρτιάτες μετά το τέλος του Α΄ Μεσσηνιακού πολέμου, οπότε μετονομάζετε σε Θουρία 
4. ΘΟΥΡΙΑ. Η Θουρία  ήταν η έδρα του πρώην Δήμου Θουρίας, ενώ τώρα υπάγεται στο Δήμο Καλαμάτας. Έχει πληθυσμό 884 και αποτελεί την έδρα της Δ.Ε. Θουρίας και διασχίζεται από τον ποταμό Ξερίλα. Είναι
οικισμός υφιστάμενος προ του ’23 και το κεντρικό μέρος του οικισμού έχει ρυμοτομικό σχέδιο από το 1935.   Η Θουρία διαθέτει Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, παιδική χαρά, πλατεία αθλητικό κέντρο, γυμναστήριο. Επίσης έχει εργοστάσιο οινοποιίας και αναπτύσσονται μικρές βιοτεχνίες στα όρια του Δήμου, η κτηνοτροφία της είναι ανεπτυγμένη όπως και η παραγωγή της σε εσπεριδοειδή και κηπευτικά. ΑΡΧΑΙΑ ΘΟYΡΙΑ. Η κατώτερη ή Πρώιμη Παλαιολιθική  Εποχή στην ευρύτερη  
περιοχή της Αρχαίας Θουρίας είναι ελάχιστα γνωστή, αφού οι έρευνες είναι ως τώρα ανεπαρκείς για να μας δώσουν πλήρη εικόνα της. Είναι πολύ σημαντικό όμως να επισημανθεί ότι η περιοχή κατά την εποχή αυτή δεν ήταν λιγότερο κατοικημένη από την υπόλοιπη Ευρώπη. Αντίθετα μπορεί εύκολα να υποτεθεί ότι λόγω του ήπιου κλίματος κατά τις παγετώδεις περιόδους και λόγω της νότιας
γεωγραφικής της θέσης, αποτελούσε κατά κάποιον τρόπο καταφύγιο για
ανθρώπους και ζώα, που κατέβαιναν προς τον Νότο πιεζόμενα από την προέλαση των παγετώνων στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη. Στο εσωτερικό του ελλαδικού χώρου, το κλίμα των βόρειων περιοχών επηρεαζόταν πιο πολύ από την επιδείνωση των κλιματικών συνθηκών κατά τις παγετώδεις περιόδους, σε σχέση με την ευρύτερη περιοχή της Αρχαίας Θουρίας  όπου οι συνθήκες παρέμεναν σχετικά ήπιες.                                  Η σπανιότητα των ευρημάτων σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει απουσία ανθρώπινης δραστηριότητας, αλλά αντανακλά αποκλειστικά και μόνο την έλλειψη ερευνών.
5. ΜΙΚΡΟΜΑΝΗ. Η Μικρομάνη είναι πρόσφατα οριοθετημένος οικισμός και αναπτύσσεται ανάμεσα στους ποταμούς Ξερίλα και Άρι. Νότια από τη Μικρομάνη βρίσκεται το αεροδρόμιο και ο αερολιμένας Καλαμάτας. 
Βρίσκεται  στη  ΝΑ άκρη της Μεσσηνίας και σε απόσταση  10 χιλιομέτρων ΒΔ της Καλαμάτας, χωρίς  να έχει εδαφική επαφή με τη Δυτική ή "Αποσκιαδερή"  Μάνη . Είναι περιοχή αγροτική παραγωγική.      Το έδαφός της που αρδεύεται από ποτάμια και κανάλια  είναι πάρα πόλυ εύφορο και παραγωγικό. Παράγει σχεδόν τα πάντα. Τα προϊόντα  των κατοίκων  της διατίθενται στην εποχή τους κάθε Τετάρτη και Σάββατο  στη Λαϊκή Αγορά  της Καλαμάτας.                                                               Οι πρώτοι  κάτοικοι της Μικρομάνης, πιθανότατα,  ήταν βυζαντινοί  κάτοικοι  του Δεσποτάτου του Μιστρά και υπήκοοι του  Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, πριν μεταβεί από  το Μιστρά στην Κωνσταντινούπολη και αναλάβει τα νέα του  καθήκοντα ως αυτοκράτορας.    Πιθανώς να  ήσαν Μανιάτες  είναι , όπως  μαρτυρούν σήμερα  αρκετά  επώνυμα και
παρωνύμια της κωμόπολης αυτής:  Μπουγέας, Κουτσίκος,  Σκαρπαλέζος,  Πετρομανιάτης, Κωνστανατακόπουλος από Κωσταντάκος κ.ά.  Μεταγενέστερα, όμως, επειδή  νέοι  κάτοικοι  που προέρχονταν από την Αρκαδία    αποτέλεσαν την πλειονότητα   των κατοίκων,  οι κάτοικοι δε λέγονται Μικρομανιάτες, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά Μικρομαναίοι. Άλλωστε ουδέποτε η Μικρομάνη  είχε εδαφική  συνεχεία  ή  διοικητική σχέση με τη Δυτική ή  "Αποσκιαδερή Μάνη".
ΠΟΛΙΑΝΗ. Η Πολιανή είναι μία ορεινή κοινότητα, στα σύνορα με το
Νομό Αρκαδίας, σε υψόμετρο 680 περίπου και σε απόσταση 21 χλμ. από την Καλαμάτα. Είναι η γενέτειρα του μεγάλου αγωνιστή του 1821, Γρηγορίου Δικαίου ή Παπαφλέσσα.                                            Διοικητικά υπάγεται πλέον στο Δήμο Καλαμάτας ο οποίος όμως δεν φροντίζει καθόλου, ούτε για την προστασία του δρόμου από τα βράχια που πέφτουν, ούτε και για την κατάσταση του σπιτιού του
Παπαφλέσσα που είναι σχεδόν ερείπιο και ανήκει σε κάποιους ιδιώτες.                                                               Οι παλαιότεροι κάτοικοι αναφέρουν πως υπήρχαν 72 εκκλησίες, αλλά πλέον διασώζονται μόνο οι 30 από αυτές, οι οποίες  θα πρέπει να διατηρηθούν και η Μητρόπολη να φροντίσει να παραμείνουν σε καλή κατάσταση για να μη χαθούν στο πέρασμα των χρόνων, όπως έγινε με
Προσθήκη λεζάντας
την πλειοψηφία των παλαιότερων, για πολλές από τις οποίες δεν υπάρχουν ίχνη ούτε για το σημείο όπου βρίσκονταν.
                                                       Δυστυχώς η ιστορικότητα της Πολιανής, δεν έγινε αιτία ώστε να αξιοποιηθεί το χωριό αυτό, πράγμα που θα σήμαινε και τη σημαντική ανάπτυξη του χωριού.                                                                                




                                           -----------/////------------














ΟΡΕΙΝΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ                                                    ΑΜΠΕΛΙΩΝΑ (τ. ΔΗΜΟΥ ΕΙΡΑΣ)
Ο Οκτώβριος έφτασε στο τέλος του και σε πολύ λίγες ημέρες μας αποχαιρετά, για να υποδεχθούμε το Νοέμβρη.                            
Αυτό σημαίνει ότι ο Χειμώνας ήδη μας έχει χτυπήσει την πόρτα, αφού οι βροχές έχουν γίνει καθημερινότητα. Σημαίνει ακόμα ότι τα πολλά και όμορφα ορεινά της Μεσσηνίας μας περιμένουν και εμάς εδώ της Μεσσηνίας, αλλά και τους εκτός Μεσσηνίας, Μεσσήνιους και μη, να έλθουν να επισκεφτούν πανέμορφες ορεινές περιοχές και φυσικά παραδοσιακά μεζεδάκια που θα βρουν σε όλες αυτές τις περιοχές.
Όταν γράφω για την πανέμορφη, πνιγμένη  στο πράσινο Αμπελιώνα, θυμάμαι έντονα τον Αμπελιωνίτη αείμνηστο μπατζανάκη μου Παναγιώτη Κων. Μιχαλακόπουλο, που όταν μίλαγε για το χωριό
του πάντα δάκρυζε από συγκίνηση και το περιέγραφε με τόση συγκίνηση που εύκολα καταλάβαινε κανείς την αγάπη του για τη γενέτειρά του, την Αμπελιώνα !                         Ο Οκτώβριος έφτασε στο τέλος του και σε πολύ λίγες ημέρες μας αποχαιρετά, για να υποδεχθούμε το Νοέμβρη.  Αυτό σημαίνει ότι ο Χειμώνας ήδη μας έχει χτυπήσει την πόρτα, αφού οι βροχές έχουν γίνει καθημερινότητα. Σημαίνει ακόμα ότι τα πολλά και όμορφα ορεινά της Μεσσηνίας μας περιμένουν και εμάς εδώ της Μεσσηνίας, αλλά και τους εκτός Μεσσηνίας, Μεσσήνιους και μη, να έλθουν να επισκεφτούν πανέμορφες ορεινές περιοχές και φυσικά παραδοσιακά μεζεδάκια που θα βρουν σε όλες αυτές τις περιοχές.
Όταν γράφω για την πανέμορφη, πνιγμένη  στο πράσινο Αμπελιώνα,
θυμάμαι έντονα τον Αμπελιωνίτη αείμνηστο μπατζανάκη μου Παναγιώτη Κων. Μιχαλακόπουλο, που όταν μίλαγε για το χωριό του πάντα δάκρυζε από συγκίνηση και το περιέγραφε με τόση συγκίνηση που εύκολα καταλάβαινε κανείς την αγάπη του για τη γενέτειρά του, την Αμπελιώνα !       
Το πανέμορφο αυτό χωριό, είναι στην ευρύτερη περιοχή της ορεινής Τριφυλίας. Για να πάμε στην Αμπελιώνα πρέπει να φτάσουμε στη Μεγαλόπολη και μέσω της Μαραθούσας κατευθυνόμαστε στο όρος Λύκαιο, για να καταλήξουμε στα χωριά τους τέως Δήμου Είρας που σήμερα έχει υπαχθεί στο Δήμο Οιχαλίας, του Ν. Μεσσηνίας. Από εκεί θα περάσουμε τη Νέδα και σε απόσταση 29 χιλιομέτρων από τη Μεγαλόπολη φτάνουμε στην Αμπελιώνα, που βρίσκεται σε υψόμετρο 840 μ.
Το χωριό που περιβάλλεται από απίστευτη φύση, αναστήθηκε με
προσωπικές δαπάνες της οικογένειας Αγγελόπουλου.         Η αισθητική αναβάθμιση, άγγιξε τα πάντα, τα καλντερίμια, τις ξερολιθιές, τα πεζούλια, τις πέτρινες κρήνες (τρανή βρύση που τρέχει πεντακάθαρο νερό), τους φανοστάτες, τις ανακαινισμένες σκεπές των σπιτιών, ξαναζωντάνεψε το μαγαζάκι του Σπύρου (γράφουμε πιο κάτω), επίσης πλακοστρώθηκε το μονοπάτι που οδηγεί στην ιστορική βρύση Τριτσέλη (χώρος αναψυχής με πηγές και πλατάνια), το δρόμο που οδηγεί μέσα από τις πυκνές καστανιές στο χωριό Αμπελιώνα.  
Επίκεντρο είναι το προστατευόμενο μοναδικό  Καστανόδασος που
σώθηκε και αναγεννήθηκε . Με μία βόλτα στο δάσος ηρεμείς αυτόματα και ξεχνάς την Αθήνα ή τα άλλα αστικά κέντρα, τις έγνοιες και το καυσαέριο. Το χωριό καθαυτό είναι εξαιρετικά φροντισμένο, με όμορφα σπίτια, καινούριους δρόμους, μέχρι και Κέντρο Υγείας με 2 μόνιμους γιατρούς. Βασικό σημείο συνάντησης στο χωριό είναι το Μαγαζάκι του Σπύρου, που είναι καφενείο, ταβερνάκι, παντοπωλείο και γενικώς στέκι, όλα σε ένα. Στην ευρύτερη περιοχή συναντά κανείς τον ποταμό Νέδα που είναι ο μοναδικός ποταμός με θηλυκό όνομα.  Στην εισοδο του χωριού υπάρχει ένας ωραίος χώρος   αναψυχής με γήπεδο μπάσκετ και πισίνα. Στην πλατεία Ιερέα Ιωάννου Δημόπουλου Παπαγγελόπουλου ή Παπαγιάννη θα δειτε το καλοδιατηρημένο πέτρινο σχολείο. Στην Αμπελιώνα μοιάζει να συντελείται ένα μικρό θαύμα, και η αναγέννησή της μου θυμίζει σε πολλά –τηρουμένων των αναλογιών– την
περίπτωση του Νυμφαίου στη Φλώρινα. Και τα δύο χωριά αναγεννήθηκαν όχι από ένα οργανωμένο σχέδιο της Πολιτείας, αλλά από το προσωπικό μεράκι και στοίχημα κάποιων ρομαντικών.    Κοντά στην Αμπελιώνα βρίσκεται ένα υπέροχο καστανόδασος με ωραίες διαδρομές και τρεχούμενα νερά. Το πνευματικό κέντρο της Αμπελιώνας διαθέτει την Παπανδρεοπούλειο βιβλιοθηκη και σύντομα οι επισκέπτες του χωριού θα μπορούν να μένουν στον παραδοσιακό ξενώνα. Εκτός από το πανηγύρι του Αγιου Ιακώβoυ και το Ψυχούδι (τοπικό έθιμο του ψυχοσάββατου), στο χωριό γιορτάζουν και για τα πολλά κάστανα της περιοxnς, σε ξεχωριστη εκδήλωση που γίvεται την τελευταια Kυριακη του Οκτώβρη. Οι σινεφίλ επισκέπτες θα ενθουσιαστούν, βέβαια, όταν
μάθουν ότι n Αμπελιώνα είναι n πατρίδα του βραβευμένου Έλλnνα σκηνοθέτη αείμνηστου Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Ο αδελφός του αείμνηστου Θόδωρου Αγγελόπουλου, Νίκος και τα παιδιά του, της μεγάλης Ξενοδοχειακής εταιρίας ALDEMAR,  που με δική τους φροντίδα και δαπάνες, έκαναν όλη αυτή την ανακαίνιση του χωριού , πήραν το παλιό σχολείο του χωριού που ήταν δωρεά του Ανδρέα Συγγρού και δημιούργησαν ένα Ξενώνα πολυτελείας το ΕΠΟΧΕΣ που είναι το καμάρι της Αμπελιώνας και που την έκανε ένα ξεχωριστό τουριστικό προορισμό για όλες τις εποχές.

ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ
ΠΟΤΑΜΟΣ ΝΕΔΑ. Η Νέδα είναι το μοναδικό θηλυκό ποτάμι της Ελλάδας και αποτελεί το φυσικό όριο των νομών Ηλείας και
Μεσσηνίας. Πηγάζει από το όρος Λύκαιο, ανάμεσα στα χωριά Κακαλέτρι και Πέτρα στα ορεινά της Μεσσηνίας, πολύ κοντά στην Ανδρίτσαινα. Τα νερά της, ύστερα από 32 χιλιόμετρα φυσικής ομορφιάς, συναντούν το Ιόνιο στη θέση Ελαία, λίγο έξω από την Κυπαρισσία.
Σύμφωνα με το μύθο, όταν η Ρέα γέννησε το Δία, τον έδωσε στη νύμφη Νέδα,  θεότητα των νερών, για να τον προστατέψει από τον άνδρα της Κρόνο. Εκείνη θήλασε το βρέφος μαζί με τις νύμφες Θεισόα και Αγνώ, το έλουσε και το έπλυνε στο κεφαλάρι στο Λύκαιο, που αργότερα έγινε το θρυλικό ποτάμι που πήρε το όνομά της. Επίσης, σύμφωνα με η μυθολογία, με τη Νέδα συνδέονται η Δήμητρα, η Περσεφόνη και ο Πλούτωνας. (Σήμερα, στα μικρά χωριουδάκια της περιοχής βλέπουμε τα ονόματα αυτά.)
Ο Παυσανίας το 2ο αι. μ.Χ. περιέγραψε το ναό της Δήμητρας στις
όχθες της Νέδας, ενώ, όπως υποστήριζε, η Νέδα ήταν η πρώτη σε «μαιάνδρους» μετά τον Μαίανδρο ποταμό.
 Σημαντικοί είναι και οι αρχαιολογικοί χώροι που υπάρχουν εκεί. Στην κορυφή του Λυκαίου, λατρεύονταν ο Δίας, ενώ εκεί βρίσκεται και η Λυκόσουρα, την οποία ο Ησίοδος θεωρούσε «την πρώτη πόλη της ανθρωπότητας». Στα χωριά  Βάστα και Άνω Μέλπεια βρίσκεται η Αγία Θεοδώρα, το πανέμορφο και ξακουστό ξωκλήσι με τα 17 δένδρα στη σκέπη της.
Το φαράγγι της Νέδας, το οποίο διασχίζει κι ο ομώνυμος ποταμός, αποτελεί μια σπάνια και συνάμα ανεξερεύνητη μέχρι πρόσφατα γωνιά της Ελληνικής φύσης. Οι συνεχείς εναλλαγές του τοπίου, η πλούσια  βλάστηση, οι τεράστιες ποταμίσιες πέτρες μέσα στα ανοιχτοπράσινα νερά κι οι επιβλητικοί βράχοι, κάνουν το πέρασμά της αληθινή πρόκληση, αλλά και απόλαυση για τον επισκέπτη Το
ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ
φαράγγι γίνεται 
προσπελάσιμο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες ενώ την ομορφιά του τοπίου συνθέτουν ελαιώνες, συκιές, πλατάνια, αγριοβελανιδιές και πουρνάρια. Σε διάφορα σημεία της πορείας υπάρχουν συνολικά τρεις καταρράκτες που καταλήγουν σε μικρές κολυμπήθρες. Σε μια πλαγιά βρίσκεται το εκκλησάκι της Παναγιάς και λίγο πιο πάνω η εσοχή, όπου σύμφωνα με την παράδοση βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα. Λίγο πιο κάτω βρίσκεται το Στόμιο (λίγα χιλιόμετρα ανατολικά από το Στόμιο βρίσκεται η Φιγαλεία) μια μεγάλη σπηλιά μοναδικής ομορφιάς, απ' όπου περνούν τα νερά του ποταμού, μέχρι να καταλήξουν στον παραπόταμο Πάμισσο, στην
περιοχή Λεμονιά. Η σήραγγα του Στομίου έχει δυο επίπεδα, εκείνο που βρίσκεται στο ύψος της κοίτης και ένα άλλο, πιο ψηλά, που φαντάζει σαν υπερώο, όπου βρισκόταν η παλιά κοίτη, ενώ έχει τη μορφή σπηλαίου με χαμηλή θερμοκρασία εξαιτίας των νερών των πηγών που τρέχουν από τον ουρανό της σήραγγας και αποτελεί κατοικητήριο χιλιάδων αγριοπερίστερων και νυχτερίδων. Πριν την είσοδο του Στομίου και σε απόσταση 150μ. από την κοίτη της Νέδας, γκρεμίζονται τ' αφρισμένα νερά του περίφημου καταρράκτη της Φιγαλίας ύψους 50 μ., που ξεπροβάλλει από ένα εντυπωσιακό φαράγγι το οποίο ορίζεται από θεόρατους σαν κρεμαστούς βράχους, που λογχίζουν αγέρωχα τον ουρανό.
Δεξιά και αριστερά υψώνονται κατάφυτοι λόφοι και βουνά παραφυάδες του Λυκείου, των Νομίων και του Κωτίλου, ενώ 30
περίπου πηγές και κεφαλάρια αναβλύζουν και εμπλουτίζουν το ποτάμι με κρυστάλλινα νερά, δίνοντας, παλαιότερα, κίνηση σε αρκετούς νερόμυλους, που βρίσκονται ακόμη και σήμερα ερειπωμένοι στις όχθες της Νέδας. Το βάδισμα στην κοίτη είναι επώδυνο και επικίνδυνο από την ολισθηρότητα των βρύων πάνω στις πέτρες, το εκτεταμένο πυκνό σύδεντρο και την έλλειψη μονοπατιού, ενώ σε αρκετά σημεία είναι αναγκαία και η κολύμβηση αφού στο ποτάμι έχουν σχηματιστεί βαθιές λίμνες.
Ο πεζοπόρος έχει τη δυνατότητα να επιλέξει δύο βασικές διαδρομές συγκλονιστικού φυσικού κάλλους. Η πρώτη πρόσβαση είναι από την παραλιακή εθνική οδό Πύργου - Κυπαρισσίας. Στο Θολό στρίβουμε ανατολικά προς Λέπρεο και Νέα Φιγαλεία. Στα 7,5 χμ φάνουμε στο Λέπρεο και από κει σε άλλα 6 χμ στη Νέα Φιγαλεία. Κατόπιν περνάμε στα Πετράλωνα και σε απότομη πλαγιά όπου φαίνεται από ψηλά η κοιλάδα της Νέδας. Συνεχίζουμε στα Περιβόλια, και δεξιά στη Φιγαλεία. (Από κεί μπορεί να επισκεφθεί κανείς τον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Φιγαλείας.) Από τα Περιβόλια δυτικά προς το Δραγώγι και μετά βρισκόμαστε μπροστά από τον Ναό του
Επικούριου Απόλλωνα. Συνεχίζουμε βόρεια και φθάνουμε στο κρυμμένο χωριό Σκληρού όπου υπάρχει μικρός ξενώνας, και η όμορφη πέτρινη εκκλησία του Αγ. Γεωργίου. Συνεχίζουμε ανατολικά για τον Άγιο Σώστη με την δροσερή πλατεία του Άγ. Γιάννη όπου γίνεται μεγάλο πανηγύρι στις 29 Αυγούστου. Επιστρέφουμε στον κεντρικό δρόμο και κινούμαστε δυτικά προς το χωριό Αμπελιώνα με τις καστανιές και τα πολλά νερά. Μετά το χωριό στρίβουμε αριστερά πρός το χωριό Νέδα ή δεξιά προς το χωριό Πέτρα που είναι στην καρδιά της Νέδας. Βαδίζοντας από την πλευρά της Ηλείας παράλληλα με το ποτάμι και ύστερα από 1 ½  περίπου ώρα διαδρομής μέσα σε ένα άγριο πευκοδάσος φτάνει στα νερά  του Ιονίου, στη θέση Πρασιδάκι. Η άλλη πρόσβαση είναι από τον κεντρικό δρόμο Καλαμάτας - Κυπαρισσίας. Έξοδος στο Δώριο και ακολουθούμε την διαδρομή στα χωριά της Άνω Μεσσηνίας Ψάρι, Σύριζο, Στάσιμο, Κακαλέτρι, Νέδα. Αντίστοιχα από την πλευρά της Μεσσηνίας καταλήγει στην Ελαία, αφού περάσει από τα χωριά Καρυές και Φόνισσα.
Κάθε χρόνο τον Αύγουστο, τοπικοί φορείς και φυσιολατρικοί όμιλοι οργανώνουν διήμερη πεζοπορία στην κοίτη της Νέδας.
  

                                     -----------//////-----------











       ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΙΣ ΚΙΤΡΙΕΣ
                 SAOUTIS  INSURANCE                                              43 Χρόνια  Ποιοτικής  Ασφαλιστικής Προσφοράς
 Για το Αυτοκίνητό σας, Για την Υγεία σας, την Κατοικία σας.       Αριστοδήμου 42, 24100 Καλαμάτα.                                                         
      
Τηλ. 2721 300 351, Κιν. 6977 172942, e-mail: saouti@gmail.com               
     
URLhttp://asfalisistinpraxi.blogspot.com            

Ο Γραφικός παραθαλάσσιος οικισμός των Κιτριών, με τα γαλαζοπράσινα νερά και όμορφο ηλιοβασίλεμα, ανήκε στο Δημοτικό
Διαμέρισμα Δολών του πρώην Δήμου Αβίας και τωρινού Δήμου Δυτικής Μάνης.  Απέχει δε από την Καλαμάτα γύρω στα 15
Θάλασσα να την πιείς στο ποτήρι.
χιλιόμετρα. Είναι  οικισμός με πλούσια βλάστηση και φανταστική παραλία, που γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στα χρόνια της Ενετοκρατίας και της Τουρκοκρατίας. Μέχρι τον 19ο αιώνα που κατασκευάστηκε το λιμάνι της Καλαμάτας, οι Κιτριές ήταν το μοναδικό λιμάνι του Μεσσηνιακού Κόλπου, στην ανατολική πλευρά του κόλπου. Είχαν γίνει ένα σπουδαίο θαλασσινό κέντρο με εξωτερικό εμπόριο από
προϊόντα όπως το λάδι, βελανίδι, πυρνοκόκκι και μετάξι.
Εδώ το 1659 εμφανίστηκε με ισχυρό στόλο ο Χασάν-Μπαμπά, ο οποίος ζήτησε την φόρου υποτέλεια της Μάνης, με αυτοδιοίκηση από τοπικό άρχοντα (Μπέη) που θα διόριζε η Υψηλή Πύλη, τη μη συμμετοχή των Μανιατών σε άλλες πολεμικές ενέργειες και τη παράδοση νεαρών ομήρων από όλες τις
Ένα από τα πλεονεκτήματα των
Κιτριών, το Ηλιοβασίλεμα.
ισχυρές οικογένειες ιδίως των Μεδίκων και Στεφανόπουλων. Οι όροι εξόργισαν τους Μανιάτες, που επετέθησαν, κούρσεψαν και κατέστρεψαν τον στόλο του Χασάν - Μπαμπά στις Κιτριές και ετοιμάστηκαν για άλλον έναν μακροχρόνιο πόλεμο με τους Τούρκους. 
Στις Κιτριές το 1805 παρεδόθη στο Σερεμέτ Μπέη το κεφάλι του προεπαναστατικού ήρωα Καπετάν Ζαχαριά, που δολοφονήθηκε με δόλο, για να
Γραφικό λιμανάκι, όλη η ομορφιά 
μεταφερθεί στη Κωνσταντινούπολη. Υπήρξε επίνειο της Ζαρνάτας και έδρα των Μπέηδων της Μάνης. Η περιοχή ήταν η έδρα των πέντε από τους οκτώ ηγεμόνες της Μάνης και συγκεκριμένα: Τζανέτμπεης Κουτήφαρης, Μιχάλμπεης Τρουπάκης, Παναγιώτης Κουμουντουράκης, Αντώνμπεης Γρηγοράκης και Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης. Από τη περιοχή των Κιτριών ξεκίνησε η
εξόρμηση των Μανιατών στις 23 Μαρτίου 1821 για την απελευθέρωση της Καλαμάτας από τους Τούρκους. Σήμερα οι Κιτριές, όπου καταλήγει το φαράγγι της Σάντοβας, παραμένουν ένα πανέμορφο και ιδανικό λιμανάκι και αποτελεί ένα αξιόλογο μέρος για ήσυχες διακοπές. Υπάρχουν ερείπια από Πύργους και ο ναός Κωνσταντίνου και Ελένης του 1730, με ξυλόγλυπτο τέμπλο. Η εκκλησία των Αγίου Κων/
νου και Ελένης πρόσφατα ανακαινισθείσα, είναι συνδεδεμένη με γεγονότα και καταστάσεις παλιότερων εποχών. Εκεί έγινε, κατά το 1825, η χειροτονία των τεσσάρων αντικανονικών.
Λίγα χιλιόμετρα μετά την Καλαμάτα απ’ όπου ξεκινήσαμε, ακολουθήσαμε Ανατολικά το δρόμο προς τη Μάνη. Στη Βέργα, στο ύψος του Messinian Bay, όπου υπάρχει η «διχάλα» ακολουθήσαμε το
δεξί δρόμο που μας οδηγεί στην Αβία, στις Κιτριές.                                      
Περάσαμε τη Μικρή Μαντίνεια, το Αρχοντικό, την Παλιόχωρα, το Ακρογιάλι και τη Σάντοβα. Σε όλη αυτή τη διαδρομή είδαμε υπέροχες παραλίες, παντού το «Εθνικό» δέντρο της Μεσσηνίας της ευλογημένες Ελιές, αριστερά μας είχαμε το εκπληκτικό βουνό του Ταϋγέτου,
φανταστικά ταβερνάκια. Στη διαδρομή αυτή το μάτι μας δεν χόραινε να απολαμβάνει διαφορετικά πράγματα το ένα καλύτερο από το άλλο, η φύση οργίαζε ! Αφού αφήσαμε πίσω μας η μεγάλη φανταστική παραλία της Σάντοβας, είδαμε το γεφυράκι όπου εκβάλει το φαράγγι του Ριντόμου. Ένα φαράγγι που είναι ίσως ένα από τα 2-3
Ένα μεζεδάκι απόλαυση ! !
ωραιότερα φαράγγια ης χώρας μας.
Σε πολύ λίγα μέτρα μετά πήραμε την κατηφορίτσα και αγναντέψαμε ένα από τα πιο γραφικά χωριά της Μεσσηνίας ! είχαμε ήδη φτάσει στις Κιτριές. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολευτήκαμε να βρούμε Parking.                                                    Μπροστά μας έχουμε και την ιστορία και το όργιο της φύσης που έδωσε απλόχερα τόση φυσική ομορφιά στις Κιτριές που είναι ένα γραφικό πανέμορφο χωριό με ένα επίσης γραφικό λιμανάκι, μια παραλία πεντακάθαρη με βότσαλο, που επισκέπτονται Μεσσήνιοι και άλλοι επισκέπτες από
Ελλάδα και ξένες χώρες κυρίως Ευρωπαίοι.                                                                 Στις Κιτριές υπάρχουν δύο Παραδοσιακά εστιατόρια του «Μίμη» και του Γαϊτανάρου. Όπου και να καθίσει κάποιος να φάει, θα ευχαριστηθεί διότι έχει κυριολεκτικά στα πόδια του τη θάλασσα.
Η απόλαυση είναι διπλή αφού το υπέροχο φαγητό ή τα μεζεδάκια, «μπλέκουν» με τη θαλάσσια αύρα και το αποτέλεσμα είναι αυτό που λένε «πήγα Κιτριές και άλλαξα συκώτι» 
Όταν ένας Κυκλαδίτης, κάτοικος Σίφνου πήγε στις Κιτριές, κάθισε
στου «Μίμη» έφαγε τα υπέροχα μεζεδάκια που μας πρόσφερε ο Μιχάλης, δεν μπορούσε να εκφραστεί διαφορετικά και φεύγοντας είπε, «μετά τη Σίφνο, οι Κιτριές είναι ότι καλύτερο γνώρισα στην Ελλάδα» ! ! !                                                                              Ελάτε κι’ εσείς, Χειμώνα καλοκαίρι να απολαύσετε την απόλυτη φυσική ομορφιά. Ένα "νέο συκώτι" σας περιμένει ! ! !



                                                               --//--














               SAOUTIS  INSURANCE         
                            
43 Χρόνια  Ποιοτικής  Ασφαλιστικής Προσφοράς
            Αριστοδήμου 42, 24100 Καλαμάτα.                                                         
        
Τηλ. 2721 300 351, Κιν. 6977 172942, e-mail: saouti@gmail.com               
        
URL:  http://asfalisistinpraxi.blogspot.com           
                        
               ΜΑΡΑΘΟΠΟΛΗ & ΝΗΣΟΣ ΠΡΩΤΗ
                      Δύο Κοσμήματα της Τριφυλίας και Μεσσηνίας Γενικότερα

Η Μαραθόπολη ή Μάραθος, όπως το λένε οι ντόπιοι, στη νοτιοδυτική μεριά της Μεσσηνίας, είναι ένα όμορφο και γραφικό
Λιμανάκι της Μαραθόπολης
παραθαλάσσιο χωριουδάκι. Ανήκει στο Δήμο Γαργαλιάνων. Στη Μαραθόπολη θα απολαύσετε ήρεμες διακοπές στην καρδιά των Μεσσηνιακών παραλιών, με πολλές επιλογές για κοντινές εκδρομές. Tο χωριό φημίζεται για τις ψαροταβέρνες του, ενώ το καλοκαίρι αποτελεί πόλο έλξης από όλες τις γειτονικές περιοχές της Μεσσηνίας.
                                                                    
Απέναντι ακριβώς (μόλις 1 ναυτ. μίλι) βρίσκεται το νησάκι Πρώτη,
Παραλία Χρυσή Ακτή Μάτι
ένα από τα πιο γνωστά πειρατονήσια του Ιονίου.  Σ' αυτό σώζονται ερείπια ακροπόλεως μυκηναϊκής ή προκλασικής εποχής καθώς και ευχές για καλό κατευόδιο των πλοίων, που είναι σκαλισμένες στους βράχους.
Στο χωριό υπάρχουν ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια για μία ευχάριστη διαμονή.

ΝΗΣΟΣ ΠΡΩΤΗ.                                                                                                            
H Πρώτη είναι ένα πανέμορφο μικρό πρώην πειρατονήσι ακριβώς απέναντι από την Μαραθόπολη Μεσσηνίας. Απέχει μόλις ένα μίλι
Νήσος Πρώτη
από την ακτή και είναι άνυδρο και ακατοίκητο. Ωστόσο, είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον μέρος με ιστορία που ξεκινάει από πολύ παλιά.
                                                                
Ονομασία : Το όνομα του νησιού αυτού, οφείλεται στον θαλασσινό θεό Πρωτέα, γιό του Ποσειδώνα και έχει σπουδαία αρχαιολογική σημασία. Εκεί σώζονται τα ερείπια ακροπόλεως μυκηναϊκής ή προκλασικής εποχής με τείχος και κυκλοτερή πυργίσκο.                                                                            Ιστορία : Η νήσος Πρώτη μνημονεύεται από τον Θουκυδίδη γιατί
Ν. Πρώτη το Μοναστήρι
εκεί «ερήμου ούσης», το 424 π.Χ. στάθμευσε προσωρινά, λόγω τρικυμίας, ο αθηναϊκός στόλος (αθηναϊκή μοίρα) του Δημοσθένη, επανακάμπτοντας από την Ζάκυνθο και συνεχίζοντας προς την Πύλο, όπου πλησίον αυτής, στη νήσο Σφακτηρία, πολιόρκησε τους συγκεντρωμένους εκεί Σπαρτιάτες (Θουκυδίδη Δ’ 13).                                                                 
Αναφορές για αυτήν υπάρχουν και από το Στράβωνα και άλλους αρχαίους συγγραφείς. Σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις αποτελούσε στο παρελθόν καταφύγιο ναυτικών, πιθανόν δε ακόμα κατά διάφορες εποχές και λημέρι Πειρατών, Κουρσάρων Σαρακηνών που έκρυβαν εκεί και τους θησαυρούς τους (Μαρτίνης Δ. Θ., «Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος - Η τριφυλιακή νήσος Πρώτη», Τόμ. 13, Αρ. 13 (1934), σελ. 185 – 200).                                                                                           Στο νησί επίσης υπάρχει και ο ναός της Ευπλοίας Αρτέμιδος, που στην θέση του ανοικοδομήθηκε ναός της Παναγίας.                
Ν. Πρώτη Παραλία Βουρλιάς
Σ
την θέση "Γραμμένο" είναι χαραγμένες περίπου 30 σκαλιστές επιγραφές μετακλασικής, ρωμαϊκής και Βυζαντινής εποχής. Οι επιγραφές αυτές εκφράζουν ευχές των, κατά διαφόρων εποχών, ναυτιλλομένων που καταφεύγανε με τα καράβια τους στον ορμίσκο του νησιού για να σωθούν από την τρικυμία και εύχονταν στους θεούς να τους χαρίσουν ευπλοία κατά το υπόλοιπο ταξίδι τους.
Πειρατές : Στα χρόνια της ακμής της πειρατείας, την Πρώτη είχε σαν ορμητήριο του ο Μανιάτης κουρσάρος Κατούλιας αλλά και το θωρηκτό "Σπέτσες" προσορμίστηκε εκεί το 1899, για να σωθεί από την τρικυμία που μαινόταν στο Ιόνιο πέλαγος.  
     
                                    «ΤΑ  ΑΙΡΕΤΙΚΑ»                                                  Εδώ θα διαβάζετε αυτά που λίγοι τολμούν να πουν. Αιρετικές απόψεις σκληρές αλήθειες και αρκετό πολιτικό παρασκήνιο.                  Επισπευτείτε ΤΩΡΑ το Νέο Ηλεκτρονικό Περιοδικό, για  την Πολιτική, τον Αθλητισμό, τη Μεσσηνία και την Ελληνική Παραδοσιακή Γαστρονομία.                                                             
                             http://taairetika.blogspot.com
                                                                                                    Ι.Μ. Κοίμηση Θεοτόκου Γοργοπηγής : Μοναδική εμπειρία επίσης αποτελεί η επίσκεψη στο μοναστήρι της κοίμησης της Θεοτόκου της Γοργοπηγής που βρίσκεται βόρεια της παραλίας της Βουρλιάς και συγκεντρώνει πλήθος πιστών στις 15 και 23 Αυγούστου.




                          _______________________ ///______________________________



                         SAOUTIS  INSURANCE
·        Ασφαλίσεις Υγείας      * Ασφαλίσεις κατοικιών
          Aριστοδήμου 42 Καλαμάτα                                                       Τηλ. 2721 300 351, Κιν. 6977 172 942
          http://asfalisistinpraxi.blogspot.com

Μία από τις ομορφότερες, καθαρότερες, μεγαλύτερες και βραβευμένες  με 2
Παραλία Καλαμάτας
γαλάζιες σημαίες, παραλίες της Πελοποννήσου, αν όχι της Ελλάδας, είναι η παραλία της Καλαμάτας ! 

 Η παραλία της Καλαμάτας είναι ο καμάρι, το στολίδι της πόλης, μιας πόλης που αναπτύσσεται διαρκώς όχι μόνο τουριστικά, αλλά και γενικά η πόλη έχει 
           



       «ΥΠΕΡΑΝΩ»
        ΟΥΖΕΡΙ - ΨΗΤΟΠΩΛΕΙΟ
 Σουβλάκι – Ποικιλίες –
 Ούζο - Μπύρα – Θαλασσινά -
 Κοτόπουλο 
Ναυαρίνου 39 Καλαμάτα  
Τηλ. 27210 80552
             
ομορφύνει τόσο πολύ που είναι αγνώριστη σε σχέση με την προ των σεισμών του 1986 Καλαμάτα.
Αν ξεκινήσουμε από το αεροδρόμιο της πόλης που έχει γίνει ένα από τα 3 πιο αναπτυσσόμενα αεροδρόμια  παγκοσμίως, αφού τον Ιούλιο είχε αύξηση αφίξεων κατά 22,5% και που συνδέεται με 25 πόλεις  της Ευρώπης  όπως για παράδειγμα   η Κοπεγχάγη, Μπρατισλάβα Σλοβακίας, Άμστερνταμ, Φρανκφούρτη, Πράγα, Μπίλουντ Δανίας, Λυών Γαλλίας, Τελ Αβίβ,
ο λιμάνι της Καλαμάτας
Λονδίνο, Παρίσι, Κατοβίτσε Πολωνίας, Βιέννη, Μόναχο, Βαρσοβία, Στοκχόλμη, Ρώμη, Ντίσελντορφ, Ναντ Γαλλίας, Λιουμπλιάνα, Όσλο, Μιλάνο, Χάβρη Γαλλίας, Μόσχα, Μάντσεστερ και Μπέρμιγχαμ.
 

Το λιμάνι της πόλης, τελευταία έχει αναπτυχθεί και αυτό εντυπωσιακά, αφού έρχονται τρία κρουαζιερόπλοια, ένα εκ των οποίων έρχεται 2-3 το μήνα και το χειμώνα. Εντύπωση προκαλεί επίσης η επίσκεψη στο λιμάνι πολυτελών θαλαμηγών  και άλλων πολλών κότερων.
Ένα μέρος της παραλίας
Μετά ο λιμάνι ξεκινάει η μήκους 2.500 μ. παραλία, μια παραλία και με άμμο και με ψιλό βότσαλο. Η μεγάλη αυτή παραλία τους καλοκαιρινούς μήνες, είναι γεμάτη από Έλληνες και ξένους επισκέπτες. Λόγω όμως του πολύ μεγάλου μήκους τους, σε κανένα σημείο δεν παρουσιάζεται συνωστισμός ώστε να μην μπορεί κανείς να κολυμπήσει με  την άνεσή του, άλλωστε σε δύο σημεία της παραλίας αυτής  είναι τόσο καθαρή που έχει βραβευθεί με δύο γαλάζιες σημαίες. 
 
Οργανωμένη παραλία
Κατά μήκος της παραλιακής οδού Ναυαρίνου, υπάρχουν περί τα 14 ξενοδοχείαπολυτελή και μεγάλα όπως το ΗΛΕΚΤΡΑ, τοΦΑΡΑΙ, το ELITE Resort, το ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΑκαι άλλα μεσαία και μικρά.  Υπάρχουν επίσης πλήθος από εστιατόριαταβέρνες,ψησταριές, αναψυκτήριαουζερίBar,Café bar,  Beach BarΕλληνάδικα και πολλά άλλα μαγαζιά που σας κάνουν και την
Ηλιοβασίλεμα σο λιμάνι
ημέρα σας και τη νύχτα σας όσο πιο ευχάριστη μπορεί να γίνει.  Τους Καλοκαιρινούς μήνες υπάρχουν βραδιές που από την πολυκοσμία νομίζεις ότι βρίσκεσαι στην Πανεπιστημίου στην ομόνοια σε ώρες εργασίας.     Οι μουσικές, οι μυρωδιές από τις ψησταριές, τα 
Luna Park, με το «μαλλί της γριάς»,  το ψημένο καλαμπόκι, τα 
Η παραλία η νύχτα
περίπτερα που πουλάνε  Φω μπιζού  και άλλοι   δημιουργούν μια ευχάριστη καθημερινή γιορτινή ατμόσφαιρα που

πραγματικά όλοι θέλουν να ζήσουν για να κάνουν τις διακοπές τους όσο γίνεται πιο ευχάριστες και ανέμελες.
Επειδή ο κλίμα ης Καλαμάτας είναι τέτοιο που αργεί να έλθει και ο Φθινόπωρο και ο Χειμώνας που στην ουσία κρατάει 1 ½ μήνα, ο κόσμος ακόμη δεν έχει φύγει και ας τελειώνει ο Αύγουστος και όχι μόνο δεν έχει φύγει, αλλά έρχονται και νέοι τουρίστες Έλληνες αλλά και ξένοι.
Ιστιοπλοϊκά  στην παραλία
Η Καλαμάτα ήδη έχει αναδειχθεί ο νέος «κοσμοπολίτικος» τουριστικός προορισμός !
Ελάτε στην Καλαμάτα, και Απολαύστε φανταστικές  διακοπές ! ! !







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου