Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΡΧΕΤΑΙ, ΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ ! (Α΄ ΜΕΡΟΣ)

Η πανέμορφη Μεσσηνία, όπως έχουμε γράψει αρκετές φορές, είναι μια από τις πιο όμορφες περιοχές όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά στον κόσμο ! ! !

Ηλιοβασίλεμα στην Καρδαμύλη

Σ' αυτή τη δημοσίευση θα δείξουμε περισσότερο φωτογραφίες και λιγότερο θα γράψουμε λόγια. Όσο λιγότερα λόγια γράψουμε και όσο περισσότερες φωτογραφίες δείξουμε, τόσο περισσότερο θα απολαύσουμε όλοι μαζί την  ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ ! ! !
Απολαύστε μαζί μας τη Μεσσηνία σε ένα οδοιπορικό που θα

Αρχοντικό Αβίας

αναβάσουμε σε τέσσερα μέρη. 
Στο α΄ μέρος ξεκινάμε με τη Μάνη.
Για να πάει κανείς στη Μάνη πρέπει να περάσει από την

Η Παραλία της Καλαμάτας και στο
Βάθος το Καλάθι

Καλαμάτα και να πάρει μια γεύση από την όμορφη παραλίας της. Από εκεί και μετά, πρέπει να περάσει κάποια χιλιόμετρα ορεινά όπου μπορεί να δει την άγρια ομορφιά από την ορεινή Μάνη, μέχρι να φτάσουμε στο σημερινό Προσήλιο, με το παλιό της όνομα το "Λιασίνοβα". Ένα σλάβικο όνομα που άλλωστε πολλά χωριά της Μάνης και του Ταϋγέτου είχαν τάτοια ονόματα.    Φτάνοντας στο Προσήλιο

Το Προσήλιο

βλέπουμε μια επιγραφή που μα λέει ότι αριστερά πάμε Προσήλιο και λίγα χιλιόμετρα μετά ψηλότερα είναι το χωριό Τσέρια. 
Εμείς όμως προχωράμε και σε λίγο, στο βάθος βλέπουμε να διακρίνεται η θάλασσα και λίγο μετά βλέπουμε ένα παραθαλάσσιο χωριό με ένα νησάκι. Δεν είναι άλλο από την

Η Καρδαμύλη με το Νησάκι της

εκπληκτικής ομορφιά και ιστορικότητας Καρδαμύλη με το νησάκι της. Κατεβαίνουμε, μπαίνουμε στην Καρδαμύλη και εκεί θα δούμε την ιστορία, την Ελληνική επανάσταση του 1821, θα δούμε τις υπέροχες παραλίες της Καρδαμύλης, τα στενά δρομάκια της, τα παραλιακά ταβερνάκια της, το ηλιοβασίλεμά της. Μια μαγική Καρδαμύλη που δικαιολογημένα μαγεύονται και έρχονται και ξαναέρχονται όσοι την επισκέπτονται. 
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς, από τόση φυσική ομορφιά !

Ο κεντρικός δρόμος της Καρδαμύλης

Στη συνέχεια φεύγουμε και συνεχίζουμε το οδοιπορικό μας όπου ο δρόμος μας βγάζει στην πασίγνωστη και διάσημη διεθνώς Στούπα. Πρώτα συναντάμαι την μαγική παραλία της Καλογριάς. Φανταστική και γραφική αυτή η παραλία. Συνεχίζουμε μπαίνουμε στη Στούπα με το γραφικό κολπίσκο της όπου τα καλοκαίρια είναι μια από τις

Παραλία Καλογριάς στη Στούπα

δημοφιλέστερες παραλίες της Μεσσηνίας. Φεύγοντας από τη Στούπα, περνάμε από τα χωριά Νεοχώρι και Πύργος Λεύκτρου, πανέμορφα Μανιάτικα χωριά, όπου στον Πύργο μας περίμενε μια έκπληξη. Εκεί συναντήσαμε στο καφενείο του χωριού τον Κούρο, ο οποίος έχει δημιουργήσει ένα δικό του μουσείο.

Παραλία Φονέα

Προχωρήσαμε και φτάσαμε στα χωριά Αγ. Νικόλαος (Σελίνιτσα), Αγ. Δημήτριος, Ρίγκλια, Πλάτσα, Λαγκάδα, Θαλάμες και Τραχήλα. Η διαδρομή μέχρι να φτάσουμε σ' αυτά τα χωριά, το λιγότερο που μπορούμε να πούμε ήταν φανταστική, όσο φανταστικά ήταν και τα ίδια τα χωριά αυτά Ευχαριστηθήκαμε τόσο πολύ αυτή τη διαδρομή, και είμαστε τόσο ικανοποιημένοι που η επιστροφή ήταν τόσο ευχάριστη, αφού

Παραλία Στούπας πανοραμική

από ένα σημείο και μετά αλλάξαμε διαδρομή.
Πράγματι, λίγο πριν φτάσουμε στο Σταυροπήγιο και στον Κάμπο

Αγ. Νικόλαος, το γραφικό λιμανάκι

Αβίας, είδαμε μια άλλη πινακ'ιδα που έλεγε ότι στρίβοντας αριστερά πάμε για Δολούς. Ένα ακόμη χωριό του Πρώην Δήμου Αβίας, στα όρια του οποίου έχουμε πλέον μπει. Κατηφορίζοντας μέσα από τους Δολούς, βλέπουμε το άγριο Μανιάτικο τοπίο και απολαμβάνοντάς το βρεθήκαμε στην

Αγ. Δημήτριος, λιμανάκι

πανέμορφη φυσική ομορφιά των Κιτριών, το υπέροχο λιμανάκι της, το ηλιοβασίλεμά της και τα ταβερνάκια της, που δίνουν στον επισκέπτη μια φυσική απόλαυση και ομορφιά. 
Λίγο πιο πέρα θα συναντήσουμε μια ακόμη

Θαλάμες, η πλατεία

μεγάλη πασίγνωστη παραλία πολύ γνωστή σε νέους όχι μόνο της περιοχής, αλλά και από όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Λίγο πιο πέρα είδαμε την κοίτη του εκπληκτικής ομορφιάς φαραγγιού του Ριντόμου. Όσο προχωράμε συναντάμε και άλλα υπέροχα

Η Λαγκάδα

χωριά και παραλίες του πρώην Δήμου Αβίας. Πρώτο συναντάμε το Ακρογιάλι, Παλιόχωρα Μικρά Μαντίνεια, Αλμυρό, Βέργα.

Πραγματικά υπέροχα χωριά. Δεξιά μας βλέπου με το όρος Καλάθι όπου είναι σκαρφαλωμένο το χωριό Βέργα, το οποίο

Λιμανάκι στις Κιτριές

εκτός από την υπέροχη παραλία της, μπορούμε να απολαύσουμε και την ορεινό όγκο της με πολύ όμορφες ορεινές εικόνες που μας δίνει μια άλλη διαφορετική ομορφιά. 

Άγριο Μανιάτικο τοπίο με ελιά και πέτρα

Κάνοντας όλη αυτή τη διαδρομή απολαύσαμε τις φυσικές ομορφιές και των δύο πρωην Δήμων Λεύκτρου και Αβίας που αποτελούν το

Το Ακρογυάλι

σημερινό Δήμο Δυτικής Μάνης.   
Ένας Δήμος που κρύβει πολλές ευχάριστες εκπλήξεις. Η ιστορία της Μάνης, η νοοτροπία των

Ανοιχτά στην εκπληκτική
Μανιάτικη θάλασσα

κατοίκων της και ο τρόπος που λειτουργούσαν, η κλειστή κοινωνία, τα ήθη και έθιμα των Μανιατών, η καταγωγή των ονομάτων, οι πύργοι και τα πυργόσπιτα, το εκκλησάκι της Αγ. Σοφίας όπου Μαυρομιχαλαίοι και Κολοκοτρωναίοι, ερχόμενοι από την

Τσίμοβα, τη σημερινή Αρεόπολη, ορκίστηκαν για να ξεκινήσουν

Γραφικό λιθόστρωτο καλνερίμι
στη Βέργα Σέλιτσα

από την Καλαμάτα τον απελευθερωτικό αγώνα του 1821. 
Από την άλλη μεριά, είναι η εκπληκτική Φυσική Ομορφιά της Μάνης ! Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς, την άγρια ομορφιά του τοπίου, στους ελαιώνες της Μάνης, μπορείτε να δείτε κάτι το απίστευτο. Δίπλα

Μικρή Μαντίνεια, η παραλία της

στα ελαιόδεντρα να υπάρχουν βράχια "φυτρωμένα" μαζί με τα δέντρα που κάτι τέτοιο μόνο στη Μάνη μπορεί να το βρει. Οι φανταστικές και πεντακάθαρες παραλίες, είναι κάτι το ξεχωριστό, κάτι που πραγματικά ο λουώμενος χαίρεται να κολυμπάει εκεί. 
Εσείς πρέπει να τα απολαύσετε όλα αυτά. Η Μάνη με ανοιχτές τις

Η Βέργα και το Καλάθι

αγκαλιές της, σας περιμένει !

ΠΥΡΓΟΙ ΔΥΤΙΚΗΣ (ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗΣ) ΜΑΝΗΣ

Έχουμε γράψει και στο παρελθόν  ότι η Μάνη αποτελεί ένα ξεχωριστό «κομμάτι επί γης μοναδικό». Είναι ένας τόπος που συνδυάζει την άγρια φυσική ομορφιά  με την απλότητα και τη ζεστασιά των ίδιων των Μανιατών.
Η κυριαρχία της πέτρας  είναι το χαρακτηριστικό αυτού του κομματιού, είναι ένας τόπος που γοητεύει. Τόπος τραχύς και πολλές φορές δεν είναι καν προσβάσιμος. Για πολλούς αιώνες, της ταραγμένες ιστορικά περιοχής,  οι Μανιάτες ζούσαν σε ένα καταφύγιο που είχαν κάνει όλη τη Μάνη. Οι αμυντικές ανάγκες των Μανιατών και ο Χαρακτηριστικός τρόπος ζωής τους, τους ανάγκασε να οχυρωθούν με περιττή ασφάλεια κατασκευάζοντας τους γνωστούς Μανιάτικους Πύργους, που και τότε ήταν μια ανάγκη και σήμερα είναι σημαντικά αξιοθέατα και σημεία τουριστικής ανάπτυξης.    Βασικό στοιχείο της περιοχής είναι η λιτή και αυστηρή αρχιτεκτονική των κτισμάτων αυτών που κατασκευάστηκαν για να είναι αμυντικά οχυρά, λογικό είναι να έχουν σαν κύριο υλικό την πέτρα. Αγέρωχοι πύργοι, αρχοντικά πυργόσπιτα και καλντερίμια αποτελούν σήμερα στη Μάνη κυριολεκτικά ένα «αυπαίθριο μουσείο».

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ,που βρίσκεται στην περιοχή του δημοτικού διαμερίσματος

Σωτηριάνικων του Δήμου Αβίας, αποτελεί ένα κτιριακό συγκρότημα από πύργους το

Πύργος Καπετανάκη

οποίο εξυπηρετούσε κυρίως σκοπούς παρατήρησης της ευρύτερης περιοχής.
Πρόκειται για έναν πολεμόπυργο τετράγωνου σχήματος που διαθέτει τρεις ορόφους και περιβάλλεται από κυκλικούς πυργίσκους οι οποίοι συμπληρώνουν κατάλληλα την επιβλητική μορφή του. Ο συγκεκριμένος πύργος αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου συνόλου της προεπαναστατικής εποχής και στους χώρους του φιλοξενεί μεταξύ άλλων κατοικίες, βοηθητικά κτίσματα και ένα παρεκκλήσι.
 
 Ο ΠΥΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ, στον οικισμό Γαρμπελιάς του δημοτικού διαμερίσματος Κάμπου (Δήμος Αβίας), κτισμένος (μετά το 1830) από πέτρα, έχει αμυντικό κυρίως χαρακτήρα. Διαθέτει δύο ορόφους, ημικυκλική προεξοχή ενώ έχει συνδέσει τη φήμη του κυρίως με το γεγονός ότι πιθανόν αποτέλεσε το πατρικό του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου, του για σειρά ετών

Πύργος Κουμουνδούρου

πρωθυπουργού της Ελλάδος κατά τα μετεπαναστατικά χρόνια.
 
 Ο ΠΥΡΓΟΣ ΚΙΤΡΙΝΙΑΡΗ-ΞΑΝΘΕΑ βρίσκεται στο δημοτικό διαμέρισμα       
 Εξωχωρίου (Δήμος Λεύκτρου) και αποτελεί ένα τυπικό δείγμα οχυρωμένης κατοικίας (πυργόσπιτου) του 18ου αιώνα. Διαθέτει τρεις ορόφους και ορθογώνια κάτοψη με αρκετές πολεμότρυπες στις τέσσερις πλευρές

Πύργος Κιτρινιάρη

του. Τα παράθυρα σε σχήμα καμάρας, ο μαντρότοιχος και η τοξωτή του θύρα συμπληρώνουν το ιστορικό αυτό κτίριο.
 
 Ο ΠΥΡΓΟΣ ΔΟΥΡΑΚΗ, που έχει συνδέσει τη φήμη του με το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη καθώς σε αυτόν είχε βρει καταφύγιο κατά το διωγμό των κλεφτών, βρίσκεται στο δημοτικό διαμέρισμα Καστανιάς (Δήμος Λέυκτρου) της Μεσσηνιακής Μάνης. Πρόκειται για έναν πολυώροφο πύργο του 18ου αιώνα ο οποίος αντικατοπτρίζει την παραδοσιακή μανιάτικη αρχιτεκτονική εμπλουτισμένη με γραφικές καταχύστρες και αμυντικές πολεμότρυπες. Αποτέλεσε κατοικία του

Πύργος Δουράκη

θρυλικού καπετάν Δουράκη της Καστανιάς και ξεχωρίζει για τους τέσσερις κυκλικού σχήματος πυργίσκους του.

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΜΟΥΡΤΖΙΝΟΥ διακρίνεται για τα τέσσερα επίπεδά του ενώ διαθέτει στέρνα, πολεμίστρα και αμυντική υποδομή με φρούριο. Σε αρμονική σύνδεση με τα παράσπιτα και το παραδοσιακό ελαιοτριβείο του, περιβάλλεται από οχυρωματικό περίβολο δίνοντας στον επισκέπτη τη δυνατότητα να δει από κοντά ένα μικρό αλλά πολύ αξιόλογο δείγμα της μανιάτικης καστροπολιτείας.
 
 Ο ΠΥΡΓΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΑ εντάσσεται και αυτός με τη σειρά του στη γνωστή παραδοσιακή αρχιτεκτονική της Μάνης. Με

Πύργος Πατριαρχέα

περίπου τετράγωνη κάτοψη, είναι ένα κτίσμα μεγάλου ύψους κατασκευασμένο από τοπικούς λίθους σε τρία ή τέσσερα διαφορετικά επίπεδα. Ο αμυντικός κυρίως χαρακτήρας του πύργου και τα παράθυρά του προσφέρουν πολύτιμα στοιχεία σχετικά με την ταραγμένη ιστορικά περιοχή και τους μακρόχρονους αγώνες της.

O ΠΥΡΓΟΣ ΧΡΗΣΤΕΑ Στον Άγιο Δημήτριο της Μεσσηνιακής Μάνης, πλησίον του Αγίου Νικολάου), ξεχωρίζει ο καλοδιατηρημένος πύργος του Καπετάν Χρηστέα. Ο Καπετάν Χρηστέας ήταν καπετάνιος της περιοχής και με τα παλικάρια του συμμετείχαν στην απελευθέρωση της Καλαμάτας και στον αγώνα του 1821. Ο Ιμπραήμ το 1826 προσπάθησε να αποβιβαστεί στο λιμανάκι του χωριού αλλά απέτυχε όπως συνέβη και στην υπόλοιπη Μάνη.    Εδώ βρισκόταν το ιστορικό κανόνι γνωστό σε όλη τη Μάνη με το όνομα "Κοψοχείλα", του οποίου χειριστής ήταν ο Στέφανος Χρηστέας ή Ξυδέας, από τον Άγιο Δημήτρη. Το κανόνι αυτό είχε κουρσέψει ο Καπετάν Χρηστέας με τα

Πύργος Χρηστέα

παλικάρια του από ένα μεγάλο Βενετσάνικο καράβι και το όνομα το πήρε όταν κτυπώντας την Ναυαρχίδα του Ιμπραήμ κόπηκε ένα κομμάτι από το επάνω μέρος του χείλους του.

Τα μανιάτικα πυργόσπιτα εντυπωσιάζουν καθώς συμπυκνώνουν με τον πιο ξεχωριστό τρόπο την ιδιαίτερη μανιάτικη αρχιτεκτονική και αποτυπώνουν στιγμές από την πολυτάραχη ζωή των εύπορων και σημαντικών τοπικών οικογενειών (Μεγαλογενείτες). Τέλος, χαρακτηριστικά είναι τα τοπικά λιθόστρωτα καλντερίμια, μήκους πολλών χιλιομέτρων, τα οποία ήταν άμεσα συνδεδεμένα στο παρελθόν με την οικονομία της ευρύτερης περιοχής καθώς αποτελούσαν τη μοναδική «γέφυρα επαφής» με τον υπόλοιπο νομό. Ένα από τα πιο όμορφα καλντερίμια είναι αυτό του περίφημου Μπίλιοβου, μετά το χωριό Σωτηριάνικα, καθώς πρόκειται πιθανώς για το πιο καλοδιατηρημένο λιθόστρωτο καλντερίμι, με συνολικά 75 στροφές. 
 

Πηγή πληροφοριών από το www.magicmessinia.gr

ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΥΟΥΜΕ ΤΑ ΣΤΑΦΙΔΟΣΠΙΤΑ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ !

Η παράδοση στη Μεσσηνία είναι τόσο πλούσια που τελειωμό δεν έχει.  Σήμερα θα καταπιαστούμε με ένα θέμα που σε πολλούς είναι άγνωστο και δεν γνωρίζουν το ΣΤΑΦΙΔΟΣΠΙΤΑ, με τα οποία θα ψάξουμε και θα γνωρίσουμε

Η σταφίδα απλωμένη στ' αλώνι

σε πολύ κόσμο, όπως επίσης θα θυμηθούν οι παλαιότεροι, οι οποίοι έζησαν σ’ αυτά και που σήμερα μιλάνε με μεγάλη νοσταλγία. Τα παιδιά το έβλεπαν σαν τις καλοκαιρινές τους διακοπές και σήμερα όλοι θυμούνται τις ημέρες εκείνες των σταφιδόσπιτων.                                        

Τι ήταν όμως αυτά τα περιβόητα Σταφιδόσπιτα ;                                            

Τα σταφιδόσπιτα «άνθησαν» και δημιουργήθηκαν τις 10ετίες 1950 – 1980, στις περιοχές της  Πυλίας και της Τριφυλίας, μετά όμως το 1980 η Αγροτική πολιτική επέβαλε να ξεριζωθούν οι σταφίδες και να αντικατασταθούν με τις ελιές, γιατί οι αγρότες έβλεπαν ότι είναι πιο εύκολη δουλειά και ίσως και καλύτερο εισόδημα. Έτσι πήραν την απόφαση και οι

Ερειπωμένο σταφιδόσπιτο

σταφίδες στο μεγαλύτερο μέρος τους «αφανίστηκαν» και τα ελαιόλαδα πλήθυναν ακόμη περισσότερο.  Αυτό που έχει μείνει για να θυμίζει σε όσους έζησαν αυτές τις όμορφες εποχές, είναι τα ερειπωμένα σταφιδόσπιτα για να μην εξαλειφθούν αυτές οι αναμνήσεις.  

 Η δουλειά των αγροτών στη σταφίδα, στην ουσία ξεκίναγε το Γενάρη με κλάδο και συνεχιζόταν μέχρι το Σεπτέμβρη, τότε που γινόταν η συγκομιδή. 

Εκ των πραγμάτων ο αγρότης έπρεπε να μένει εκεί. Κυρίως όμως έμεναν τους καλοκαιρινούς μήνες, γιατί η σταφίδα είχε πολύ δουλειά, είχε το ξέφυλο, είχε τον τρύγο, είχε όμως και το λιάσιμο της σταφίδας.

Το καλοκαίρι, όλη η οικογένεια μετακόμιζε το βιός τους στα χωράφια όπου τα

Η σταφίδα για την οποία στηνώταν ολόκληρη
"επιχείρηση"

σταφιδόσπιτα, τους περίμεναν να τους φιλοξενήσουν, αυτούς του ίδιους, όπως και τα ζώα τους, τις κοτούλες τους, τα χοιρινά τους, τα γατιά ή και τα σκυλιά τους, τα οποία φόρτωνα στα ζώα. Τα χωράφια ήταν συνήθως μακριά από τα χωριά γι’ αυτό και έκαναν μια διαδρομή 1 – 3 ώρες.     Για τα παιδιά όμως ήταν μια γιορτή, ήταν οι καλοκαιρινές διακοπές τους. Όχι ότι δεν δούλευαν στις σταφίδες, ήταν όμως πραγματικές διακοπές, τα παιδιά έπαιζαν ξένοιαστα, χωρίς το άγχος των διαβασμάτων, χωρίς σχολείο, και τότε τα καλοκαίρια ήταν κάτι το ξεχωριστό γι’ αυτά που περίμεναν πως και πως για να χορτάσουν παιχνίδι. 

Γράψαμε πιο πάνω ότι τα καλοκαίρια έμεναν στα σταφιδόσπιτα.   Η δουλειά όμως για τους μεγάλους ήταν πιο σκληρή. Όταν άπλωναν τη σταφίδα στ’ αλώνια για λιάσιμο, υπήρχαν κάποια «λαμόγια» της εποχής που πήγαιναν και έκλεβαν τη απλωμένη σταφίδα. Έπρεπε λοιπόν οι νοικοκυραίοι να φυλάξουν τη σταφίδα τους, γι’ αυτό το λόγο έφτιαχναν καλύβες και φουρτζιάτες με φτέρη

Και άλλες αναμνήσεις σε ένα ακόμη σταφιδόσπιτο.

δίπλα στα αλώνια και τα βράδια οι άντρες έμεναν εκεί.

Μιας και κάναμε αναφορά στις φουρτζιάτες, να εξηγήσουμε τι είναι οι φουρτζιάτες. Οι φουρτζιάτες ήταν στην ουσία μια κατασκευή ενός εναέριου κρεβατιού που το αποτελούσαν 4 πάσσαλοι που στο επάνω μέρος ήταν διχάλες. Οι πάσσαλοι αυτοί ήταν από δέντρα ελιάς, πουρνάρι και οποιοδήποτε άλλο ξύλο, αρκεί στο επάνω μέρος να είχαν τη διχάλα.  

Τους πασσάλους τους έμπηγαν στη γη και υπολόγιζαν το ύψος να είναι στα 

2 με 3 μέτρα. Αυτό γινόταν να αποφεύγουν τα διάφορα ερπετά όπως φίδια κλπ                

Εκεί επάνω έκαναν κάτι σαν κρεβάτι το οποίο έντυνα με φτέρη γύρω - γύρω,

Σε τέτοια σπίτια, οι παιδικές φωνούλες πλημμύριζαν
από χαρά και παιχνίδια. 

πάνω και κάτω και τα βράδια κοιμόντουσαν εκεί επάνω. Δεν ήταν όμως τυχαία η κατασκευή αυτή, την έντυνα με τη φτέρη διότι τα βράδια έβγαζε ένα υπέροχο άρωμα που ο ύπνος γινόταν ιδιαιτέρως απολαυστικός. 

Η κατασκευή τέτοιων κρεβατιών δεν περιοριζόταν μόνο στις φουρτζιάτες, κάτι παρόμοια έφτιαχναν και πάνω στα δέντρα, κάτι δηλαδή σαν «δεντρόσπιτο», το οποίο ήταν η χαρά και το αγαπημένο κρεβάτι όχι μόνο των παιδιών, αλλά και των μεγάλων.                                                                               

Ένα χαρακτηριστικό συμβάν που έχει μείνει στη μνήμη μικρών και μεγάλων, ήταν όταν έπιανε η βροχή. Ξύπναγαν όλοι για τρέχανε για να  πάνε να σκεπάσουν να σκεπάσουν τα αλώνια. Υπήρχε ένας πανικός, ένας πυρετός, όλοι φώναζαν «φέρτε τα σκοινιά», «φέρτε τη βαριά», τη βαριά την ήθελαν για να χτυπήσουν τα παλούκια που έδεναν τα πανιά για να μην τα πάρει ο αέρας. Όλο το βράδυ είχαν κάτι σαν πόλεμο, με φακούς και φωνές η νύχτα γινόταν

Ερειπωμένο σήμερα, αλλά γεμάτο αναμνήσεις

πολύ επεισοδιακή, σα να τους είχε επιτεθεί ο εχθρός και οργάνωναν την άμυνά τους. Αυτός ο «πόλεμος» όμως ήταν για να σώσουν το εισόδημά τους από τον «εχθρό» παλιόκαιρο που τους επιτέθηκε με μια βροχή. Φυσικά σ’ αυτόν τον πόλεμο δεν έπαιρναν μέρος μόνο οι μεγάλοι, συμμετοχή είχαν και τα παιδιά, και οι παππούδες και οι γιαγιάδες, όλοι «επί τω έργω»

Τι εποχές όμορφες κι’ εκείνες, πως οι σημερινοί να ξεχάσουν τόσο ωραίες στιγμές. Πόσο έχουν αλλάξει σήμερα οι καιροί ! Τα παιδιά της Πυλίας και της Τριφυλίας, ας θυμηθούν αυτές τις αξέχαστες στιγμές.                                                                                                 

Το σημερινό μας άρθρο είναι αφιερωμένο σ’ αυτούς.

Πολλοί, λοιπόν,  είναι εκείνοι που αναπολούν αυτά τα αξέχαστα καλοκαίρια, βλέποντας τα ερειπωμένα πλέον σταφιδόσπιτα.  Σ’ αυτούς συγκαταλέγεται η  φίλη Βάσω Μαθιού από τον Πλάτανο της Πύλου που μας έδωσε αυτές τις πληροφορίες και την οποία ευχαριστούμε θερμά.   

H Bοϊδοκοιλιά

Η ΚΑΛΑΜΑΤΑ, ΕΝΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ !

Η πανέμορφη Καλαμάτα είναι η Πρωτεύουσα της Μεσσηνίας. Η Καλαμάτα είναι από τις ομορφότερες πόλεις σε όλη την Ελληνική επικράτεια. Συνδυάζει τη θάλασσα και το βουνό, διαθέτει εκπληκτικές παραλίες, είναι ιδιαίτερα τουριστική, αφού τα τελευταία χρόνια έχει γίνει από

τους πιο ελκυστικούς τουριστικούς προορισμούς.

Ηλιοβασίλεμα στην Καλαμάτα

Είναι σύγχρονη πόλη, αφού μετά τους σεισμούς συνδυάζει τα ανθεκτικά, πλέον, κτήρια, μαζί με τα παραδοσιακά νεοκλασσικά κτήρια που μπορεί κανείς να δει και στο κέντρο της πόλης και στην υπέροχη παραλία της.

Η πόλη δεσπόζει του Μεσσηνιακού Κόλπου. Πρώτοι κάτοικοι της οι Λέλεγες που Βασίλισσά τους ήταν η Μεσσήνη. Στην μακρά ιστορική διαδρομή της η Καλαμάτα κατακτήθηκε από Ρωμαίους, Φράγκους, Ενετούς και Τούρκους.                                                                                      Η Ιστορία της Καλαμάτας χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ξεκινάει από τον Όμηρο, όπου

Γραφικό δρομάκι στην παλιά Καλαμάτα

αναφέρει τις Φαρρές, αρχαία πόλη χτισμένη περίπου εκεί που βρίσκεται σήμερα το φράγκικο κάστρο της πόλης. Η Καλαμάτα έχει περιορισμένη σημασία κατά την αρχαία περίοδο καθώς βρίσκεται κάτω από λακωνική κυριαρχία από τα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ. μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. 

 η πόλη της Καλαμάτας με 70.000 κατοίκους περίπου έχοντας δεχτεί πολλές φορές τα πλήγματα από καταστρεπτικούς σεισμούς εξακολουθεί να διατηρεί την γοητεία της παλιάς αρχοντικής πόλης σε συνδυασμό με τα όμορφα νεοκλασικά της και τα μοντέρνα κτίρια που χαρακτηρίζουν τις μεγάλες πόλεις της περιφέρειας. Κάτω από το Κάστρο- χτισμένο στην Ακρόπολη των Φαρών, πηγή έμπνευσης για το Άγγελο Τερζάκη στο γνωστό του μυθιστόρημα «Η πριγκίπισσα Ιζαμπώ»-  βρίσκεται η παλιά πόλη. Στο Κάστρο υπάρχει υπαίθριο αμφιθέατρο

Παραδοσιακά Ψαροκάϊκα, σε μια σύγχρονη πόλη 

όπου τους καλοκαιρινούς μήνες πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις. 

Από τα αναπαλαιωμένα νεοκλασικά της πόλης ξεχωρίζουν σήμερα το Δημαρχείο, το

Αρχαιολογικό Μουσείο

Ζουμπούλειο Μέγαρο και το Κοταροπούλειο. Κτήρια σπουδαίας Αρχιτεκτονικής του σπουδαίου Αρχιτέκτονα Ε. Τσίλερ, υπάρχουν στο κέντρο της πόλης και στην υπέροχη παραλία της.           

 Ο επισκέπτης της Μεσσηνιακής πρωτεύουσας καλό είναι να επισκεφθεί και την Μονή Καλογραιών  που φημίζεται για τα μεταξωτά της που υφαίνουν οι καλόγριες, το Λαογραφικό Μουσείο που περιλαμβάνει κειμήλια από την Επανάσταση του 1821 καθώς και το Μπενάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο που περιλαμβάνει ευρήματα που χρονολογούνται από την εποχή του χαλκού  ως τους Ρωμαϊκούς χρόνους. Επίσης μπορεί να επισκεφθεί την Πινακοθήκη Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης, την Λαϊκή Βιβλιοθήκη με πλούσια συλλογή βιβλίων και το πάρκο των Σιδηροδρόμων  με παλιές μηχανές

Δημαρχείο

τραίνων  και βαγόνια.

Φυσικά δεν θα εξαιρούσαμε να σας προτείνουμε να επισκευθείτε το Μητροπολιτικό Ναό της Υπαπαντής του Χριστού, χτίσθηκε το 1873 και εορτάζει στις   2 Φεβρουαρίου. Η Βυζαντινή Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων που ορκίσθηκαν οι πρόκριτοι κατά την Επανάσταση του 1821 χρονολογείται στα μέσα του 11ου και τέλη του 12ου αιώνα. 

Η Καλαμάτα, γενικότερα η Μεσσηνία φημίζεται για τις  θαυμάσιες αμμουδιές και τους γραφικούς κολπίσκους με τα πεντακάθαρα και βραβευμένα νερά για την καθαρότητά τους που απλώνονται στο Ιόνιο και στο Μεσσηνιακό κόλπο.
Σε κοντινή απόσταση από την Καλαμάτα μπορεί κανείς να επισκεφθεί πανέμορφα χωριά όπως: Καρδαμύλη που θεωρείται η πρωτεύουσα της Μεσσηνιακής Μάνης και είναι έδρα του Καλλικρατικού Δήμου Δυτικής Μάνης,  Μεσσήνη,  Χώρα Τριφυλίας, Πύλο, Κορώνη, Πεταλίδι, τη Φοινικούντα, τη Μεθώνη, τη Βοϊδοκοιλιά που είναι πλησίον της Πύλου, ένα

Εξωτικό ηλιοβασίλεμα στην παραλία !

εξαιρετικό φυσικό θαύμα που είναι στη Μεσσηνία, είναι και το Πολυλίμνιο που είναι σε απόσταση μισής ώρας περίπου από την Καλαμάτα κλπ. 

Επίσης  σε 30-45 λεπτά της ώρα μπορεί να επισκεφθεί ένα από τα σημαντικότερα βουνά της Ελλάδας τον πανέμορφο Ταύγετο με τα παραδοσιακά χωριά του, όπως την Αρτεμισία, τη Νέδουσα, την Αλαγονία, και πολλά άλλα που κρύβουν πάρα πολλές ιστορικές εκπλήξεις, εκπλήξεις γεύσεων, διαμονής, σπάνια παλιά μοναστήρια κλπ.

Σήμερα η Καλαμάτα, μετά την ολοκλήρωση του νέου δρόμου, απέχει περίπου 2 - 2 ½ ώρες από

Τιμή στους ήρωες του '21. Πλατ. 23ης Μαρτίου

την Αθήνα, Στην Καλαμάτα τους καλοκαιρινούς μήνες

λειτουργεί Ακτοπλοϊκή γραμμή προς Κρήτη, ενώ οι Αεροπορικές γραμμές έχουν πληθύνει αφού εκτός από την Αθήνα υπάρχει γραμμή για Ηράκλειο Κρήτης , Θεσσαλονίκη και Γερμανία, στη Σουηδία κλπ πρωτεύουσες Ευρωπαϊκών χωρών.  

Είναι πολλά τα στολίδια της Καλαμάτας, τό κάστρο της, ο Μητροπλιτικός Ναός της Τπαπαντής του Σωτήρος, το ιστορικό Βυζαντινό εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων στην Π|λατεία της 23ης Μαρτίου, η μεγάλη πλατεία που είναι μια από της μεγαλύτερες στην Ελλάδα, το πάρκο των σιδηροδρόμων 

Το γραφικό λιμάνι Καλαμάτας

Ένα μέγαρο που έχει γίνει τα τελευταία

Η εκπληκτική παραλία

χρόνια, είνα το μέγαρο χορού. Η Καλαμάτα διακρίνεται για τις πολλές πολιτιστικές της δραστηριότητες με το φεστιβάλ χορού να είναι ένα παγκόσμιο πολιτιστικό γεγονός.

                                                                               

ΑΜΠΕΛΙΩΝΑ. ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ !

Η Αμπελιώνα είναι ορεινό χωριό της ορεινής Τριφυλίας. Για να πάμε στην Αμπελιώνα πρέπει να φτάσουμε στη

Η Αμπελιώνα

Μεγαλόπολη και μέσω της Μαραθούσας κατευθυνόμαστε στο όρος Λύκαιο, για να καταλήξουμε στα χωριά τους τέως Δήμου Είρας που σήμερα έχει υπαχθεί στο Δήμο Οιχαλίας, του Ν. Μεσσηνίας. Από εκεί θα περάσουμε τη Νέδα και σε απόσταση 29 χιλιομέτρων από τη Μεγαλόπολη φτάνουμε στην Αμπελιώνα, που βρίσκεται σε υψόμετρο 840 μ.

Ένα από τα θαύματα της Αρχαιότητας, ισάξιο
Παρθενώνα

Το χωριό που περιβάλλεται από απίστευτη φύση, αναστήθηκε με προσωπικές δαπάνες της οικογένειας Αγγελόπουλου.                                                                                                                                                    Η αισθητική αναβάθμισε άγγιξε τα πάντα, τα καλντερίμια, τις ξερολιθιές, τα πεζούλια, τις πέτρινες κρήνες (τρανή βρύση που τρέχει πεντακάθαρο νερό), τους φανοστάτες, τις ανακαινισμένες σκεπές των σπιτιών, ξαναζωντάνεψε το μαγαζάκι του Σπύρου (γράφουμε πιο

Ένας καταράχτης της Νέδας

κάτω), επίσης πλακοστρώθηκε το μονοπάτι που οδηγεί στην ιστορική βρύση Τριτσέλη (χώρος αναψυχής με πηγές και πλατάνια), το δρόμο που οδηγεί μέσα από τις πυκνές καστανιές στο χωριό Αμπελιώνα.                                        Επίκεντρο είναι το προστατευόμενο μοναδικό   Καστανόδασος που σώθηκε και αναγεννήθηκε . Με μία βόλτα στο δάσος ηρεμείς αυτόματα και ξεχνάς την Αθήνα ή τα άλλα αστικά κέντρα, τις έγνοιες και το καυσαέριο.           Το χωριό καθαυτό είναι εξαιρετικά φροντισμένο, με όμορφα σπίτια, καινούριους δρόμους, μέχρι και Κέντρο Υγείας με 2 μόνιμους γιατρούς. Βασικό σημείο συνάντησης στο χωριό είναι το Μαγαζάκι του Σπύρου, που είναι καφενείο, ταβερνάκι, παντοπωλείο και γενικώς στέκι, όλα σε ένα. Στην ευρύτερη περιοχή συναντά κανείς τον ποταμό Νέδα που είναι ο μοναδικός ποταμός με θηλυκό όνομα. 

Στην εισοδο του χωριού υπάρχει ένας ωραίος χώρος

Το εκκλησάκι Παναγιά στη Νέδα

αναψυχής με γήπεδο μπάσκετ και πισίνα. Στην πλατεία Ιερέα Ιωάννου Δημόπουλου Παπαγγελόπουλου ή Παπαγιάννη θα δειτε το καλοδιατηρημένο πέτρινο σχολείο. Στην Αμπελιώνα μοιάζει να συντελείται ένα μικρό θαύμα, και η αναγέννησή της μου θυμίζει σε πολλά –τηρουμένων των αναλογιών– την περίπτωση του Νυμφαίου στη Φλώρινα. Και τα δύο χωριά αναγεννήθηκαν όχι από ένα οργανωμένο σχέδιο της Πολιτείας, αλλά από το προσωπικό μεράκι και στοίχημα κάποιων ρομαντικών. 

Κοντά στην Αμπελιώνα βρίσκεται ένα υπέροχο

Αμπελιώνα, μια άλλη άποψη

καστανόδασος με ωραίες διαδρομές και τρεχούμενα νερά. Το πνευματικό κέντρο της Αμπελιώνας διαθέτει την Παπανδρεοπούλειο βιβλιοθηκη και σύντομα οι επισκέπτες του χωριού θα μπορούν να μένουν στον παραδοσιακό ξενώνα. Εκτός από το πανηγύρι του Αγιου Ιακώβoυ και το Ψυχούδι (τοπικό έθιμο του ψυχοσάββατου), στο χωριό γιορτάζουν και για τα πολλά κάστανα της περιοxnς, σε ξεχωριστη εκδήλωση που γίvεται την τελευταια Kυριακη του Οκτώβρη. Οι σινεφίλ επισκέπτες θα ενθουσιαστούν, βέβαια, όταν μάθουν ότι n Αμπελιώνα είναι n πατρίδα του βραβευμένου Έλλnνα σκηνοθέτη αείμνηστου Θόδωρου Αγγελόπουλου. 

Ο αδελφός του αείμνηστου Θόδωρου Αγγελόπουλου, Νίκος και τα παιδιά του, της μεγάλης Ξενοδοχειακής εταιρίας ALDEMAR,  που με δική τους φροντίδα και δαπάνες, έκαναν όλη αυτή την ανακαίνιση του χωριού , πήραν το παλιό σχολείο του χωριού που ήταν δωρεά του Ανδρέα Συγγρού και δημιούργησαν ένα Ξενώνα πολυτελείας το ΕΠΟΧΕΣ που είναι το καμάρι της Αμπελιώνας και που την έκανε ένα ξεχωριστό τουριστικό προορισμό για όλες τις εποχές.

ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΠΟΤΑΜΟΣ ΝΕΔΑ. Η Νέδα είναι το μοναδικό θηλυκό ποτάμι της Ελλάδας και αποτελεί το φυσικό όριο των νομών Ηλείας

H Νέδα στο ύψος του χωριού Νέδα (Μπερέκλα)

και Μεσσηνίας. Πηγάζει από το όρος Λύκαιο, ανάμεσα στα χωριά Κακαλέτρι και Πέτρα στα ορεινά της Μεσσηνίας, πολύ κοντά στην Ανδρίτσαινα. Τα νερά της, ύστερα από 32 χιλιόμετρα φυσικής ομορφιάς, συναντούν το Ιόνιο στη θέση Ελαία, λίγο έξω από την Κυπαρισσία.

Σύμφωνα με το μύθο, όταν η Ρέα γέννησε το Δία, τον έδωσε στη νύμφη Νέδα,  θεότητα των νερών, για να τον προστατέψει από τον άνδρα της Κρόνο. Εκείνη θήλασε το βρέφος μαζί με τις νύμφες Θεισόα και Αγνώ, το έλουσε και το έπλυνε στο κεφαλάρι στο Λύκαιο, που αργότερα έγινε το θρυλικό ποτάμι που πήρε το όνομά της. Επίσης, σύμφωνα με η μυθολογία, με τη Νέδα συνδέονται η Δήμητρα, η Περσεφόνη και ο Πλούτωνας. (Σήμερα, στα μικρά χωριουδάκια της περιοχής βλέπουμε τα ονόματα αυτά.)

Ο Παυσανίας το 2ο αι. μ.Χ. περιέγραψε το ναό της Δήμητρας στις όχθες της Νέδας, ενώ, όπως υποστήριζε,

Και άλλοι μικροί καταράχτες στη Νέδα

η Νέδα ήταν η πρώτη σε «μαιάνδρους» μετά τον Μαίανδρο ποταμό. Σημαντικοί είναι και οι αρχαιολογικοί χώροι που υπάρχουν εκεί. Στην κορυφή του Λυκαίου, λατρεύονταν ο Δίας, ενώ εκεί βρίσκεται και η Λυκόσουρα, την οποία ο Ησίοδος θεωρούσε «την πρώτη πόλη της ανθρωπότητας». Στα χωριά  Βάστα και Άνω Μέλπεια βρίσκεται η Αγία Θεοδώρα, το πανέμορφο και ξακουστό ξωκλήσι με τα 17 δένδρα στη σκέπη της.

Το φαράγγι της Νέδας, το οποίο διασχίζει κι ο ομώνυμος ποταμός, αποτελεί μια σπάνια και συνάμα ανεξερεύνητη

Σύριζο, γειτονικό χωριό με την Αμπελιώνα

μέχρι πρόσφατα γωνιά της Ελληνικής φύσης. Οι συνεχείς εναλλαγές του τοπίου, η πλούσια  βλάστηση, οι τεράστιες ποταμίσιες πέτρες μέσα στα ανοιχτοπράσινα νερά κι οι επιβλητικοί βράχοι, κάνουν το πέρασμά της αληθινή πρόκληση, αλλά και απόλαυση για τον επισκέπτη Το φαράγγι γίνεται προσπελάσιμο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες ενώ την ομορφιά του τοπίου συνθέτουν ελαιώνες, συκιές, πλατάνια, αγριοβελανιδιές και πουρνάρια. Σε διάφορα σημεία της πορείας υπάρχουν συνολικά τρεις καταρράκτες που καταλήγουν σε μικρές κολυμπήθρες. Σε μια πλαγιά βρίσκεται το εκκλησάκι της Παναγιάς και λίγο πιο πάνω η εσοχή, όπου σύμφωνα με την παράδοση βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα. Λίγο πιο κάτω βρίσκεται το Στόμιο (λίγα χιλιόμετρα ανατολικά από

Κούβελα. Και άλλο γειτονικό χωριό.

το Στόμιο βρίσκεται η Φιγαλεία) μια μεγάλη σπηλιά μοναδικής ομορφιάς, απ' όπου περνούν τα νερά του ποταμού, μέχρι να καταλήξουν στον παραπόταμο Πάμισσο, στην περιοχή Λεμονιά. Η σήραγγα του Στομίου έχει δυο επίπεδα, εκείνο που βρίσκεται στο ύψος της κοίτης και ένα άλλο, πιο ψηλά, που φαντάζει σαν υπερώο, όπου βρισκόταν η παλιά κοίτη, ενώ έχει τη μορφή σπηλαίου με χαμηλή θερμοκρασία εξαιτίας των νερών των πηγών που τρέχουν από τον ουρανό της σήραγγας και αποτελεί κατοικητήριο χιλιάδων αγριοπερίστερων και νυχτερίδων.

Αγ. Σώστης. Άλλο γειτονικό χωριό με την Αμπελιώνα

Πριν την είσοδο του Στομίου και σε απόσταση 150μ. από την κοίτη της Νέδας, γκρεμίζονται τ' αφρισμένα νερά του περίφημου καταρράκτη της Φιγαλίας ύψους 50 μ., που ξεπροβάλλει από ένα εντυπωσιακό φαράγγι το οποίο ορίζεται από θεόρατους σαν κρεμαστούς βράχους, που λογχίζουν αγέρωχα τον ουρανό. Δεξιά και αριστερά υψώνονται κατάφυτοι λόφοι και βουνά παραφυάδες του Λυκείου, των Νομίων και του Κωτίλου, ενώ 30 περίπου πηγές και κεφαλάρια αναβλύζουν και εμπλουτίζουν το ποτάμι με κρυστάλλινα νερά, δίνοντας, παλαιότερα, κίνηση σε αρκετούς νερόμυλους, που βρίσκονται ακόμη και σήμερα ερειπωμένοι στις όχθες της Νέδας. Το βάδισμα στην κοίτη είναι επώδυνο και επικίνδυνο από

Ο Ξενώνας ΕΠΟΧΕΣ στην Αμπελιώνα

την ολισθηρότητα των βρύων πάνω στις πέτρες, το εκτεταμένο πυκνό σύδεντρο και την έλλειψη μονοπατιού, ενώ σε αρκετά σημεία είναι αναγκαία και η κολύμβηση αφού στο ποτάμι έχουν σχηματιστεί βαθιές λίμνες.

Ο πεζοπόρος έχει τη δυνατότητα να επιλέξει δύο βασικές διαδρομές συγκλονιστικού φυσικού κάλλους. Η πρώτη πρόσβαση είναι από την παραλιακή εθνική οδό Πύργου - Κυπαρισσίας. Στο Θολό στρίβουμε ανατολικά προς Λέπρεο και Νέα Φιγαλεία. Στα 7,5 χμ φάνουμε στο Λέπρεο και από κει σε άλλα 6 χμ στη Νέα Φιγαλεία. Κατόπιν περνάμε στα Πετράλωνα και σε απότομη πλαγιά όπου φαίνεται από ψηλά η κοιλάδα της Νέδας. Συνεχίζουμε στα Περιβόλια, και δεξιά στη Φιγαλεία. (Από κεί μπορεί να επισκεφθεί κανείς τον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Φιγαλείας.) Από τα Περιβόλια δυτικά προς το Δραγώγι και μετά βρισκόμαστε μπροστά από τον Ναό του Επικούριου Απόλλωνα. Συνεχίζουμε βόρεια και

Επικούριος Απόλλων

φθάνουμε στο κρυμμένο χωριό Σκληρού όπου υπάρχει μικρός ξενώνας, και η όμορφη πέτρινη εκκλησία του Αγ. Γεωργίου. Συνεχίζουμε ανατολικά για τον Άγιο Σώστη με την δροσερή πλατεία του Άγ. Γιάννη όπου γίνεται μεγάλο πανηγύρι στις 29 Αυγούστου. Επιστρέφουμε στον κεντρικό δρόμο και κινούμαστε δυτικά προς το χωριό Αμπελιώνα με τις καστανιές και τα πολλά νερά. Μετά το χωριό στρίβουμε αριστερά πρός το χωριό Νέδα ή δεξιά προς το χωριό Πέτρα που είναι στην καρδιά της Νέδας. Βαδίζοντας από την πλευρά της Ηλείας παράλληλα με το ποτάμι και ύστερα από 1 ½  περίπου ώρα διαδρομής μέσα σε ένα άγριο πευκοδάσος φτάνει στα νερά του Ιονίου, στη θέση Πρασιδάκι. Η άλλη

Γεφύρι στο Κακαλέτρι

πρόσβαση είναι από τον κεντρικό δρόμο Καλαμάτας - Κυπαρισσίας. Έξοδος στο Δώριο και ακολουθούμε την διαδρομή στα χωριά της Άνω Μεσσηνίας Ψάρι, Σύριζο, Στάσιμο, Κακαλέτρι, Νέδα. Αντίστοιχα από την πλευρά της Μεσσηνίας καταλήγει στην Ελαία, αφού περάσει από τα χωριά Καρυές και Φόνισσα.

Κάθε χρόνο τον Αύγουστο, τοπικοί φορείς και φυσιολατρικοί όμιλοι οργανώνουν διήμερη πεζοπορία στην κοίτη της Νέδας. Ξεκινούν από τις πηγές της, στην Πέτρα, συνεχίζουν στο Κακαλέτρι και τη Μαρίνα, φτάνουν

Το εκκλησάκι της Αγ. Θεοδώρας

στα Πλατάνια και από εκεί στο Στόμιο, αφού περάσουν από τη χαράδρα της Φιγαλίας και ολοκληρώσουν την πεζοπορία φτάνοντας στις εκβολές, μετά από διαδρομή 15 χλμ.

ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ. Στο γυμνό, βραχώδες τοπίο των Βασσών βρίσκεται ένας από τους σημαντικότερους και επιβλητικότερους ναούς της αρχαιότητας, αφιερωμένος στον Επικούριο Απόλλωνα. Χαρακτηρίζεται από πλήθος πρωτοτυπιών τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερική του διαρρύθμιση, που τον καθιστούν μοναδικό μνημείο στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής

αρχιτεκτονικής. Ο Παυσανίας, μάλιστα, τον θεωρεί το δεύτερο μετά της Τεγέας πελοποννησιακό ναό σε κάλλος και αρμονία. Στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας, υψώνεται σε υψόμετρο 1130 μέτρων ο επιβλητικός ναός του Επικούριου Απόλλωνα, ο οποίος χτίστηκε τον... 5ο π.Χ αιώνα και ως αρχιτέκτονας του ναού αναφέρεται από τον Παυσανία ο Ικτίνος. Είναι ένα απ΄τα καλύτερα διατηρημένα στον χρόνο μνημεία της αρχαίας Ελλάδας και είναι θεμελιωμένος πάνω στο βράχο του όρους Κωτιλίου, όπου βρισκόταν η αρχαία πόλη Βάσσες. Όλα καλά ως εδώ, αλλά ο ναός περιστρέφεται και αυτό ελάχιστα το διδάσκουν, για να

Πέτρινο καλντερίμι στο Σύριζο

μην πω καθόλου, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Περιστρέφεται γύρω από τον άξονα του κατά 50,2 δευτερόλεπτα της μοίρας, όση είναι και η ετήσια μετάπτωση των ισημεριών με στόχο να βλέπει συνεχώς το ίδιο αστρικό σημείο και τα μυστήρια δεν τελειώνουν εκεί, καθώς η πλαγιά είναι διαμορφωμένη τεχνητά και ο ναός τοποθετήθηκε πάνω σε αυτή ακολουθώντας τον άξονα Βορρά προς Νότο σε αντίθεση με τους υπόλοιπους ναούς. Για να πετύχουν την ολίσθηση του ναού τοποθέτησαν πάνω στην πλάκα και ένα στρώμα αργίλου και βότσαλα θαλάσσης και πάνω σε αυτά τα στρώματα τοποθετήθηκαν τα θεμέλια του ναού.  

Για να μην σας αφήσω με την απορία για το ποιο ποιο αστρικό σημείο στοχεύει συνεχώς ο ναός εις τους αιώνες των αιώνων και θα συνεχίσει να στοχεύει, (εκτός κι αν οι πρόσφατες παρεμβάσεις για την συντήρηση του διαμορφώσουν νέες καταστάσεις).. το αστρικό σημείο λοιπόν είναι οΣείριος, το άστρο του Κυνός, από το οποίο κατάγεται σύμφωνα με τη "μυθολογία" ο Θεός Απόλλων.
Ερωτηματικό παραμένει πως μπορούσαν οι αρχαίοι Έλληνες να χτίζουν Παρθενώνες και περιστρεφόμενους ναούς.. αλλά και το πως υπολόγισαν ότι για να στοχεύει ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα τον Σείριο πρέπει να γυρνάει κατά 50,2 δευτερόλεπτα της μοίρας ίση με την ετήσια μετάπτωση των ισημεριών.. Με τα σημερινά τεχνολογικά δεδομένα δεν είναι απίθανο.. με τα τότε δεδομένα όμως; Πως οι αρχαίοι Έλληνες είχαν την τεχνολογία και την τεχνογνωσία; Την κατείχαν; Τους δόθηκε; Άλλο ένα σημείο αντιπαράθεσης....

Ανακαλύψαμε λοιπόν, ένα νέο Χειμερινό προορισμό στην ορεινή Μεσσηνία που πρέπει όλοι να επισκεφτούμε. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΜΠΕΛΙΩΝΙΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Κ. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ,