Ω ΘΕΕ ΜΟΥ ! ΠΟΣΗ ΟΜΟΡΦΙΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΠΥΛΟΥ ΝΕΣΤΟΡΟΣ ΜΕ ΤΑ 108 ΧΩΡΙΑ ΤΟΥ !

Μετά την προηγούμενη δημοσίευση που κάναμε σχετικά με το Δήμο Πύλου Νέστορος και τις φυσικές ομορφιές του, σήμερα κάνουμε αναφορά σε όλες τις πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και οικισμούς, κατοικημένους και ακατοίκητους, όπως και στα νησιά της περιοχής αυτής.

Η Μαρίνα της Πύλου

Τα περισσότερα από τα χωριά του Δήμου είναι πολύ διαφορετικά με έντονη φυσική ομορφιάΣπάνια μπορεί άνθρωπος να συναντήσει τέτοια φυσική ομορφιά. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς, την ίδια την Πύλο που από μόνη της είναι όλα τα λεφτά ? τη Γιάλοβα με την παγκόσμια ομορφιά της ?  την αρχόντισσα Κορώνη ? τη μαγευτική Μεθώνη ? την εκπληκτικής ομορφιάς και παγκοσμίως γνωστή Φοινικούντα ? τα νησάκια της ? την ιστορία της ? τις απίστευτες παραλίες της ? Είναι όλα ανεκτίμητα «κομμάτια» τέχνης, μοναδικά και σπάνια.

Παρακάτω κάνουμε αναφορά και στα 108 χωριά του Δήμου που ερευνούμε αρκετό καιρό τώρα.

Εσείς δεν έχετε παρά να τα Θαυμάστε όλα με το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που σήμερα παρουσιάζουμε !!!

1. ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ = ΜΠΑΛΙ. Ένας οικισμός της Πυλίας που η παλιά ονομασία του ήταν Μπαλί και την πήρε το 1956. Σήμερα ανήκει στον Δήμο Πύλου – Νέστορος.

2. ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ. Είναι ένας οικισμός 1-2 χλμ πριν την Κορώνη, ενώ παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Χαροκοπιού, με λιγοστούς μόνιμους κατοίκους που φτάνουν τους 40 σύμφωνα με την απογραφή του 2011, αλλά όμως έχει αρκετές παραθεριστικές κατοικίες και πολύ κοντά ωραία θάλασσα.

Σήμερα υπάγεται στο νέο Δήμο Πύλου Νέστορος.

3. ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ. Μικρός οικισμός της πρώην κοινότητας Χρυσοκελαριά που η απογραφή του 2011 του δίνει 35 κατοίκους. Μέχρι το 2010 υπαγόταν στον πρώην Δήμο Κορώνης, ενώ σήμερα υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

4. ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ. Ο τρίτος οικισμός που αποτελεί μαζί με το Άνω και Κάτω Παπαφλέσσα το Δ.Δ Παπαφλέσσα. Δημιουργήθηκε στην δεκαετία του 1950 – 60 σαν τόπος χειμαδιού και αργότερα σαν μόνιμη κατοικία των κτηνοτρόφων των οικισμών Ανω και Κάτω Κοντογόνι. Οι Άγιοι Απόστολοι σήμερα υπάγονται στο Δήμο Πύλου Νέστορος με 15 κατοίκους.

5. ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ. Οικισμός των 13 κατοίκων, που ανήκε στην πρώην κοινότητα Βασιλιτσίου Κορώνης.

6. ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ. Ένας ακόμη οικισμός που είναι πρίν την Κορώνη και δίπλα στην Αγ. Τριάδα.που έχει και αυτός λιγοστούς κατοίκους και αρκετές παραθεριστικές κατοικίες, με 17 μόνιμους κατοίκους.

Ο οικισμός υπαγόταν στον Δήμο Κορώνης, ενώ σήμερα υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

7. ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ = ΜΟΥΣΟΥΛΗ. Μικρός οικισμός του Δδ Χαρακοπιού των 17 κατοίκων του πρώην Δήμου Κορώνης που σήμερα υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

8. ΑΚΡΙΤΟΧΩΡΙ = ΓΡΙΖΙ. Παλιός οικισμός που δεν τον έχτισαν τυχαία, αφού βρίσκεται ανάμεσα

Η Πύλος από το κάστρο

στα κάστρα Κορώνης και Μεθώνης. Διοικητικά ανήκει στο σημερινό Δήμο Πύλου Νέστορος και η απογραφή του 2011 καταμέτρησε 195 κατοίκους. Αν και είναι ένα ορεινό χωριό βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα της Λούτσας όπου εκεί μπορεί κανείς να πάει ακόμα και με τα πόδια καθώς η απόσταση είναι γύρω στα 2 χιλιόμετρα. Επίσης η θέα προς τη θάλασσα είναι...ανεκτίμητης αξίας και εντυπωσιάζει με τη πρώτη ματιά!

Τα τελευταία χρόνια γίνετε μια προσπάθεια έτσι ώστε αυτό το μέρος να γίνει όλο και πιο ελκυστικό και αναβαθμίζεται με γοργούς ρυθμούς!
Αξίζει σίγουρα να επισκεφτεί κανείς το Ακριτοχώρι (ή αλλιώς Γρίζι ) γιατί σίγουρα θα το λατρέψει από τη πρώτη κιόλας στιγμή. 

9. ΑΜΟΥΛΑΚΙ. Μικρός οικισμός της πρώην κοινότητας Ευαγγελισμού του πρώην Δήμου Μεθώνης με 12 κατοίκους όπως έδειξε η απογραφή του 2011.

10. ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ = ΜΗΝΑΓΙΑ. Οι Αμπελόκηποι είναι χωριό του Δδ Πύλου που το σημερινό του όνομα το πήρε το 1940. Μέχρι τότε το χωριό ονομαζόταν Μηνάγια.

Σήμερα στο χωριό διαμένουν 35 κάτοικοι.

11. ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ ΚΑΤΩ = ΚΑΤΩ ΜΗΝΑΓΙΑ. Κάτω Αμπελόκηποι. Ημιορεινός οικισμός σε υψόμετρο 335 μ., 65 κάτοίκους του Νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού, στο μέσο της Μεσσηνιακής χερσονήσου. Διοικητικά υπάγεται στον Καλλικρατικό Δήμο Πύλου Νέστορος. Το όνομά του το πήρε το 1940.

12. ΑΜΠΕΛΟΦΥΤΟ (ΑΓΟΡΕΛΙΤΣΑ). Χωριό που βρίσκεται πλησίον της Χώρας σε υψόμετρο 278 μ. Όπως είναι προφανές, το χωριό πήρε πήρε το όνομά του από τα πολλά αμπέλια, αν και σήμερα υπάρχει μια μεταστροφή στις καλλιέργειες και το κύριο εισόδημα πλέον προέρχεται από τις ελιές.                                                                           Είναι ένα χωριό δυναμικό, που παλιότερα ήταν ένα από τα πιο παραγωγικά και πλούσια της ευρύτερης περιοχής και που για να καλλιεργηθούν οι εκτάσεις του συγκεντρώνονταν εργάτες ακόμη και πέρα από τον νομό Μεσσηνίας, κυρίως από τα ορεινά της Αρκαδίας. Εφτασε κάποτε ν' αριθμεί περίπου χίλιους κατοίκους, όμως σήμερα μόλις που ξεπερνάνε τους 263.    Στον ποταμό Σέλα, στο δρόμο μεταξύ Αμπελοφύτου και Χώρας (τοποθεσία "κορδέλες"), σημειώθηκε αποφασιστική μάχη, τον Ιούλιο του 1944, μεταξύ Ελλήνων αντιστασιακών και Γερμανών κατακτητών. Συγκεκριμένα, μία μικρή ομάδα Ελλήνων, με αρχηγό τον Ηλία Σφακιανάκη ("Μπαρμπαλιά"), έστησε ενέδρα σε ναζιστικό κομβόι που κατευθυνόταν από την Πύλο προς την Κυπαρισσία. Στη φονική μάχη που ακολούθησε, οι απώλειες των Γερμανών ήταν βαρύτατες. Απεναντίας, ελάχιστοι 'Έλληνες σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων και ο Σφακιανάκης. Το χτύπημα αυτό χαρακτηρίστηκε καίριο για τις κατοχικές δυνάμεις, ενώ στο σημείο αυτό έχει στηθεί σήμερα μνημείο.                                                                                                                                                

13. ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΣ. Μικρός παραθαλάσσιος οικισμός δίπλα από τη Φινικούντα, που τα

τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε τουριστικό θέρετρο. Σήμερα κατοικείται από 22 κατοίκους ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες τον επισκέπτονται πάρα πολλοί τουρίστες Έλληνες και ξένοι

14. ΑΡΑΠΟΛΑΚΑ. Η Αραπόλακα είναι οικισμός του Δδ Καλλιθέας με 46 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Σήμερα διοικητικά υπάγεται στον Καλλικρατικό Δήμο Πύλου Νέστορος.                                                                                                                             15. ΑΣΠΡΟΧΟΡΤΙ. Μικρός οικισμός της πρώην κοινότητας Λαχανάδας η οποία αργότερα ηπήχθη στο Δήμο Μεθώνης του νυν Δήμου Πύλου Νέστορος. Στο Ασπροχόρτι σήμερα διαμένουν 9 κάτοικοι.

16. ΒΑΡΑΚΕΣ. Μικρός οικισμός του Δδ Κουνούργιου Χωριού, του πρώην Δήμου Μεθώνης, του τωρινού Δήμου Πύλου Νέστορος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είχε 32 κατοίκους.
17. ΒΑΣΙΛΙΤΣΙ. Η Ακριτική λωρίδα, κορφιάζει 27χιλ. ζηλευτές και ποικίλες ακτές με άμμο,

Βασιλίτσι

βοτσαλάκι ή σπηλιές. Από το βουνό στη θάλασσα, και από το Γκουλέ στον Ακρίτα με πανοραμικές εκπλήξεις είναι κι αίνιγμα ιστορίας. Μας φθάνουν αφηγήματα των ιστορικών, μπλέκονται με άλλα νεοτέρων, και τα ερείπια στην εκκλησία Φανερωμένης σιωπηλά αδυναμούν να μας πληροφορήσουν πράγματι η αρχαία Ασίνη ήταν εδώ. Το Βασιλίτσι με παραδοσιακά πέτρινα σπίτια, στη καρδιά του χωριού, ή στους οικισμούς της Φανερωμένης και Λιβαδάκια αριθμεί 517 κατοίκους, απόγονους Αρκάδων, που μετοίκησαν εδώ και πολλές γενιές. Ασχολούνται κυρίως με τη παραγωγή εξαιρετικής ποιότητας λαδιού και σταφίδας.

18. ΒΕΛΑΝΙΔΙΕΣ= ΦΟΥΡΤΖΙ. Είναι οικισμός του σημερινού χωριού Κρεμμύδια ή Φρουτζοκρέμμυδα. Σήμερα ανήκει στο Δήμο Πύλου Νέστορος.
19. ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟ = To Βλαχόπουλο είναι ένα χωριό στο κέντρο του Νομού Μεσσηνίας και

Βλαχόπουλο

έδρα του Δήμου Παπαφλέσσα. Το χωριό εκτείνεται στους πρόποδες του βουνού Μαγκλαβάς και βρίσκετε μόλις 20 km από την κοντινότερη παραλία. Ο πληθυσμός του χωριού έχει μειωθεί στους 733 κατοίκους στην απογραφή του 2011. Οι κάτοικοι ασχολούνται αποκλειστικά με τη γεωργία. Παράγουν (κυρίως) υψηλής ποιότητας ελαιόλαδο. Επίσης καλλιεργούν αμπέλια και Κορινθιακή σταφίδα σε μικρή έκταση σήμερα, ενώ παλαιότερα η καλλιέργεια της σταφίδας ήταν η κυριότερη ασχολία.

Πρόκειται για ένα χωριό στους πρόποδες του βουνού Μαγκλαβάς έδρα του Δήμου Παπαφλέσσα στο κέντρο του Νομού Μεσσηνίας. Το χωρίο βρίσκεται 38 Km από την πρωτεύουσα του νομού την Καλαμάτα και μόλις 20 Km από την κοντινότερη παραλία.

     Το Βλαχόπουλο είναι ένα αγροτικό χωριό, τα κυριότερα προϊόντα που καλλιεργούν οι κάτοικοι είναι ελιές, σταφίδα και αμπέλια. Το χωρίο φημίζεται για το πανηγύρι του που γίνετε κάθε χρόνο του Αγίου Πνεύματος. Πλήθος κόσμου από όλη την Μεσσηνία ανηφορίζει από της πρώτες πρωινές ώρες στο ξωκλήσι Παναγίτσα που βρίσκεται στην κορυφή του βουνού Μαγκλαβάς όπου η θέα του είναι καταπληκτική και συνεχίζεται το βράδυ με μπουζούκια στο χωριό διασκεδάζοντας μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

     Τα τελευταία χρόνια ο Σύλλογος Γυναικών οργανώνει διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις και βοηθάει πολύ στην πολιτιστική ανάπτυξη του Δήμου. Έχει καθιερώσει την "Γιορτή Λαδιού" που γίνεται κάθε χρόνο με την πρώτη συγκομιδή του λαδιού και τις Απόκριες τον "Γάμο του Καρνάβαλου" .

Στο Βλαχόπουλο βρίσκεται μια από τις πρώτες Χριστιανικές εκκλησίες της Μεσσηνίας, ο Άγιος Γεώργιος που βρίσκεται στο νεκροταφείο του χωριού. 

20. ΒΟΥΝΑΡΙΑ. Ξεκινώντας το μικρό μας οδοιπορικό στο 44χλμ της επαρχιακής οδού Καλαμάτας – Κορώνης συναντάμε το πανέμορφο χωριό Βουνάρια, κτισμένο πάνω στα ερείπια

Βουνάρια

των αρχαίων Κολωνίδων και σε μια τοξοειδή σειρά αραιών καταπράσινων γήλοφων, με την καμπύλη της προς Νότο. Από τους γήλοφους αυτούς, Βουναλάκια, με ψηλότερους του Αι-Λιά και του Γουλά στο Ανατολικό μέρος από όπου πήρε και το όνομά του. Αυτό όμως που δίνει ιδιαίτερη ομορφιά στο χωριό Βουνάρια είναι το παραδοσιακό του χρώμα.
Τα σπίτια του όλα σχεδόν είναι πλινθόκτιστα με μπαλκόνι και στέγη από κεραμίδια. Εκείνο όμως που υπερέχει και λαμπρύνει το χωριό είναι ο Ιερός Ναός της Ευαγγελίστριας χτισμένος όλος από πέτρα σε Βυζαντινό ρυθμό του περασμένου αιώνα. Τα Βουνάρια δήλωσαν ζωηρά την παρουσία τους στους αγώνες του Έθνους. Στη λαϊκή τέχνη, κυρίως με την αγγειοπλαστική οι Βουναραίοι έγιναν πασίγνωστοι. Το χωριό αριθμεί σήμερα 165 κατοίκους. Θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφέρουμε ότι από τα Βουνάρια καταγόταν ο ποιητής Γιάννης Καμβύσης.

21. ΓΕΦΥΡΙ. Μικρός οικισμός της Μεθώνης που άλλοτε υπαγόταν στην πρώην  κοινότητα της Μεθώνης. Σήμερα ο οικισμός έχει 16 κατοίκους.

22. ΓΙΑΛΙΚΑ. Οικισμός που τα παλαιότερα χρόνια υπαγόταν στην κοινότητα Βουναρίων πλησίον της Κορώνης, με 16 κατοίκους.

23. ΓΙΑΛΟΒΑ ΠΥΛΟΥ. Πανέμορφη και τουριστική η περιοχή της Γιάλοβας που βρίσκεται περί τα 6 χλμ απόσταση από την ιστορική πόλη της Πύλου. Βρίσκεται σε ιστορική θέση λόγω της

Λιθόστρωτο δρομάκι στη Γιάλοβα

Ιστορικής Ναυμαχίας του Ναυαρίνου. Το όνομα προέρχεται από το Ελληνικό αιγιαλός - γιαλός και την Τούρκικη κατάληξη -όβα που σημαίνει ομαλός πεδιάδα, δηλαδή ομαλή ακτή.

Η Γιάλοβα είναι χαρακτηρισμένη ως μοναδικός  Νοτιότερος υγροβιότοπος των Βαλκανίων.

Η πραγματική οικολογική σημασία της Γιάλοβας ανακαλύφθηκε μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Στο παρελθόν, ο υγρότοπος υπέφερε λόγω της απόπειρας αποξήρανσής του στα τέλη της δεκαετίας του 1950, διαδικασία που είχε ως αποτέλεσμα τη σταδιακή υποβάθμισή του. Τελικά, το σχέδιο αυτό απέτυχε, αφού είχε όμως ήδη οδηγήσει στη μείωση της αρχικής επιφάνειας της λιμνοθάλασσας κατά το ένα τρίτο. Κατά τη διάρκεια των αποξηραντικών έργων, οι εισροές γλυκών νερών εκτράπηκαν προς τη θάλασσα και, στη συνέχεια, ποτέ δεν αποκαταστάθηκαν στην αρχική τους θέση, με αποτέλεσμα ο υγρότοπος να υποφέρει από έλλειψη γλυκού νερού για περισσότερα από 40 χρόνια. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την κατασκευή, κατά τη δεκαετία του 1980, ενός μεγάλου καναλιού, το οποίο συνέδεε μόνιμα τον υγρότοπο με τον κόλπο του Ναυαρίνου, αλλά και ενός εσωτερικού δρόμου που χώρισε τον υγρότοπο στα δύο (την κυρίως λιμνοθάλασσα από το έλος), οδήγησε σε σοβαρή αύξηση της αλατότητας του νερού.

Παραλία Γιάλοβας

Βλάστηση και χλωρίδα 
Η βλάστηση στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας αποτελείται από είδη που φυτρώνουν στα έλη γλυκού νερού και στους αλμυρόβαλτους, με μικρές συστάδες από αρμυρίκια. Η μακία βλάστηση και τα φρύγανα χαρακτηρίζουν τον περίγυρο της λιμνοθάλασσας, ενώ σημαντική θέση έχει και η αγροτική ζώνη, η οποία κυριαρχείται από ελαιώνες. Δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί πλήρης απογραφή των φυτών στη Γιάλοβα. Παρόλα αυτά, η γνωστή χλωρίδα της περιοχής της Πύλου είναι πολύ ενδιαφέρουσα και περιλαμβάνει διάφορα ενδημικά και σπάνια είδη.

Πανίδα
Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας αποτελεί καταφύγιο για πολλά διαφορετικά είδη πανίδας, ιδιαίτερα πουλιών και ερπετών. Εκτός από τα κοινά είδη θηλαστικών που ζουν εδώ (Αλεπούδες, Ασβοί, Κουνάβια κ.λπ.), έχουν επίσης παρατηρηθεί δώδεκα είδη νυχτερίδας. Αυτά περιλαμβάνουν τα Rhinolophus mehelii και R. ferrumequinum, που το καλοκαίρι συγκεντρώνονται σε μεγάλες αποικίες στις σπηλιές της περιοχής, π.χ. στη σπηλιά του Νέστορα ή κάτω από γέφυρες, όπου μεγαλώνουν τα νεαρά τους. Οι Βίδρες κατοικούν στο έλος γλυκού νερού, ενώ τα τελευταία χρόνια, τα Τσακάλια ακούγονται ξανά στην κοιλάδα Καλάμαρη και αν

Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας

όλα πάνε καλά, ίσως δημιουργήσουν μια μικρή αγέλη στην περιοχή. Η λιμνοθάλασσα Γιάλοβας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον χάρη στην πλούσια ορνιθοπανίδα που διαθέτει. Ως και 275 είδη πουλιών έχουν παρατηρηθεί εκεί, καθιστώντας τη Γιάλοβα το σπουδαιότερο υγρότοπο της νότιας Πελοποννήσου.

Τουρισμός.

Η Γιάλοβα μαζί με το Ρωμανού με τις υπέροχες παραλίες τους έχουν γίνει αξιόλογο και πολύ σημαντικό τουριστικό κέντρο, αφού εκεί κοντά βρίσκεται το Costa Navarino  το οποίο έχει χαρακτηριστεί σαν ένα από τα καλύτερα τουριστικά θέρετρα παγκοσμίως. Εκτός αυτού υπάρχουν πάρα πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια – διαμερίσματα, ξενοδοχεία και camping.

Σήμερα η Γιάλοβα είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός και διαμένουν  275 κάτοικοι.

24. ΓΛΥΦΑΔΑ = ΚΑΡΑΜΑΝΩΛΙ. Χωριό της Πυλίας που σήμερα υπάγεται στο Δήμο Πύλου – Νέστορος. Βρίσκεται μετά το Σουληνάρι, μετά τα Κρεμμύδια και πριν το Κορυφάσιο και την Ίκλαινα. Στο (Καραμανώλι), σήμερα κατοικούν 219 κάτοικοι.

25. ΓΡΙΖΟΚΑΜΠΟΣ = ΤΣΩΝΕΪΚΑ. Ένας μικρός οικισμός που είναι κοντά στη Φοινικούντα, τη

Γριζόκαμπος

Λαχανάδα, και τη Λούτσα. Μέχρι και το 2010 ανήκε στο Δήμο Μεθώνης, ενώ σήμερα ανήκει στο Δήμο Πύλου Νέστορος. Το όνομα Τσωνέϊκα το πήρε από το γεγονός ότι όλοι οι κάτοικοι φέρουν το επίθετο Τσώνης. Όπως όλα τα χωριά έχουν αδειάσει από κατοίκους έτσι και ο Γριζόκαμπος σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 25 κατοίκους.
26. ΔΕΝΔΡΟΥΛΙΑ = ΓΙΑΤΑΠΙ. Ένας μικρός οικισμός  που το σημερινό του όνομα το πήρε το 1927, αφού μέχρι τότε ονομαζόταν Γιαταπί. Υπαγόταν στο Δήμο Πύλου, το σημερινό Πύλου Νέστωρος. Δυστυχώς σήμερα τα Δενδρούλια δεν έχουν ούτε ένα κάτοικο.

27. ΔΗΛΕΪΚΑ. Πρώην οικισμός της Μεθώνης που όμως σήμερα και αυτός  είναι ακατοίκητος. Το όνομά του ο οικισμός τον πήρε επειδή οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι κάτοικοι είχαν το όνομα Δηλές. Σήμερα όλοι οι κάτοικοι κατοικούν στη Μεθώνη.
28, ΔΡΟΣΙΑ = ΖΑΪΜΟΓΛΙ. Ένα όμορφο χωριά της Πυλίας που μετονομάσθηκε από Ζαϊμόγλι σε Δροσιά το 1959. Σήμερα υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

29. ΕΛΑΙΟΦΥΤΟ = ΣΓΡΑΠΑ. Το Ελαιόφυτο  είναι χτισμένο ΒΑ της Πύλου, απέναντι της νήσου Σφακτηρίας και είναι πολύ κοντά στη Γιάλοβα. Έχει μεγάλη θρησκευτική ιστορία αφού εκεί βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίτσας της Σγράπας. Σύμφωνα με μαρτυρία κατοίκου της Γιάλοβας, προ του 1825 και προ της αποβάσεως του Ιμπραήμ, ο χώρος γύρω από το Ναό της Παναϊτσας δεν κατοικείτο. Λίγες οικογένειες κατοικούσαν 2 χιλιόμετρα δυτικά του Ναού, στη θέση που ονομάζεται Σούλι. Μετά την απελευθέρωση το 1828, οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν σε χώρο πλησίον του Ναού και το νέο αυτό χωριό ονομάστηκε Βουβαλοβορόν. Μέχρι το 1840 περίπου είχε αυτή την ονομασία. Οι κάτοικοι του χωριού Βουβαλοβορός, περί το 1835, έκτισαν εκ νέου τον μικρό ναό της Μεγαλόχαρης Παναγιάς, που είχε καταστραφεί από τον Ιμπραήμ. Επειδή, παρά τις προσπάθειες των κατοίκων δεν βρέθηκε η εικόνα, ο τότε προεστώς Αναστάσιος Αλεξόπουλος δώρισε την εικόνα, την οποία εμείς σήμερα προσκυνούμε κατασκευασμένη από λίβανο, μαστίχα και κερί. Περί το 1845 οι κάτοικοι της Σγράπας, λόγω ελλείψεως ύδατος και της ελονοσίας της προερχόμενης εκ του έλους της Γιάλοβας, μεταφέρθηκαν υψηλότερα, 3 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Ναού, και έκτισαν νέο χωριό, το οποίο ονόμασαν Σγράπα και το οποίο προ ολίγων ετών μετονομάσθηκε σε Ελαιόφυτο. Περί το 1890 κάτοικοι των διαφόρων ορεινών περιοχών της Αρκαδίας και της Μεσσηνίας ήλθαν και κατοίκησαν την περιοχή πλησίον του χώρου του Ναού, αναζητώντας χειμαδιά για τα ποίμνιά τους. Μεταξύ αυτών ήλθε και η οικογένεια του Νικολάου Αργυρόπουλου από την Μάκρη της Τριπόλεως, κατασκευάζοντας πρόχειρη κατοικία στο λόφο, βόρεια του παλαιού Ναού της Παναϊτσας για αυτούς και τα ποίμνιά τους. Ένα απόγευμα η Αναστασία μαζί με τον μικρότερο γιο της, τον Δήμο, ο οποίος βρίσκεται σήμερα εν ζωή, πήγε στο λοφίσκο, όπου ήταν άλλοτε κτισμένος ο Ναός για να κόψει ξύλα. Κανείς δεν θα μπορούσε να φαντασθεί ποτέ και περισσότερο η, ηλικίας 32 ετών, Αναστασία, ότι κάτω από τα χώματα και τους θάμνους βρισκόταν θαμμένη η εικόνα της Παναγίας. Αφού λοιπόν έκοψε ξύλα και ετοίμασε την ζαλιά της και την έδεσε στους ώμους της, μάταια προσπάθησε να σηκωθεί, αν και την βοήθησε ο γιος της, Δήμος. Κάποια δύναμη την κρατούσε εκεί δεμένη με το φορτίο της. Προσπάθησε πάλι, πέταξε μακριά μερικά ξύλα, δίχως αποτέλεσμα. Κουρασμένη, στεναχωρημένη και γεμάτη απορία, έλυσε την ζαλιά από τους ώμους της, έβγαλε το σχοινί της ζαλιάς και έφυγε. Διηγήθηκε το συμβάν στον σύζυγο και τους γείτονες αλλά κανείς δεν την πίστευε, ενώ πολλοί την περιγέλασαν. Πέρασαν οκτώ ημέρες από τότε αγωνίας και στεναχώριας. Ο ύπνος της Αναστασίας και η διάθεση της ψυχής της είχαν μια άρρωστη εκδήλωση.Την όγδοη μέρα βρέθηκε σε αυτόν τον Άγιο τόπο, προκειμένου να μαζέψει χόρτα μαζί με ένα κορίτσι της γειτονιάς. Κάποια στιγμή ακούει μια γυναικεία φωνή, σαν να έβγαινε κάτω από τα πόδια της και της είπε: «Διώξε το κορίτσι και κάθισε στην ζαλιά σου. Έχω κάτι να σου πω». Η φωνή αυτή τρόμαξε την Αναστασία και φοβισμένη πήρε το κορίτσι και έφυγε σχεδόν τρέχοντας προς το σπίτι της. Έφθασε στο σπίτι της και, ενώ ετοιμαζόταν να κλείσει το μάνταλο της πόρτας, βλέπει τρία φίδια να κρέμονται από αυτό. Οπισθοδρόμησε, έκανε τον σταυρό της και πρόφερε τη λέξη «Παναγιά μου». Με την προφορά της λέξης και την επίκληση της Παναγίας τα φίδια εξαφανίσθηκαν. Η Αναστασία κοιμήθηκε και είδε στον ύπνο της την Παναγία η οπ’όια την πρόσταζε να πάει στην Ίκλαινα να βρει τον ιερέα Αριστομένη Νικολόπουλο να μαζέψει τους Χριστιανούς της Ίκλαινας σε προσευχή. Αφού του εξήσησε η Αναστασία γιατί πρέπει να γίνει αυτό, ο ιερέας ήταν δύσπιστος και δεν πίστευε ότι έχει συμβεί κάτι τέτοιο. Τελικά αφού οι χωριανοί έσκαβαν ολόκληρη την ημέρα, η τσάπα ενός από αυτούς ανακάλυψε την εικόνα στις 23 Αυγούστου του έτους 1892, ημέρα όπου εορτάζει η εκκλησία του χωριού.    Στο χωριό σήμερα διαμένουν 81 κάτοικοι.                                                                                                                                  Πηγή : www.romiosini.org.gr/panagia_sgrappas.            

30. ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ = ΓΡΕΒΙΤΣΑ Ενα χωριό που μαζί με τα Δενδρούλια, το καβουριανό τα παλιάλωνα και το Αμουλάκι αποτελούσαν την κοινότητα Ευαγγελισμού του τέως Δήμου Μεθώνης, του σημερινού Πύλου - Νέστωρος. Οι κάτοικοι του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 φτάνουν τους 259.

31. ΕΞΟΧΙΚΟ = ΒΑΛΤΟΥΚΑ.(Γαλλέϊκα)  Το Εξοχικό -γνωστό ως Γαλλέικα- είναι ένα ημιορεινό χωριό σε υψόμετρο 300 μέτρων, που βρίσκεται νοτιοδυτικά του Νομού Μεσσηνίας. Διοικητικά ανήκε στον πρώην Δήμο  Κορώνης, το σημερινό Δήμο Πύλου Νέστορος και έχει πληθυσμό 32 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.Απέχει 53 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Καλαμάτα,17 από την Κορώνη και 7 χιλ.από το γνωστό τουριστικό θέρετρο Φοινικούντα Μεσσηνίας.                                                                                                                                                         Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν Αρκάδες προερχόμενοι από το Ροεινό Αρκαδίας,το οποίο βρίσκεται κοντά στα κεφαλοχώρια Αλωνίσταινα και Χρυσοβίτσι. Ασχολούνταν αποκλειστικά με την κτηνοτροφία και ο λόγος της καθόδου τους στη νότια Μεσσηνία ήταν η εξασφάλιση τροφής για τα αιγοπρόβατα τους.Αυτό γινόταν κατά τους χειμερινούς μήνες και για αρκετά χρόνια μέχρι που θα εγκατασταθούν μόνιμα στο χωριό.Είναι γνώστο ως ανεξάρτητο χωριό από το 1816 που κατά τον Γάλλο περιηγητή Πουκεβίλ (Francois Pouguevill) είχε 12 οικογένειες.                                                                                                                                              Η αρχική του ονομασία ήταν Βαλτούκα. Το 1956 θα μετονομαστεί σε Εξοχικό (ΦΕΚ 125/21/05/1956) που είναι και η επίσημη ονομασία του. Γαλλέικα έχει επικρατήσει λόγω του ότι οι κάτοικοι -σχεδόν στο σύνολο τους- φέρουν το επώνυμο Γάλλος.Λέγεται ότι είναι προσωνύμιο που «κόλλησαν» στους πρώτους κατοίκους από κάποια σχέση που πιθανότατα είχαν με τους Γάλλους στρατιώτες του στρατηγού Μαιζόν (Μαιζώνος).     

Πηγή : Βικιπαίδεια,

32. ΖΙΖΑΝΙ. Μικρός οικισμός του Καπλανίου που μαζί με το Εξοχικό (Γαλλέικα) αποτελούσαν την πρώην κοινότητα Καπλανίου, του μετέπειτα Δήμου Κορώνης, του σημερινού Δήμου Πύλου Νέστορος με 56 κατοίκους (απογραφή 2011).

33. ΙΚΛΑΙΝΑ Η Ίκλαινα είναι ένα ιστορικό χωριό στο Δήμο Πύλου του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται περίπου 14 χλμ βόρειο-ανατολικά της σύγχρονης πόλης της Πύλου και 2 χλμ Νοτιοανατολικά της εθνικής Πύργου - Κυπαρισσίας - Πύλου - Μεθώνης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 190 μέτρων. Στην περιοχή έχουν παρουσιαστεί στο φως σημαντικά αρχαιολογικά υπολείμματα της Εποχής του Χαλκού (περίπου 1600-1100 Π.Χ.) μέσω των ανασκαφών και της επιφανειακής έρευνας από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και το πανεπιστήμιο του Μισσούρι-ST Louis υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Μιχάλη Κοσμόπουλου. Επίσης στην Ίκλαινα υπάρχει ένα ακόμη εύρημα της Ενετικής εποχής, υπάρχει μια βρύση που ακόμη και σήμερα τρέχει νερό.

Σήμερα  η Ίκλαινα έχει 313 κατοίκους και είναι πολύ κοντά στη Γιάλοβα.

34. ΚΑΒΟΥΡΙΑΝΟ. Ένας Οικισμός της πρώην κοινότητας Ευαγγελισμού, του πρώην Δήμου Μεσσήνης στον οποίο σήμερα διαμένουν 24 κάτοικοι.

35. ΚΑΖΑΡΜΑ = ΝΤΟΥΒΡΕΪΚΑ. Το χωριό αυτό είναι στο δρόμο που μάμε για την Πύλο. Είναι η διασταύρωση που πηγαίνοντας δεξιά μας οδηγεί στα χωριά Χαντζή, Βλαχόπουλο κλπ Ενώ αριστερά μας οδηγεί στη φυσική ομορφιά της Μεσσηνίας το Πολυλήμνιο.Η ονομασία προέρχεται απο παλαιό Βενετικό κάστρο. Στη διάρκεια της κατοχής οι Γερμανοί έκαψαν όλα τα σπίτια και οι κάτοικοι μετακόμισαν στην σημερινή θέση του οικισμού. Η Καζάρμα σήμερα υπάγεται στον Καλλικρατικό Δήμο Πύλου Νέστορος.

36. ΚΑΜΑΡΙΑ. Τα Καμάρια είναι μικρό χωριό της πρώην κοινότητας Ευαγγελισμού με 109 κατοίκους.

37. KΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΧΩΡΙΟ. Το Καινούργιο χωριό ήταν έδρα του Τδ Κουνούργιου χωριού που απετέλεσε μαζί με τις Βαράκες, την πρώην κοινότητα Καινούργιου Χωριού του πρώην Δήμου Μεθώνης και νυν Πύλου Νέστορος και σήμερα αποτελείται από 22 κατοίκους.

38. ΚΑΛΑΜΟΣ = ΚΑΜΠΑΣΙ. Μικρός οικισμός της Πυλίας, που σήμερα ανήκει στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

39. ΚΑΛΛΙΘΕΑ ΠΥΛΙΑΣ = ΜΕΜΕΡΙΖΙ. Η Καλιθέα είναι χωριό της Πυλίας, που ανήκε στο τ. Δήμο Μεθώνης και τώρα είναι στο νέο Δήμο Πύλου Νέστορος.

40. ΚΑΛΟΧΩΡΙ  = ΧΑΛΑΜΠΡΑΖΑ. Το Καλοχώρι είναι ένας μικρός οικισμός ο οποίος διοικητικά υπάγεται  στο νέο Δήμο Πύλου Νέστορος. Λέγεται ότι οι πρώτοι κάτοικοί του ήταν Αρκάδες και κατοίκησας σ’ αυτήν την περιοχή, του έδωσαν δε την ονομασία Χαλάμπραζα.

41. ΚΑΠΛΑΝΙ = Βρίσκεται λίγο πριν φτάσουμε στην Κορώνης και στα Τούρκικα σημαίνει τίγρις και κατ’ επέκταση πολεμικός, ανδρείος, αιμοβόρος άνδρας. Στο Καπλάνι σήμερα κατοικούν 75 κάτοικοι.

42. ΚΟΚΚΙΝΙΑ. Μικρός οικισμός πλησίον της Μεθώνης των 13 κατοίκων που έδωσε η απογραφή του 2011. Μέχρι το 2010 υπαγόταν στον πρώην Δήμο Μεθώνης, ενώ σήμερα υπάγεται στον Καλλικρατικό Δήμο Πύλου Νέστορος.

43. ΚΟΜΠΟΙ. Μετά τα Βουνάρια συνεχίζοντας το μικρό οδοιπορικό μας συναντάμε το χωριό Κόμποι. Συσχετίζεται το όνομα του χωριού από το γεγονός ότι οι κάτοικοι του

Κόμποι

προετοίμαζαν σχοινιά με κόμπους κι ανεμόσκαλες για την επίθεση του Τουρκοκρατούμενου Κάστρου της Κορώνης. Ο στενός αγροτικός δρόμος διασχίζει το απλοϊκό χωριό με 95 κατοίκους φυλαγμένο σα μυστικό κόσμημα μες την αρμαθιά ελαιώνων κι αμπελιών και σε  οδηγεί στο φυσικό μεγαλούργημα της ειδυλλιακής ξανθής του αμμουδιάς. Με την πανέμορφη φυσική τους όψη οι Κόμποι πως θα ήταν δυνατό να ξεφύγουν από το κύμα καινούργιων κατακτητών, πλάσματα τουρισμού. Και το μικρό χωριό αναπτύσσεται ραγδαία με οικοδομές εδώ και εκεί που χωνιάζουν και προσαρμόζονται επιτυχημένα στο φυσικό περιβάλλον. Ευχή μας η ανάπτυξη να συνεχιστεί σωστά μέσα σ' αυτά τα πλαίσια και το κύμα να μη μεταβληθεί σε ρεύμα που μπορεί να παρασύρει.

44.ΚΟΝΤΟΓΟΝΙ. ένας μικρός οικισμός που αποτελούσε μέλος της πρώην κοινότητας Παπαφλέσσα του σημερινού Δήμου Πύλου Νέστορος. Σήμερα ο οικισμός έχει 18 κατοίκους

45. ΚΟΡΥΦΑΣΙΟ = ΟΥΣΜΑΝΑΓΑ.  Το Κορυφάσιο είναι χωριό στη δυτική Μεσσηνία. Απέχει 12 χιλιόμετρα από την Πύλο και 9 χιλιόμετρα από τη Χώρα και ανήκει στο Δήμο Νέστορος. Είναι κτισμένο σε ένα μικρό λόφο ύψους 70 μέτρων και περιβάλλεται από ελαιώνες. Απέχει περίπου 5 χιλιόμετρα από τη θάλασσα και έχει θέα προς τον όρμο του Ναυαρίνου και το Ιόνιο Πέλαγος.     Ιστορία

Το όνομα του χωριού προέρχεται από το αρχαίο Κορυφάσιο, έναν αρχαίο οικισμό, χτισμένο σε διαφορετική θέση από το σημερινό. Στον αρχαίο εκείνο οικισμό υπήρχε ο ναός και το άγαλμα της Κορυφασίας Αθηνάς.

Η ιστορία του σύγχρονου οικισμού εκτιμάται ότι ξεκινάει περί το 1780. Μεγάλος αριθμός των σημερινών κατοίκων του χωριού έχει τις οικογενειακές του ρίζες σε άλλες περιοχές της κεντρικής Μεσσηνίας, από όπου έφυγαν αναζητώντας καλύτερη τύχη στις ευφορότερες περιοχές περί της σημερινής θέσης του χωριού. την περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί δεκάδες αρχαία αντικείμενα, αλλά ακόμα δεν έχει γίνει συστηματική ανασκαφή.                                                                     Πληθυσμός

Ο επίσημος πληθυσμός του χωριού είναι 459 κάτοικοι ενώ το καλοκαίρι ο πληθυσμός σχεδόν διπλασιάζεται με την άφιξη πολλών Κορυφασαίων που διαμένουν εκτός του χωριού. Η κύρια ενασχόληση των κατοίκων είναι η γεωργία με κύρια παραγωγή το ελαιόλαδο και δευτερευόντως το κρασί και τα οπωροκηπευτικά.                                                                                                           Ναοί

Κεντρικός Ναός είναι ο επιβλητικός Ναός του Αγίου Χαραλάμπους στο κέντρο του χωριού ενώ υπάρχουν και τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου στον οικισμό Πισάσκι, Αγίου Κωνσταντίνου και Προφήτη Ηλία στα βόρεια του χωριού, Αγίου Δημητρίου, Αγίου Γεωργίου και Αγίου Τρύφωνα στα νότια και ανατολικά. Προνόμιο του χωριού είναι ότι βρίσκεται στο κέντρο μιας πολύ όμορφης περιοχής της δυτικής Μεσσηνίας με γρήγορες προσβάσεις στην Πύλο και στις παραλίες Βοιδοκοιλιά, Πετροχωρίου και Ρωμανού.      Πηγή : www.koryfasio.gr

46. ΚΟΡΩΝΗ. Η μικρή πανέμορφη παραλιακή κωμόπολη της Μεσσηνίας. Η γόησα του Μεσσηνιακού Κόλπου.

Κορώνη αμφιθεατρικά

Έχει περί τους 1668 κατοίκους και βρίσκεται νοτιοδυτικά της Καλαμάτας απ' όπου απέχει 52 χιλιόμετρα. Σήμερα ανήκει στον Καλλικρατικό Δήμο Πύλου Νέστοροςκαι κατοικείται από 1397 κατοίκους.
Είναι τόσο γραφική που εύκολα μπορεί κανείς να την παρομοιάσει σαν νησοακρωτήρι, ή ακόμα και με νησί των Κυκλάδων.
Eύκολα επίσης μπαίνει κανείς στον πειρασμό να περπατήσει τα γραφικά ασβεστωμένα σοκάκια της πόλης όπου συναντάει παλιά, διώροφα αρχοντικά σπίτια χτισμένα σύμφωνα με το μεσαιωνικό ρυθμό.

Το λιμάνι. Το «γοητευτικό» λιμάνι της Κορώνης, σχεδόν πάντα κοσμείται με τα ιστιοφόρα, τα ψαροκάικα, τα ταχύπλοα και άλλα σκάφη, συνθέτοντας πάντα ένα, απαράμιλλης ομορφιάς, γραφικό λιμανάκι που από την αρχή γοητεύει τον επισκέπτη της Κορώνης.

Ηλιοβασίλεμα στο κάστρο

Κάστρο. Η επόμενη ματιά που θα ρίξει ο επισκέπτης είναι το επιβλητικό Ενετικό Κάστρο που

δεσπόζει αρχοντικά στο πέρασμα των αιώνων πάνω από το λιμάνι. Ένα κάστρο πολύ σημαντικό, που μάλιστα κατοικείται ακόμη και σήμερα. Αν επισκεφθείτε το κάστρο θα διαπιστώσετε ότι όλος ο Μεσσηνιακός κόλπος απλώνεται στα πόδια σας και είναι τόση η ομορφιά που αξίζει τον κόπο να κάνετε αυτήν την επίσκεψη. Μπορούμε να πούμε μοιάζει να πλέει στη θάλασσα, σε αρμονία με τον οικισμό που ακουμπά τα τείχη του.
Ονομασία.Το όνομα της Κορώνης προήλθε από το χάλκινο νόμισμα Κουρούνα που βρέθηκε τότε που έσκαβαν για να κατασκευάσουν τα τείχη της πόλης.
Λέγεται επίσης ότι το αρχικό όνομα ήταν «Κορώνεια» και οφείλεται στον οικιστή Επιμηλίδη, με τόπο καταγωγής τη βοιωτική Κορώνεια. Οι κάτοικοι όμως της «Κορώνειας» το απλοποίησαν και το έκαναν Κορώνη.
Φαγητό – ταβέρνες. Μετά από μια βόλτα, καταγοητευμένη από τις μεθυστικές ομορφιές του τόπου ή μετά το μπάνιο σας στις καταγάλανες παραλίες, μπορείτε να απολαύσετε τις εκπληκτικές γεύσεις των μαγαζιών που υπάρχουν στο γραφικό λιμάνι ή στις παραλίες Ζάγκα και Μεμί μέχρι το Βασιλίτσι. Στο λιμάνι με τα κρεμασμένα «λιόκαυτα» χταπόδια θα απολαύσετε εκπληκτικούς μεζέδες. Ιστορία. Η σημερινή Κορώνη χτίστηκε στη θέση της Αρχαίας Ασίνης κατά τον 5ο ή 6ο αι. μ.Χ. και αναφέρεται στο ιουστινιάνειο «Συνέκδημον» με το όνομα Κορώνια. Την

Κορώνη

Κορώνη αναφέρει στη θέση Πεταλίδι και ο γεωγράφος Στράβων. Επίσης την αναφέρει και ο Όμηρος με την ονομασία “ Αμπελόεσσαν Πήδασον”. Εδώ τοποθετείται η μεσσηνιακή αρχαία Ασίνη και ταυτίστηκε με την ομηρική Αίπεια, μία από τις πόλεις που ο Αγαμέμνονας υποσχέθηκε στον Αχιλλέα κατά τη διάρκεια του Τρωϊκού πολέμου. Η περιοχή κατοικείτο από την αρχαιότητα καθώς υπάρχουν επιγραφές, όστρακα, αγγεία κ.α που το επιβεβαιώνουν.
Από τον 13ο μέχρι τον 17ο αιώνα η Κορώνη γνώρισε μεγάλη ακμή και μαζί με τη Μεθώνη αποτελούσε λιμάνι κλειδί για το εμπόριο από και προς την Ανατολή. Όσο η Κορώνη όσο και η Μεθώνη ήταν ευρέως γνωστές με την ονομασία τα "μάτια της Βενετίας" στη νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Στη διάρκεια του 19ου αιώνα η άνθηση της οικονομίας της συνεχίστηκε με συνέπεια να αποτελεί κέντρο εμπορίου και βιοτεχνίας. Δυστυχώς όμως αυτό το πανέμορφο κάστρο είναι το λιγότερο καλά διατηρημένο από όλα όσα υπάρχουν στην Πελοπόννησο.

Έχω μπάρμπα στην Κορώνη. Η φράση αυτή που λέγεται σε όλη την Ελλάδα έχει επικρατήσει από τις παρακάτω εικασίες. Επί Τουρκοκρατίας όταν κάποιος Πασάς της Τρίπολης σε αναγνώριση ευγνωμοσύνης προς ένα θείο του που τον είχε βοηθήσει στις σπουδές του, τον προσδιόρισε σαν μπέη στην Κορώνη. Άνθρωπος ήπιος ο θείος θέλοντας να εξυπηρετήσει τους Κορωναίους που του ζητούσαν κάποια χάρη, έδινε συστατικά γράμματα προς τον πασά της Τρίπολης και υποθέσεις των Κορωναίων τακτοποιούνταν. Μια άλλη εκδοχή λέει: Ο Διοικητής του

Το κάστρο της Κορώνης

Μωριά, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ήταν ο πασάς της Τριπολιτσάς. Όλοι οι τοπικοί διοικητές, οι μπέηδες των άλλων πόλεων, ήταν πιο κάτω από αυτόν. Ο μόνος που αποτελούσε εξαίρεση ήταν ο μπέης της Κορώνης, γιατί, σύμφωνα με απαράβατο έθιμο, στην Κορώνη έστελναν για μπέη ένα στενό συγγενή του Σουλτάνου.Έτσι ο μπέης της Κορώνης, διοικητικά, υπάγονταν βέβαια στον πασά της Τριπολιτσάς, ουσιαστικά όμως τον επηρέαζε σημαντικά και δεν τολμούσε ο πασάς να του αρνηθεί κανένα ρουσφέτι. Έτσι, όποιος είχε καμία σοβαρή υπόθεση στην Τρίπολη ή είχε κανένα άλλο ζήτημα, που επρόκειτο να λυθεί από τον πασά της Τριπολιτσάς και τύχαινε να συγγενεύει με κανένα Κορωναίο προύχοντα, κατέφευγε σ’αυτόν, εκείνος μεσίτευε στον μπέη της Κορώνης, με την προσφορά, βέβαια, πλούσιων δώρων.

Ο μπέης της Κορώνης έδινε τότε ένα σημείωμα για τον πασά της Τριπολιτσάς και η δουλειά τις περισσότερες φορές τελείωνε.
Την έκφραση αυτή τη μεταχειριζόμαστε για εκείνον που έχει μεγάλα μέσα και καταφέρνει τις δουλίτσες του. 

Μεσογειακή διατροφή

Εκπρόσωπος - πρεσβευτής της Μεσογειακής Διατροφής για την Ελλάδα είναι η πόλη της Κορώνης, για την Ιταλία το Σιλέντο, για την Ισπανία η Σορία και για το Μαρόκο το Σεφ Χάουεν. Η Μεσογειακή Διατροφή αποτελεί ουσιαστικά το παράδειγμα, τρόπου ζωής στον κόσμο. Δεν την αποτελεί μόνο το κομμάτι των τροφίμων, αλλά συνδέεται με τα ήθη και έθιμα των χωρών της Μεσογειακής Λεκάνης, τα οποία αποτελούν πόλο έλξης για τους κατοίκους των υπολοίπων χωρών του πλανήτη. Οι τέσσερις πόλεις και οι αντίστοιχες χώρες προέβλεψαν αυτή τη δυναμική που δίνει η έννοια της Μεσογειακής Διατροφής, γι’ αυτό η UNESCO αναγνωρίσε τις 4 πιο πάνω πόλεις πρέσβειρες της ως προς την Μεσογειακή διατροφή. 

47. ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΑ. Η Κουκουνάρα είναι χωριό της Πυλίας δίπλα στη Στενωσιά. Πρόκειται για ένα χωριό που το όνομά του το κρατάει από αρχαιοτάτων χρόνων, μάλιστα το αναφέρει και ο Όμηρος. Στο χωριό έχουν βρεθεί πάρα πολλά αρχαία της Μυκηναϊκής εποχής γι’ αυτό έχει ιστορία και αρχαιολογικό ενδιαφέρον.  Σήμερα διοικητικά υπάγεται συον Καλλικρατικό Δήμο Πύλου Νέστορος.

48. ΚΟΥΚΟΥΡΑΣ. Οικισμός της πρώην κοινότητας Βασιλιτσίου με 33 κατοίκους

49. ΚΟΥΜΑΡΟ. Μικρός οικισμός των 56 κατοίκων του Δδ Βλαχόπουλου του πρώην Δήμου Παπαφλέσσα και του σημερινού Καλλικρατικού Δήμου Πύλου Νέστορος.

50. ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ - ΦΟΥΡΤΖΙ = ΦΟΥΡΤΖΟΚΡΕΜΜΥΔΑ. Χωριό της Πυλίας που βρίσκεται μετά το Σουληνάρι και πριν τη Γλυφάδα(Καραμανώλι).

51. ΚΡΗΤΙΚΑ. Άλλος ένας μικρός οικισμός της Μεθώνης που η απογραφή του 2011 έδειξε ότι εκεί μένουν 4 κάτοικοι.

52. KΥΝΗΓΟΣ = ΠΑΛΑΙΟΚΑΣΤΡΟ. Χωριό της Περιοχής Πυλίας σε υψόμετρο 193 μ. Σήμερα ανήκει στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

53. ΚΟΤΡΩΝΑΚΙΑ. Μικρός οικισμός της πρώην κοινότητας Χαρακοπιού που στην απογραφή του 2011 καταμετρήθηκαν 8 κάτοικοι.

54. ΛΑΚΟΥΛΕΣ. Μικρός οικισμός της πλησίον της Κορώνης που παλιότερα υπαγόταν στην πρώην κοινότητα Βασιλιτσίου. Σήμερα έχει 7 κατοίκους.

55. ΛΑΜΠΕΣ. Μια από τις ωραιότερες παραλίες που το καλοκαίρι σφύζουν από παραθεριστές. Στις Λάμπες διαμένουν 6 κάτοικοι.

56. ΛΑΧΑΝΑΔΑ Ένα χωριό πάνω από τη Φοινικούντα, στο οποίο οι κάτοικοί του είναι Κρητικής καταγωγής. Ο Μεσσήνιος ιστορικός συγγραφέας Δικαίος Β. Βαγιακάκος στη μελέτη του "Κρήτες πρόσφυγες εις την Πελοπόννησον επί Καποδίστρια", που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Μνημοσύνη" (τόμος Α', 1967, σελ. 41-70) υποστηρίζει ότι το 1831 εγκαταστάθηκαν Κρητικοί και στη Λαχανάδα. Γράφει: "Λαχανάδα. Ενταύθα εγκατεστάθησαν οι τελευταίοι Κρήτες πρόσφυγες εξ Αγίου Βασιλείου και Αμαρίου υπό τον στρατηγόν Τσουδερόν και τον Στρατήν Δεληγιαννάκην. Μεταξύ τούτων ήσαν πολλά γυναικόπαιδα, τα οποία μετακινήθησαν κανονικώς δια πλοίων της Ύδρας. Ο διοικητής των Μεσσηνιακών Φρουρίων ανέφερεν ότι τα διανεμηθέντα στρέμματα ήσαν 3.500 αξίας 28.000 φοινίκων.

Σήμερα η Λαχανάδα υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος και κατοικείται από 138 κατοίκους.

57. ΛΙΒΑΔΑΚΙΑ. Μικρός οικισμός των 37 κατοίκων που βρέθηκαν στην απογραφή του 2011. Ο οικισμός αυτός ήταν από εκείνους που έκαναν την πρώην κοινότητα Βασιλιτσίου, και μετέπειτα Δδ του πρώην Δήμου Κορώνης, Σήμερα έχει ενταχθεί στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

58. ΛΟΥΤΣΑ. Ένας μικρός παραθαλάσσιος οικισμός με ελάχιστους κατοίκους, που όμως τα καλοκαίρια δέχεται πολλούς τουρίστες λόγω και της ύπαρξης ενός Camping. Βρίσκεται στην περιοχή της Φοινικούντας και σήμερα υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος και κατοικείται από 13 μόνιμους  κατοίκους.

59. ΜΑΝΙΑΚΙ. Το Μανιάκι είναι χωριό της Μεσσηνίας και διοικητικά υπαγόταν στον πρώην Δήμο Παπαφλέσσα ενώ σήμερα υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος. Σήμερα σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 34 κατοίκους.

Το Μανιάκι είναι γνωστό Πανελληνίως διότι στο λόφο του Μανιακίου Αμυγδαλίτσα, στη γνωστή μάχη του Μανιακίου, έπεσε αγωνιζόμενος με 300 ο ήρωας του 1821 Παπαφλέσσα ή Φλέσσας ή Γρηγόριος Δικαίος όπως ήταν το κανονικό του όνομα.

Το Μανιάκι κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρξε λημέρι και πέρασμα κλεφτών και αρματωλών μαζί με τα άλλα χωριά της περιοχής, αποτελούν το νότιο μέρος των Κοντοβουνίων και κοντά στο χωριό στον λόφο Αμυγδαλίτσα στη θέση Ταμπούρια έγινε η μάχη στο Μανιάκι στην μεταξύ του Παπαφλέσσα με 300 παλληκάρια και του Τουρκοαιγύπτιου πολέμαρχου Ιμπραήμ στις 20 Μαΐου 1825. Η θέση Ταμπούρια πρόκειται για μία άγρια, βραχώδη ράχη. Τα υψώματα σκεπάζονται από πουρνάρια και άλλη θαμνώδη βλάστηση. Ένας δρόμος ανεβαίνει κοντά στην ψηλότερη κορυφή, όπου υπάρχει το μνημείο των πεσόντων και ένα εκκλησάκι. Από την κορυφή προσφέρεται θέα προς τα όρη της Κυπαρισσίας και το Αιγάλεω όρος.

60. ΜΑΡΓΕΛΙ. Ημιορεινός οικισμός κτισμένος στους πρόποδες του όρου Κουφιέρος με σημαντικές πηγές και πλούσια χλωρίδα και πανίδα.

Η οικονομία του στο παρελθόν στηριζόταν στην κτηνοτροφία την καλλιέργεια συκιάς και ελιάς .Το μεταναστευτικό κύμα κτύπησε και αυτόν τον οικισμό και σήμερα βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία αφού η απογραφή του 2011 έδειξε ότι υπάρχουν 42 κάτοικοι. Το χωριό διοικητικά υπαγόταν στο Δήμο Παπαφλέσσα, ενώ μετά το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

Πηγή : http://papaflessas.blogdrive.com

61. ΜΕΘΩΝΗ = ΜΟΘΩΝΗ. Η Μεθώνη είναι κωμόπολη του νομού Μεσσηνίας. Ήταν έδρα του ομώνυμου Δήμου, ενώ σήμερα είναι σημαντική παραθαλάσσια , τουριστική περιοχή του Δήμου

Παραλία Μεθώνης

Πύλου Νέστορος. Κατά την απογραφή του 2011 είχε 1.103 κατοίκους . Λέγεται και Μοθώνη (από τη μυθική πέτρα Μόθωνα). Στα ομηρικά χρόνια λεγόταν Πήδασσος. Έχει σπουδαία ιστορική σημασία, γιατί, εξαιτίας της στρατηγικής θέσης που βρισκόταν, έγινε το μήλο της Έριδος για τους κάθε φορά δυνατούς των εποχών που προσπάθησαν να την κάνουν λιμάνι τους. Στα τέλη του 8ου π.Χ. αι. καταλήφθηκε από τους Σπαρτιάτες. Απέκτησε την ελευθερία της το 370 π.Χ. Το 191 π.Χ. μπήκε στην Αχαϊκή Συμπολιτεία οπότε και απέκτησε αρκετή δύναμη. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τραϊανός της χάρισε την αυτονομία της. Άκμασε την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αλλά ιδιαίτερα το μεσαίωνα. Αυτήν την εποχή η Πελοπόννησος ονομάστηκε «νησί της Μεθώνης», τόση ήταν η δόξα της. Στον καιρό της Φραγκοκρατίας έγινε σπουδαίο εμπορικό κέντρο με το όνομα Modon. Το 1500 έπεσε στα χέρια των Τούρκων που κατάσφαξαν σχεδόν όλο τον πληθυσμό της. Το 16ο αιώνα βρέθηκε στα χέρια των ιπποτών της Μάλτας. Κατά τον 17ο- 18ο αιώνα ήταν η πρωτεύουσα της Πελοποννήσου. Μετά, το 1715, την ξαναπήραν οι Τούρκοι. Μετά την απελευθέρωσή της, το 1828, ιδρύθηκε από

Κάστρο Μεθώνης

τον Καποδίστρια στη Μεθώνη το Καποδιστριακό σχολείο. Η πόλη σήμερα είναι πλούσια σε αρχαία μνημεία, καθώς και βυζαντινά, βενετσιάνικα και τούρκικα: εκκλησίες, τζαμιά, οχυρώσεις. Σπουδαίο είναι το κάστρο της, που φτιάχτηκε από τους Ενετούς και είναι περιτριγυρισμένο από τη θάλασσα. Η Μεθώνη σήμερα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς τουριστικός προορισμός της Μεσσηνίας και της Πελοποννήσου.

62. ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΟΣ = ΒΕΛΗ. Το χωριό αυτό αρχικά λεγόταν Κ. Βελή ή Βελή πέρα. Το 1919 γίνεται σύσταση της Κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Βελή ή Βελή Πέρα από την Κοινότητα Χαλαμπρέζης και τον ορισμό του ως έδρα της Κοινότητας. Το 1927 ο οικισμός Βελή ή Βελή Πέρα της Κοινότητας μετονομάζεται σε Πέραν και η κοινότητα σε κοινότητα Πέραν. Ο οικισμός Πέραν της κοινότητας μετονομάζεται σε Μεσοπόταμος το 1929 και η κοινότητα παίρνει το όνομα Κοινότητα Μεσοποτάμου. Το 1997 η κοινότητα με τον Νόμο Καποδίστρια καταρεγείται και εντάσεται στο Δήμο Χιλιοχωρίων, ενώ σήμερα είναι στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

63. ΜΕΣΟΧΩΡΙ. Μεσοχώρι. Ενα μικρό γραφικό χωριό που το όνομα του προήλθε από το

παλαιό κεφαλοχώρι Μεσοχώρα. Μεσοχώρα ονομάστηκε έτσι γιατί ήταν στο κέντρο πολλών
μικρών χωριών. Πήδασος, Κυνηγού, Παλιό Νερό, Βαράκες, Καινούργιο Χωριό. Το ότι ήταν
μεγάλο κεφαλοχώρι το αποδεικνύουν και οι πολλές εκκλησίες που είχε. Πολλές διατηρούνται
ακόμα σε καλή κατάσταση. Υπάρχουν στο χωριό και γίνονται λειτουργίες η Κοίμηση της Θεοτόκου,
Ο Αγιος Γεώργιος της Σωτήρος, Ο Αγιος Θεόδωρος, Ο Αγιος Παντελεήμων, Ο Αγιος Γιάννης. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

64. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ = ΣΚΑΡΜΙΓΚΑ. Ή Μεταμόρφωση Μεσσηνίας το παλιό Σκάρμιγκα όσο μικρό και άγνωστο χωριό είναι σήμερα ,έχει τη δική του ιστορία, από την εποχή του Νέστορα,στο διάβα των αιώνων έως σήμερα. Την ιστορία του μικρού αυτού χωριού των 300 σημερινών

Η  Μεταμόρφωση (Σκάμιγκα)

κατοίκων, οι περισσότεροι την αγνοούν και κανένας έως τώρα δεν ασχολήθηκε για αυτή όπως συμβαίνει άλλωστε στα περισσότερα χωριά της πατρίδας μας που έχουν μεγάλη ιστορία. Το χωριό Μεταμόρφωση (πρώην Σκάρμιγκα) βρίσκεται στην Βορειοδυτική πλευρά της Πυλιακής Γης. Απέχει 45 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νόμου Μεσσηνίας την Καλαμάτα, και 25 χιλιόμετρα από την Πύλo. Ανήκε στον καποδιστριακό Δήμο Παπαφλέσσα του οποίου και αποτελεί ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα. Σήμερα ανήκει στον Καλλικρατικό Δήμο Πύλου Νέστορος. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 400, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες αυξάνονται εντυπωσιακά.

65. ΜΕΤΑΞΑΔΑ = ΣΑΜΠΡΙΚΙ. Το χωριό που είναι πλησίον της Χώρας Τριφυλίας, του πρώην Δήμου Νέστορος, σήμερα ανήκει στο νέο Δήμο Πύλου Νέστορος. Η μετονομασία του χωριού από Σαμπρίκι σε Μεταξάδα έγινε το 1927.

66. ΜΠΑΛΟΔΗΜΑΙΪΚΑ. Χωριό που βρίσκεται πριν την Πύλο. Το όνομα αυτό το πήρε λόγω του ότι οι περισσότεροι  κάτοικοι είχαν το όνομα Μπαλοδήμας. Σήμερα ανήκει στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

67. ΜΥΡΤΙΑ. Μικρός οικισμός της περιοχής Χαρακοπιού που σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 20 κατοίκους. Σήμερα υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

68. ΜΥΡΣΙΝΟΧΩΡΙ = ΠΙΣΠΙΣΑ ή ΡΟΥΣΤΙ.  Χωριό του πρώην Δήμου Νέστορος με 190 περίπου κατοίκους. Στο χωριό υπάρχει το μικρό ξωκλήσι του Άη Γιάννη όπου κάθε χρόνο στις 24 Ιουνίου γίνεται πανηγύρι. Σήμερα το Μυρσινοχώρι διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

69. ΜΥΣΤΡΑΚΙ. Το Μυστράκι είναι ένας από τους 3 οικισμούς που μαζί με τη Φαλάνθη και το Χωματερό δημιούργησαν την πρώην κοινότητα Φαλάνθης, που υπήχθη στον πρώην Δήμο Κορώνης του σημερινού Δήμου Πύλου Νέστορος.  Σήμερα οι κάτοικοι με την απογραφή του 2011 ήσαν 12.

70. ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ. Ένας πρώην οικισμός θα λέγαμε, που υπαγόταν στην κοινότητα Λαχανάδας και σήμερα, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, οι κάτοικοι είναι 0 !

71. ΠΑΛΑΙΟ ΛΟΥΤΡΟ = ΛΥΚΟΝΤΟΥΖΙ = ΑΛΙΚΟΝΤΟΥΖΙ. Είναι ένα μικρό χωριό πλησίον της Χώρας Τριφυλίας και πιο κοντά στο Παλάτι του Νέστορα. Σήμερα ανήκει στο Δήμο Πύλου Νέστορος και στην απογραφή του 2011 βρέθηκαν 13 κάτοικοι.

72. ΠΑΛΑΙΟΝΕΡΟ. Το παλαιόνερο είναι οικισμός του πρώην Δήμου Πύλου που βρίσκεται σε υψόμετρο 229 μ. και έχει 19 κατοίκους.

73. ΠΑΛΙΑΛΩΝΑ. Ένα ακόμη χωριά που συρικνώθηκε και του οποίου οι κάτοικοι έμειναν μόνο 5 ! Τα Παλιάλωνα υπαγόντουσαν στην πρώην κοινότητα Ευαγγελισμού.

74. ΠΑΠΠΟΥΛΙΑ.  Τα Παππούλια  είναι ένα μικρό χωριό, αλλά με μεγάλη ιστορία. Το  χωριό που σήμερα έχει μόνο 81 κατοίκους,  βρίσκεται 40 χλμ από την πρωτεύουσα της Μεσσηνίας, την Καλαμάτα και χλμ από την Πύλο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρίσκεται ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα. Τα Παππούλια βρίσκονται κοντά στα χωριά Πλάτανος, Ίκλαινα, Γλυφάδα κλπ, διοικητικά δε, υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

75. ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙΑ = ΔΑΟΥΤΗ (ΝΤΑΟΥΤΙ) Μικρό χωριό των 142 μόνιμων κατοίκων. Μαζί με τη Χωματάδα απετέλεσαν το Δδ Χωματάδας του πρώην Δήμου Πύλου. Σήμερα διοικητικά υπάγεται στον Καλλικρατικό Δήμο Πύλου Νέστορος.

76. ΠΕΡΟΥΛΙΑ. Μικρός παραθαλάσσιος οικισμός, με μια μαγευτική παραλία, των Κόμπων του πρώην Δήμου Κορώνης, που σήμερα υπάγεται στον Καλλικρατικό Δήμο Πύλου Νέστορος. Σήμερα διαμένουν 13 μόνιμοι κάτοικοι.

77. ΠΕΤΡΟΧΩΡΙ. Το Πετροχώρι είναι ένα μικρό πανέμορφο παραλιακό χωριό κοντά στο

Η παράλία Αμμόλοφοι

Ρωμανού, στη Γιάλοβα της Πύλου. Στο Πετροχώρι τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί ο τουρισμός λόγω της απαράμιλλης ομορφιάς του. Βρίσκεται πολύ κοντά στο COSTA NAVARINO και έτσι έχει αποκτήσει ξεχωριστή αίγλη.

Διοικητικά το Πετροχώρι υπαγόταν στην κοινότητα Ρωμανού, ενώ σήμερα υπάγεται  στον Καλλικρατικό Δήμο Πύλου Νέστορος και έχει περί τους 135 μόνιμους κατοίκους οι οποίοι τα καλοκαίρια πολλαπλασιάζονται.                                                                                                          Παραλία Αμμόλοφοι. Το Πετροχώρι έχει την τύχη να έχει μια από τις πιό όμορφες και συγχρόνως Εξωτικές

Άλλη μια φωτό της παραλίας Αμμόλοφων

παραλίες. Η θάλασσα πεντακάθαρη, η αμμουδιά είναι κάτι το ξεχωριστό, και μαζί με τα παρακείμενα μαγαζιά, αν θα πας για πρώτη φορά, τότε θέλεις να πηγαίνεις μόνο εκεί να κολυμπάς. Είναι εκπληκτική !!!

78. ΠΗΔΑΣΟΣ = ΧΟΝΖΟΓΛΙ ή Αβαρινίτσα. Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πήδασος είναι γνωστός ένας Τρώας πολεμιστής, γιος του Βουκολίωνα και της Νύμφης Αβαρβαρέας, δίδυμος αδελφός του Αισήπου. Ο Πήδασος αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Ζ, στίχος 21). Ο Πήδασος, όπως και ο αδελφός του, σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο, από τον Ευρύαλο, τον γιο του Μηκιστέως. Με το ίδιο όνομα αναφέρεται στην Ιλιάδα (Π 152) και ένα από τα άλογα του Αχιλλέα. Σήμερα ο Πήδασος διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

79. ΠΛΑΤΑΝΟΣ. Χωριό της περιοχής Πυλίας που υπάγεται στο Δδ Παππουλίων. Πρόκειται για ένα χωριό των 112 κατοίκων του πρώην Δήμου Πύλου, του σημερινού Καλλικρατικού Δήμου Πύλου Νέστορος.

80. ΠΟΤΑΜΙΑ = ΚΑΝΤΙΡΟΓΛΙ. Οικισμός της Πυλίας που μετονομάσθηκε το 1956 από την παλιά ονομασία του που ήταν Καντιρόγλι. Βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Σαπρίκι (1927 Μεταξάδα), Βεριστιά, Μάλη, Ασοΰτενα, Μάκρενα, Πάνω Βούτενα, Αληκοντούζι (1927 Παλαιόν Λουτρόν) και Παιδεμένον (1915 Φλεσιάς)' 9,0 χλμ. ΒΒΑ, κατ' ευθεία στον χάρτη γραμμή, από την Χώρα και 14,5 χλμ. ΝΝΑ της Κυπαρισσίας (πριν το 1835 Αρκαδιά), σε υψόμετρο 650 μ. περιτριγυρισμένο από κατάφυτα με πυκνό πράσινο βουνά, κρυμμένο κυριολεκτικά μέσα σε ένα μοναδικό φυσικό περιβάλλον (γι' αυτό και ο ήλιος ανατέλλει αργά και δΰει νωρίς) και στην συμβολή δυο μικρών ποταμών, βρίσκεται χτισμένο ο μικρός οικισμός Ποταμιά που σήμερα αριθμεί 20 κατοίκους.

81. ΠΟΤΑΜΙΑ (ΜΕΤΑΞΑΔΑΣ) ένας παλιό οικισμός του χωριού Μεταξάδα που βρίσκεται πλησίον της Χώρας που όμως σήμερα Δεν κατοικείται και βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 600 μ.

82. ΠΥΛΟΣ = ΝΙΟΚΑΣΤΡΟΝ = ΝΑΥΑΡΙΝΟ 

Φυσικές ομορφιές.

Μαρίνα Πύλου

Αν ο Θεός έδωσε στην Ελλάδα πολλές ομορφιές, την ώρα που έφτιαχνε την Πύλο είχε πάθη καλλιτεχνικό ΑΜΟΚ και ζωγραφικό οίστρο.  Όλη η περιοχή της ευρύτερης Πυλίας είναι ένας σπάνιος βραβευμένος πίνακας ζωγραφικής ! είναι ένα αριστούργημα !! Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς, τις παραλίες της, τη Βοϊδοκοιλιά, τη Χρυσή Ακτή? Είναι όλα εκπληκτικά καλλιτεχνικά αριστουργήματα.

Αρχαίο βασίλειο του σοφού Βασιλιά Νέστορα και θέρετρο μιας από τις σπουδαιότερες και αποφασιστικότερες για τη λευτεριά της πατρίδας ναυμαχίες της σύγχρονης ιστορίας, τόπος γόνιμος, προικισμένος με πλούσια βιοποικιλότητα, η Πύλος θα εξαντλήσει ευχάριστα τόσο τον φυσιολάτρη όσο και τον ιστοριοδίφη - ακόμα και όσους έχουν τα μάτια στραμμένα στο Διάστημα!

Ιστορία.

Ο Δήμος Πυλίων σχηματίστηκε με το Β.Δ. της 9ης Απριλίου 1835 το οποίο δημοσιεύτηκε στην Ε.τ.Κ. ως Δήμος της επαρχίας Μεθώνης. Κατατάχθηκε στην Γ τάξη με πληθυσμό 782 κατοίκους με έδρα την Πύλο (Νεόκαστρον). Ο δημότης της Πύλου ονομάστηκε Πύλιος.

Η όμορφη Πύλος, είναι ένα από τα γραφικότερα και ιστορικότερα μέρη της Ελλάδας, βρίσκεται στο ΝΔ άκρο της Πελοποννήσου και απέχει από την Αθήνα 290 περίπου χιλιόμετρα. Με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού έχει χαρακτηριστεί διατηρητέα πόλη λόγω του ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους και της ιστορικότητας της.

Πύλος το λιμάνι

Η Πύλος είναι γνωστή από την περίφημη ναυμαχία του Ναυαρίνου, στην οποία η νίκη των συμμαχικών δυνάμεων επί του μέχρι τότε πανίσχυρου Ιμπραήμ, ήταν η απαρχή της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τον Τούρκικο ζυγό.

Η όμορφη κωμόπολη της Μεσσηνίας, η Πύλος, ένα από τα γραφικότερα και ιστορικότερα μέρη της Ελλάδας, βρίσκεται στο ΝΔ άκρο της Πελοποννήσου και απέχει από την Αθήνα 290 περίπου χιλιόμετρα.

Ναυτιλία Τουρισμός.

Σήμερα η Πύλος είναι σημαντικό ναυτιλιακό κέντρο και έχει αναπτυχθεί σημαντικά ο τουρισμός αφού όλη η περιοχή είναι από τις πιο όμορφες περιοχές της Ελλάδας. Για την ανάπτυξη του τουρισμού της Πύλου, βασικότατο

Η Κεντρική πλατεία της Πύλου

ρόλο έπαιξε η δημιουργία της τουριστικής μονάδας COSTA NAVARINO του μακαρίτη, πλέον, καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλου, που είναι το «καμάρι» της περιοχής και είναι η μεγαλύτερη τουριστική μονάδα της όχι μόνο της Μεσογείου και της Ευρώπης, αλλά μια από τις 2-3 μεγαλύτερες και καλύτερες παγκοσμίως.  Ο τουρισμός της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας, αναπτύσσεται ραγδαία και αυτό οφείλεται ασφαλώς στην ύπαρξη και δραστηριότητα στην περιοχή του COSTA NAVARINO.

83. ΡΙΟΝ. Ένας μικρός οικισμός της Κορώνης με 12 κατοίκους που απογράφηκαν το 2011.

84. ΡΙΠΑΙΝΑ. Μικρός οικισμός του Πήδασου Πυλίας, γνωστός από το εκκλησάκι της Παναγίας Ρίπαιναςπου εορτάζει 15 Αυγούστου και γίνεται εκεί πανηγύρι.

85. ΡΩΜΙΡΙ. Παλιός εγκαταλειμένος και επομένως ακατοίκητος οικισμός του πρώην Δήμου Χιλιοχωρίων που σήμερα μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης, βρίσκεται στο Δήμο Πύλου Νέστορος.

86. ΡΩΜΑΝΟΣ. Μικρό χωριό που όμως πήρε πολύ μεγάλη αξία, αφού εκεί έχει χτιστεί η

Παραλία Ρωμανού

μεγαλύτερη ξενοδοχειακή μονάδα της Μεσογείου το COSTA NAVARINO. Η παραλία του Ρωμανού, βρίσκεται δίπλα στο ομώνυμο χωριό. Είναι μια από τις ωραιότερες παραλίες της Μεσσηνίας με θέα στο Ιόνιο και έχει μόνο άμμο. Στην ουσία πρόκειται για πολλές μικρές παραλίες, η μία δίπλα στην άλλη. Φυσικά η περιοχή λόγω της ύπαρξης του ξενοδοχειακού συγκροτήματος  Costa Navarino έχει αναπτυχθεί πάρα πολύ και αποτελεί πόλο έλξης Ελλήνων και ξένων τουριστών. Ο Ρωμανός είναι και η γεννέτειρα του σημερινού Δημάρχου Πύλου Νέστορος του Δημήτρη Καφαντάρη και διαμένουν 290 μόνιμοι κάτοικοι.

87. ΣΑΠΙΕΝΤΖΑ . Η Σαπιέντζα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Μεσσηνιακών Οινουσσών μετά την Σχίζα. Είναι ένα κατάφυτο νησί με σπάνια χλωρίδα. Έίχε 7 κατοίκους  με την απογραφή του 2001, ενώ το 2011 έχει μόνο 2 κατοίκους. Διοικητικά ανήκει στον τέως Δήμο Μεθώνης και νυν Δήμο Πύλου Νέστορος. Νοτιοδυτικά της Σαπιέντζας είναι το βαθύτερο σημείο της Μεσογείου, γνωστό ως τάφρος των Οινουσσών. Το υψηλότερο σημείο του νησιού είναι 219μ. Στο νότιο σημείο του νησιού υπάρχει φάρος κατασκευασμένος το 1885.

88. ΣΟΥΛΗΝΑΡΙ. Ένα ακόμη χωριό της Πυλίας που είναι κόμβος αφού είναι πάνω στο δρόμο

Σουληνάρι

που οδηγεί προς την Πύλο. Ακολουθώντας όμως τη δεξιά οδό της διασταύρωσης, ο δρόμος αυτός οδηγεί στα χωριά Κρεμμύδια, Γλυφάδα, Παπούλια, Κορυφάσιο κλπ.

89. ΣΤΑΥΡΟΣ = ΒΕΡΙΣΤΙΑ. Είναι ένας οικισμός της Πυλίας κοντά στην Ποταμιά ο οποίος όμως σήμερα δεν κατοικείται. Παρ’ όλα αυτά ο πολιτιστικός σύλλογος των Βερισταίων κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου του Προφήτη Ηλία διοργανώνουν μεγάλο πανηγύρι και μάλιστα με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο των παππούδων τους.  Στην ανακαινισμένη εκκλησία του Αη Γιώργη κάνουν Εσπερινό και το πρωί πάνε στο επίσης ανακαινισμένο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και κάνουν πανηγυρική θεία λειτουργία.

90. ΣΤΕΝΩΣΙΑ = ΛΕΖΑΓΑ. Άλλο ένα χωριό της Πυλίας που είναι μετά το Χανδρινού και πρίν την Πύλο. Έχει περί τους 400 κατοίκους 

91. ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ. Μικρός οικισμός της Χώρας του Δήμου Πύλου Νέστορος, που βρίσκεται σε υψόμετρο 410 μ. περίπου με 44 κατοίκους που ευρέθησαν στην απογραφή του 2011.

92. ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ. Στενόμακρο νησί, μπροστά από τον όρμο του Ναυαρίνου, που λειτουργεί σας φυσικός κυματοθραύστης, κάνοντας το λιμάνι της Πύλου και γενικά τον κόλπο της Πύλου

Σφακτηρία

(Ναυαρίνο) ένα από τα πιο ασφαλή αγκυροβόλια στη Μεσόγειο.
Είναι ιδιαίτερα γνωστό για την πλούσια ιστορία του, που αρχίζει το 425 π.Χ. με τον αποκλεισμό και τελικά την παράδοση των Σπαρτιατών που είχαν αποκλεισθεί από τους Αθηναίους.
Αλλος ένας σταθμός στην ιστορία της, είναι η σφαγή των Ελλήνων από τον Ιμπραήμ, μεταξύ των οποίων και ο φιλέλληνας Σανταρόζα το 1825, ύστερα από ηρωική αντίσταση. Στη συνέχεια το 1827 στα νερά του κόλπου και δύο χρόνια μετά την προηγούμενη νίκη του ο Ιμπραήμ θα χάσει μαζί με τον στόλο του και τις ελπίδες του να καταπνίξει την Επανάσταση, όταν θα αποκλεισθεί από τον στόλο των Μεγάλων Δυνάμεων και τελικά χάσει 60 από τα 89 πλοία του και πλήθος στρατιωτών.                                                              Στην Σφακτηρία υπάρχουν το μνημείο των πεσόντων Ελλήνων, το μνημείο του Σανταρόζα, και το μνημείο των Ρώσων μαζί με το παρεκκλήσι του, τα οποία είναι αφιερωμένα προς τιμή των νεκρών. Στη νότια πλευρά της Σφακτηρίας φτιάχτηκε το 1959 ένα μνημείο για τους Ελληνες πεσόντες της μάχης της Σφακτηρίας που πάνω του έχει τα ονόματα των Τσαμαδού, Σαχίνη και Αναγνωσταρά. [Μνημείο] Βορειότερα βρίσκεται ο τάφος του Παύλου Βοναπάρτη, ανηψιού του Ναπολέοντα, ο οποίος σκοτώθηκε το 1827 από εκπυρσοκρότηση του όπλου του πάνω στη φρεγάτα Ελλάς. Η σωρός του θάφτηκε, τελικά, στη Σφακτηρία το 1832 αφού παρέμεινε για πέντε χρόνια σε ένα βαρέλι ρούμι. Βορειότερα, πάνω, στην ακτή, βρίσκεται το μνημείο του φιλέλληνα κόμη Σανταρόζα, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη της Σφακτηρίας στις 26/4/1825. Το μνημείο φτιάχτηκε το 1926 από το Ιταλικό κράτος. Πηγή : hotelsline.gr & pylos.gr

93. ΣΧΙΝΟΛΑΚΑ. Κοντά στην πόλη της Πύλου (6 χλμ από την Πύλο) και τη Γιάλοβα βρίσκεται ο οικισμός Σχινόλακα των 47 κατοίκων. Κοντά στον οικισμό υπάρχει ο  πανέμορφος και απίστευτης ομορφιά που ονομάζεται Καλαμάρης.

Επίσης στη Σχινόλακα στις 15 Μαρτίου του 1825 έγινε σημαντική μάχη  Η συγκεκριμένη μάχη αν και δεν είναι ευρέως γνωστή υπήρξε ιδιαίτερης σημασίας για την τελική έκβαση του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων. Ο Στρατηγός Τάσος Καρατάσος με  εφτακόσιους Μακεδόνες στρατοπέδευσε στο χωριό Σχινόλακα προκειμένου να ανακόψει την επεκτατική διάθεση του Ιμπραήμ. Αψηφώντας την αριθμητική υπεροχή του Αιγυπτιακού στρατού ο Έλληνας στρατηγός προετοίμασε τους άντρες του και «καλοδέχτηκε» τον κατακτητή στις 15 Μαρτίου 1825. Αποτέλεσμα ήταν να καταπονηθεί σημαντικά ο εχθρός, δεχόμενος σημαντικό πλήγμα στις δυνάμεις του ενώ παράλληλα αναπτερώθηκε το καταρρακωμένο ηθικό των Ελλήνων.

94. ΤΑΠΙΑ. Μικρός οικισμός της Μεθώνης του Δήμου Πύλου Νέστορος, με 71 κατοίκους από την απογραφή του 2011.

95. ΤΟΥΛΟΥΠΑ ΧΑΝΙ. Μικρός ημιορεινός οικισμός στους πρόποδες της κορυφής Βελανιδιά και σημαντικός οδικός κόμβος.

Οι κάτοικοί του που είναι 67 έτσι, όπως έδειξε η απογραφή του 2011, οι οποίοι κυρίως ασχολούνται με την  κτηνοτροφία και μαζί με το Μανιάκι αποτελούν το Δ.Δ.Μανιακίου του πρώην Δήμου Παπαφλέσσα και νυν Δήμου Πύλου Νέστορος.

96. ΥΑΜΕΙΑ = ΤΖΑΪΖΙ Κοντά στην Κορώνη του Τωρινού Δήμου Πύλου Νέστορος, βρίσκεται το χωριό Υάμεια, με 115 κατοίκους. Κι εδώ οι παλιοί απόγονοι Αρκάδων, ασχολούνται με τη καλλιέργεια της ελιάς, σταφίδας και τη κτηνοτροφία. Η ονομασία του χωριού, είναι αρχαία, πρόσφατα, όμως οι αποκαλύψεις μυκηναϊκών τάφων, αλλά κι άλλων ευρημάτων στη θέση Βίγγλα στο Καπλάνι, εξαγγέλλουν ίσως επεξήγηση κι επίλυση του μυστηρίου της αρχαίας Υάμειας που ίσως να βρίσκονται σ' αυτή την περιοχή.

97. ΦΑΛΑΝΘΗ = ΠΑΝΙΑΡΗ. Ένα από τα χωριά του τ. Δήμου Κορώνης, του σημερινού Δήμου Πύλου Νέστορος. Η Φαλάνθη με δύο οικισμούς το Χώματερό και το μικρό Μυστράκι ελκτική δύναμη συνοχής 352 κατοίκων, ενώ η ίδια η Φαλάνθη με την απογραφή του 2011 έχει 105 κατοίκους.  Απόδημοι Αρκάδες μετά την απελευθέρωση, με ζήλο και φιλοπονία γονιμοποίησαν τη γεωφυσική αφθονία και πρόκοψαν στην καλλιέργεια ελιάς, σταφίδας και θερμοκηπίων. Στο Μυστράκι, παραδοσιακοί πέτρινοι οικισμοί ρεμβάζουν πανόραμα κι ανα πολούν αίγλη και θρύλους. Και στο μικρό χείμαρρο της Φαλάνθης ο ναΐσκος της Αγίας Πελαγίας με τα σκιερά πλα τάνια του και τις πηγές της διηγείται την ιστορία της. Ενώ στο Χωματερό, Φύση, Θρησκεία κι Ιστορία ενσάρκωσαν μες στη μοναστική ρεματιά τη βυζαντινή Μονή Αγ. Θεοδώρων, που άνθισε παλιά και φαντάζει σήμερα.

98. ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ. Εντός της πρώην κοινότητας Βασιλιτσίου της περιοχής του πρώην Δήμου Κορώνης και νυν Δήμου Πύλου Νέστορος, βρίσκεται ο οικισμός της Φανερωμένης με 23 κατοίκους.

99. ΦΛΕΣΣΙΑΔΑ = ΠΕΔΕΜΕΝΟ. Η Φλεσσιάδα, με το παλαιότερο όνομα Πεδεμένο, είναι ένας ορεινός οικισμός του πρώην Δήμου Νέστορος και νυν Πύλου Νέστορος.Οι κάτοικοί του είναι περίπου 73 σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και είναι κοντά στο λόφο όπου το 1825 ο Παπαφέσσας έδωσε την τελευταία του μάχη κατά του Ιμπραήμ. Προς τιμή του Μεσσήνιου ήρωα πήρε και το σημερινό του όνομα Φλεσσιάδα.

100. ΦΟΙΝΙΚΗ = ΑΓΑΤΖΙΚΙ. Ένα χωριό της Πυλίας που βρίσκεται κοντά στη Μεθώνη. Η παλιά ονομασία Αγατζίκι ήταν μέχρι το Νοέμβρη του 1927. Τότε μετονομάσθηκε σε Φοινίκη και μέχρι σήμερα διατηρεί αυτό το όνομα. Μέχρι 31/12 του 2010 ανήκε στο Δήμο Μεθώνης, ενώ σήμερα ανήκει στο νέο Δήμο Πύλου Νέστορος και διαμένουν 97 κάτοικοι.
101. ΦΟΙΝΙΚΟΥΝΤΑ = ΤΑΒΕΡΝΑ. Η Φοινικούντα, Φοινικούδα ή Φοινικούς είναι παραθαλάσσιο χωριό του νομού Μεσσηνίας γνωστό από την αρχαιότητα ως ο «Φοινικούς λιμήν». Στο νεώτερο

Λιμανάκι Φοινικούντας

παρελθόν ήταν μικρό ψαροχώρι που ιδρύθηκε την δεκαετία του 1840 από κάτοικους της Λαχανάδας, οι οποίοι ήταν πρόσφυγες από την Κρήτη. Αρχικά ονομάζονταν «Ταβέρνα» λόγω του εξοχικού κέντρου, ταβέρνας που υπήρχε εκεί. Η επίσημη ονομασία του καθιερώθηκε το 1930.

Σήμερα η Φοινικούντα είναι ένας από τους καλύτερους τουριστικούς προορισμούς της Μεσσηνίας. 
Την επισκέπτονται χιλιάδες Έλληνες και ξένοι, κυρίως Ευρωπαίοι της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, τουρίστες. Διαθέτει εκπληκτικές παραλίες, Ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, εστιατόρια και ταβέρνες. Η απογραφή του 2011 έδειξε ότι η Φοιν8ικούντα κατοικείται από 677 μόνιμους κατοίκους.

102. ΧΑΝΔΡΙΝΟΥ = ΧΑΝΔΡΙΝΟΣ  Ήταν η έδρα του τέως Καποδιστριακού Δήμου

Χανδρινού

Χιλιοχωρίων.
Σήμερα ανήκει στο Δήμο Πύλου – Νέστορος. Το Χανδρινού βρίσκεται πάνω στην Εθνική οδό Καλαμάτας – Πύλου και είναι λίγα χιλιόμετρα πριν την Πύλο.

103. ΧΑΡΑΚΟΠΙΟ. Μετά τους Κόμπους σε μικρή απόσταση συναντάμε το κεφαλοχώρι

Χαρακοπιό . Η έκφραση των ματιών στη προσπέλαση της κεντρικής πλατείας του χωριού ωθεί σε ανασκάλεμα. Με κυρίως αγροτική κίνηση, μαγαζιά, καφενεία, πλίθινα σπίτια, και
αρχοντόσπιτα, μεταδίδουν παρελθόν και παρουσία. 
Το Χαρακοπιό κατοικήθηκε σε όλα τα στάδια της ιστορίας όπως μαρτυρούν Μυκηναϊκοί τάφοι,
αρχαιολογικά ευρήματα, και το περίφημο Ρωμαϊκό ψηφιδωτό της Βίλλας στην Αγία Τριάδα.
Γύρω στα 1860 ήταν ακμαίο σταυροδρόμι Πύλου - Μεθώνης - Κορώνης με Βιοτεχνίες και

Χαρακοπιό

Φοινικούντα                                                                            
                                                                                                          εμπόριο. Με ιδιαίτερο τόνο στα φημισμένα του καμίνια, για πιθάρια, τις περίφημες τζάρες που οι κάτοικοι του χωριού πουλούσαν σε όλη την Ελλάδα, και πλίθες.

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια χάθηκε ο αιώνιος αυτός παραδοσιακός ρυθμός σβήνο¬ ντας τη παλιά φιγούρα του χωριού. Σήμερα με τους οικισμούς Αγ. Ισίδωρο, Ποταμιά, Αγ. Τριάδα, Αρμενίους, Κατινιάδες και Γαργαρού αριθμεί 949 κατοίκους, ενώ μόνο το Χαρακοπιό αριθμεί 680 κατοίκους.

104. ΧΟΥΝΑΚΙΑ (τα). Τα Χουνάκια (Τοπική Κοινότητα Φοινικούντος - Δημοτική Ενότητα ΜΕΘΩΝΗΣ), ανήκουν στον δήμο ΠΥΛΟΥ - ΝΕΣΤΟΡΟΣ της Περιφερειακής Ενότητας ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ. Η επίσημη ονομασία είναι “τα Χουνάκια”. Βρίσκεται σε υψόμετρο 35 μ. και         οι κάτοικοί του κατά την απογραφή του 2011, ευρέθησαννα είναι 25.                                  105. ΧΡΥΣΟΚΕΛΛΑΡΙΑ = ΣΑΡΑΤΖΑΣ. Ένα από τα μεγαλύτερα κεφαλοχώρια της Πυλίας,
πλησίον της Κορώνης. Η θέση του χωριού είναι προνομιακή ανάμεσα σε δύο λόφους κι η θέα του προς την θάλασσα ανεπανάληπτη. Μοναδικές παραλίες το Τσαπί, το μικρό και μεγάλο Μαράθι καθώς και η Γλυφάδα. Η κάθε μια με τις δικές της ξεχωριστές δαντελένιες παραλίες, κερδίζουν μονομιάς τους επισκέπτες που όσο περνάει ο καιρός γίνονται περισσότεροι.

Το Σαρατσά χτίστηκε γύρω στα 750 μ.Χ. από Σλάβους νομάδες αλλά και από Έλληνες άλλων περιοχών που ήρθαν στα μέρη μας με την ανοχή και την ενθάρρυνση των Βυζαντινών αυτοκρατόρων επειδή ο αγροτικός πληθυσμός είχε αραιώσει επικίνδυνα από διάφορες αρρώστιες, μετακινήσεις ή από εχθρικές επιδρο¬μές. Λίγα χρόνια αργότερα έχουμε τη μετακίνηση των "Βλάχων" φυλής ελληνικής καταγωγής από τα ορεινά της Πίνδου ενώ γύρω στα 1420 φτάνουν στην περιοχή μη οργανωμένες ομάδες Αρβανιτών από την Αιτωλία της Ηπείρου που στα πρώτα χρόνια της εγκατάστασης τους ήρθαν σε σύγκρουση με τους πρώτους κατοίκους και με τους Ενετούς ακόμα, που ήταν κυρίαρχοι της περιοχής μας.
Από την Χρυσοκελλαριά πέρασε κι ο Κολοκοτρώνης για να φύγει από το Μαράθι για Ζάκυνθο.
Αδιάψευστος μάρτυρας ότι το Σαρατσά κτίστηκε κι εποικίστηκε από τις παραπάνω
αναφερόμενες φυλές και ειδικά από την πρώτη των Σλάβων είναι το ίδιο το όνομα του
Σαρατσά, τα διάφορα γύρω τοπωνύμια και η πληθώρα λέξεων που χρησιμοποιούμε ακόμη και σήμερα.
Το όνομα Σαρατσά διατηρήθηκε μέχρι το 1927. Τότε με υπουργική απόφαση μετονομάστηκε σε Χρυσοκελλαριά από την ομώνυμη μονή που βρίσκεται μόλις 2 χλμ. νοτιοανατολικά του χωριού χωμένη μέσα στο κοίλωμα ενός λόφου και σήμερα δεν λειτουργεί. Στη Χρυσοκελλαριά το 2011 κατοικούσαν 532 ψυχές.

106. ΧΩΡΑ = ΛΙΓΟΥΔΙΣΤΑ. Μεσογειακή κωμόπολη η Χώρα, χτισμένη σε χαμηλό λόφο μπροστά από τον ομώνυμο κάμπο. Διατηρεί την παλιά όψη της -κερακέπαστα σπίτια, στενοί δρόμοι. Απέχει 48 χλμ ΒΔ από την Καλαμάτα και έχει 3.000 κατοίκους. Κοντά της το Κεφαλόβρυσο, με πηγές, πεύκα, πλατάνια. Η περιοχή είναι κατάφυτη - ελιές, αμπέλια και κηπευτικά. είναι μια σημαντική κωμόπολη της Τριφυλίας που όμως ο Καλλικρατικός νόμος την ενέταξε στο σημερινό Δήμο Πύλου Νέστορος. Η Χώρα ήταν έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Νέστορος Δήμου η έδρα του τέως Δήμου Νέστορος. Στη χώρα, στον Επάνω Εγκλιανό, σε απόσταση 14 χλμ από την Πύλο, βρίσκεται το Ανάκτωρο του Νέστορα που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα σημαντικότερα μνημεία της μυκηναϊκής Ελλάδας. Επίσης στη Χώρα βρίσκεται το αρχαιολογικό Μουσείο. Οι κάτοικοι έχουν έντονη Αγροτική και σημαντική εμπορική δραστηριότητα.

107. ΧΩΜΑΤΑΔΑ. Η Χωματάδα είναι ένα από τα πιο όμορφα χωριά του τέως Δήμου Πύλου

και του νύν Δήμου Πύλου Νέστορος. Απέχει 10 λεπτά περίπου από την Πύλο.
108. ΧΩΜΑΤΕΡΟ. Πρόκειται για ένα χωριό που μαζί με τη Φαλάνθη και το Μυστράκιο δημιούργησαν το Δδ Φαλάνθης του πρώην Δήμου Κορώνης που σήμερα ΄λολα μαζί υπάγονται στο νέο Δήμο Πύλου Νέστορος.

Το Χωματερό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 79 μόνιμους κατοίκους.

ΠΥΛΙΑ : ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΤΟΠΟΣ !

                           ΠΥΛΙΑ. Ο ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΑΙ
                        ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΤΟΠΟΣ

Η πρώην επαρχία Πυλίας, που με την προσθήκη και του πρώην Δήμου Νέστορος, έγινε Δήμος ΠΥΛΟΥ ΝΕΣΤΟΡΟΣ.                                                                                                                                                                            

Βοϊδοκοιλιά -Διβάρι-Ναβαρίνο

   Μια περιοχή της Μεσσηνίας που απ’ όπου και να την κοιτάξεις δεν ξέρεις τι να πρωτοθαυμάσεις. Τόσες ομορφιές δεν έχουν βρεθεί σε άλλη περιοχή της χώρας μας. Και δεν είναι μόνο οι φυσικές ομορφιές αυτής της ευλογημένης περιοχής, είναι και η ιστορία της από αρχαιοτάτων χρόνων, μέχρι τη γνωστή σε όλο τον κόσμο ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΒΑΡΙΝΟΥ, στην οποία ο Ιμπραήμ ηττήθηκε από τους συμμάχους και έτσι χάρις         σ’ αυτή τη νικηφόρα Ναυμαχία άνοιξε ο δρόμος  για την απελευθέρωση του Ελληνικού έθνους  μετά από 4 αιώνες σκλαβιάς.

Βοϊδοκοιλιά

Πυλία, Δήμος Πύλου Νέστορος. Ω  Θεέ μου, τι κέφια είχες την ώρα που είπες, «τώρα φτιάχνω την Πυλία», που βρέθηκε τόση έμπνευσή σου και έφτιαξες τόσους πολλούς «σπάνιους φυσικούς ζωγραφικούς πίνακες» ;

Δεν είναι ζωγραφικός πίνακας η Βοϊδοκοιλιά ; δεν είναι ζωγραφικός πίνακας η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας ;   Δεν είναι ζωγραφικός πίνακας το διβάρι, το ίδιο το Ναβαρίνο ;  δεν είναι ζωγραφικός πίνακας η ίδια η Πύλος, δεν είναι ζωγραφικός πίνακας η Κορώνη ; Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, τη Μεθώνη, το Πολυλίμνιο που σήμερα διοικητικά μπορεί να μην ανήκει στο Δήμο Πύλου Νέστορος, αλλά στην ουσία η φυσική του θέση είναι εκεί στην Πυλία. Μπορεί επίσης ο Άγιος Ανδρέας, οι Χράνοι, το Καλαμάκι, το Πεταλίδι να ανήκουν διοικητικά σήμερα  στο Δήμο Μεσσήνης, αλλά όμως και αυτά είναι μέρος της πραγματικά πανέμορφης Πυλίας !

ΠΑΡΑΛΙΕΣ.                                                                                                                                                   Όλη η Πυλία είναι πανέμορφη, χαίρεσαι να τη βλέπεις, χαίρεσαι να την περπατάς, χαίρεσαι να την φωτογραφίζεις, χαίρεσαι να κολυμπάς στις πολλές, πανέμορφες και πεντακάθαρες παραλίες της.  Ποιες να πρωτοθυμηθείς, είναι πολλές. Αν καθίσω να τις καταγράψω σίγουρα θα ξεχάσω αρκετές και σίγουρα κάποιοι θα παραπονεθούν. Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι θα καταγράψουμε και στη συνέχεια θα φωτογραφίσουμε όλες τις παραλίες και των 6 Δήμων της Μεσσηνίας και θα τις παρουσιάσουμε εν καιρώ.

Σκάφος τη νύχτα στολιμάνι της Κορώνης

ΚΑΣΤΡΑ.                                                                                                                                                    

Παλαιόκαστρο Πύλου

Στο σημερινό Δήμο Πύλου Νέστορος υπάρχουν 4 κάστρα 1. Το Νιόκαστρο στην Πύλο που είναι αρκετά καλά συντηρημένο, 2. Το Παλαιόκαστρο επίσης της Πύλου, 3. το πανέμορφο Κάτρο της Μεθώνης και τέλος 4. Το επίσης πανέμορφο κάστρο της Κορώνης.                        Και για τα 4 κάστρα της Πυλίας, αλλά και της υπόλοιπης Μεσσηνίας, έχουμε αναφερθεί αναλυτικά στις τελευταίες μας δημοσιεύσεις και τα οποία έτυχαν μεγάλης επισκεψιμότητας.  Το ένα από τα δύο κάστρα της Πύλου, συγκεκριμένα το Παλαιόκαστρο το επισκέφθηκα πρόσφατα και μας λύπησε πάρα πολύ. Όταν πλησιάσαμε στο Παλαιόκαστρο είδαμε μια πινακίδα που περίπου έλεγε ότι «Μπορείτε μέσα, αλλά η ευθύνη για κάθε ατύχημα είναι δική σας» Το κάστρο είναι κακοσυντηρημένο ή μάλλον καθόλου συντηρημένο και αν πέσει

Η Κορώνη με το λιμάνι της

κάποιος βράχος ή κάποια πέτρα του κάστρου στο κεφάλι μας αυτοί που είναι οι υπεύθυνοι του κάστρου, δεν έχουν καμία ευθύνη, οι ΑΝΕΥΘΥΝΟΙ.  Το πρόβλημα λοιπόν είναι πως θα βγάλουν οι Ανευθυνοϋπεύθυνοι την ευθύνη από πάνω τους !!! ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΤΡΟΠΗ !!! Αν αυτό το κάστρο με τη σπουδαιότητά του το είχαν σε οποιαδήποτε χώρα του πλανήτη ΓΗ, τότε θα το είχαν αξιοποιήσει και θα έφερναν στη χώρα τους εκατομμύρια τουρίστες. Εμείς εδώ λέμε μη μπείτε γιατί εμείς δεν έχουμε ευθύνες, μάλιστα σας προειδοποιούμε. ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΤΡΟΠΗ. Μήπως πρέπει κάποιος να μας πληροφορήσει αν σκέπτονται να το συντηρήσουν λίγο και να προσελκύσουν Έλληνες και ξένους επισκέπτες ;   Η χώρα μας τους χρειάζεται.  Πριν  το κάστρο υπάρχει μια ταμπέλα που λέει «ΠΡΟΣ ΒΟΪΔΟΚΟΙΛΙΑ» και δείχνει βέλος προς τα δεξιά. Προς τα δεξιά όμως είναι ένα πυκνόφυτο μέρος που δεν μπορεί να περάσει άνθρωπος. Πριν πόσα χρόνια είχε τοποθετηθεί αυτή η πινακίδα ; τότε υπήρχε κάποιο μονοπάτι που μπορούσαν να περάσουν άνθρωποι ;  Σκεφθείτε να μην ήταν και ο Σαμαράς από την Πύλο, θα το είχαν αφήσει να καταρεύσει !!!                          

Μαρίνα Πύλου

                                                                      Δήμαρχε, με όλη τη συμπάθεια που σου έχω, μήπως πρέπει να επέμβεις ;;;

ΣΗΜ. Στην επόμενη  δημοσίευσή μας θα ακολουθήσει το β ΄ μέρος στο οποίο θα κάνουμε αναλυτική αναφορά σε όλες τις πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και οικισμούς, κατοικημένους και ακατοίκητους, του Δήμου Πύλου Νέστορος.   

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ

Η Κυπαρισσία τη νύχτα από το κάστρο

Στην Άνω Πόλη της Κυπαρισσίας με θέα τη γαλάζια απεραντοσύνη του Ιονίου και τον ήμερο κάμπο, άγνωστο πότε, κτίστηκε το κάστρο, που αποτέλεσε την ακρόπολη της αρχαίας Κυπαρισσίας.

Τα κάτω τείχη έχουν κτιστεί κατά τον ισοδομικό τρόπο οχύρωσης, που αποτελεί δείγμα αρχιτεκτονικής της Μυκηναϊκής Εποχής, ενώ τη Βυζαντινή εποχή, επί Ιουστινιανού το κάστρο ανακαινίζεται και στις τέσσερις γωνίες του οικοδομούνται ισάριθμοι πύργοι, από τους οποίους σήμερα σώζεται ο ανατολικός.

Την εποχή της Φραγκοκρατίας (1205-1430 μ.Χ) ανακαινίσθηκε από τους Φράγκους και αποτέλεσε απόρθητο φρούριο της ακμάζουσας τότε πόλης της Κυπαρισσίας, ενώ στην Τουρκοκρατία έμεναν Τούρκοι επιφανείς, οι οποίοι βελτίωσαν τις υποδομές του.

Το Κάστρο της Αρκαδιάς είναι σήμερα το κόσμημα της πόλης της Κυπαρισσίας, αλλά και ολόκληρου του Δήμου. Λόγω της θέσης του, προσφέρει στον επισκέπτη μία ανεπανάληπτη θέα, όχι μόνο προς την πόλη, αλλά και προς όλη τη γύρω περιοχή.

Είναι το μπαλκόνι της Κυπαρισσίας για να μπορεί κανείς να αγναντεύει και να χαίρεται την ομορφιά του τόπου. Σύγχρονοι μελετητές, με βάση το χτίσιμό του, αποφάνθηκαν ότι είναι φράγκικο χτίσμα, μιας και τέτοιου είδους χτίσματα εμφανίζονται μετά το 1205.

Η Κυπαρισσία όπως φαίνεται από το Κάστρο

Κατά τη Μυθολογία, η Κυπαρισσία υπήρξε κτίσμα των «Γιγάντων» (προσωποποιήσεις των ορμών της θάλασσας), οι οποίοι φαίνεται πως έχτισαν και την ακρόπολή της στην οποία πυργώθηκε το κατοπινό βυζαντινοφράγκικο κάστρο της. Ένα κάστρο χτισμένο με πέτρες μήκους 4μ. και πλάτους 1,64μ., και άλλες μήκους 1,38μ. και πλάτους 1,80μ. οι οποίες (λόγω του μεγέθους τους) αποτελούν απόδειξη ότι χτίστηκε από τους Γίγαντες.

Γύρω στο 10ο με 11ο αιώνα, φαίνεται πως η Κυπαρισσία αλλάζει όνομα και γίνεται Αρκαδιά, από τους πολλούς Αρκάδες που αναγκάστηκαν στους δύσκολους καιρούς να αφήσουν την κακοτράχαλη γη τους. Από τότε και στο εξής το Κάστρο των Γιγάντων λέγεται Κάστρο της Αρκαδιάς. Το Κάστρο της Αρκαδιάς παίζει σπουδαίο ρόλο στα χρόνια της Φραγκοκρατίας που ήρθαν μετά τις Σταυροφορίες των Δυτικών Ευρωπαίων. Πολλοί Φράγκοι σχεδίαζαν την κατάληψη κάποιων νησιών και κάποιων παράλιων περιοχών στις οποίες συμπεριλαμβανόταν και το Κάστρο της Αρκαδιάς. Τις πρώτες δεκαετίες του 13ου αιώνα, το κάστρο πέφτει στα χέρια των Φράγκων και παραμένει σε αυτούς για τους επόμενους 2 αιώνες.

Στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το φρούριο της Κυπαρισσίας ανακαινίζεται στα πλαίσια της οργανώσεως των παράκτιων περιοχών. Στις 4 γωνίες του φρουρίου χτίζονται προπύργια, ένας εκ των οποίων άντεξε στο πέρασμα των αιώνων και είναι ο πύργος της ανατολικής πλευράς, ο οποίος φέρει το όνομα «Πύργος του Ιουστινιανού».

Το 1432 στο Κάστρο αφεντεύουν οι Παλαιολόγοι και ξανακυματίζει η σημαία με τον βυζαντινό αετό έως το 1460 που η Αρκαδιά περνά στα χέρια των Τούρκων και 10.000 Αρκαδινοί υποχρεούνται να μετοικήσουν στα μικρασιάτικα παράλια. Ακολουθεί η περίοδος της πρώτης Τουρκοκρατίας, η οποία κρατά ως το 1685. Οι Τούρκοι οχυρώνονται στο κάστρο για να αντιμετωπίσουν Έλληνες και Ενετούς, αλλά η οχύρωση στα χρόνια αυτά δεν ήταν εντυπωσιακή, απλώς συμπληρωματική εκείνης των Φράγκων.

Το κάστρο όπως φαίνεται από την Άνω Πόλη

Από το 1685 ακολουθεί η περίοδος της ενετοκρατίας ως το 1715. Οι Ενετοί ξανάχτισαν τα γκρεμισμένα μέρη του κάστρου (πύργους και επάλξεις), τα οποία είχαν ανατινάξει οι Τούρκοι πριν το χάσουν, και του πρόσθεσαν και άλλες οχυρώσεις, αλλά δυστυχώς τα γκρέμισαν πριν ξαναπέσει στα χέρια των Τούρκων.

Το 1830 περίπου, μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, το Κάστρο της Αρκαδιάς έπεσε στα χέρια των Ελλήνων.

                                                                                                                                                               Γύρω στο 1970 χτίστηκε το υπαίθριο θεατράκι, το οποίο έχει φιλοξενήσει πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις (αρχαίες τραγωδίες, θεατρικές παραστάσεις, ποιητικές βραδιές, μουσικές βραδιές κ.ά.).

Τους καλοκαιρινούς μήνες στο χώρο του κάστρου λειτουργεί αναψυκτήριο, όπου οι επισκέπτες του Κάστρου μπορούν να "ξεδιψάσουν" αγναντεύοντας τη θέα...

 

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Το κάστρο της Καλαμάτας, βρίσκεται πίσω από το βόρειο μέρος του Ναού της Υπαπαντής του Σωτήρoς, σε θέση στην οποία εικάζεται ότι βρισκόταν η ακρόπολη των ομηρικών (1580 - 1120 π.Χ) και των κλασσικών Φαρών (ανάκτορο του Ορτιλόχου και μετά του Διοκλή).

Το Κάστρο 

Είσοδος προς το Αμφιθέατρο

Τα τείχη του Κάστρου

Το Αμφιθέατρο του Κάστρου

Έξοδος Κάστρου

Όταν το 1205 η Καλαμάτα και το κάστρο της υποδουλώνονται από τους Φράγκους κατακτητές, τον βράχον της Ακρόπολης των αρχαίων Φαρών τον οχυρώνουν με χοντρά τειχιά και γίνεται Κάστρο οχυρό και κυρίως στο μέρος της Εκκλησίας το χρησιμοποιούσαν για καλούπι, ρίχνουν γύρω του τείχη χοντρά πάχους 2,5 μέτρων και υψώνουν έναν πύργο με πολλούς ορόφους.
Πάνω από τους θόλους της εκκλησίας ήταν ο πρώτος όροφος του πύργου των Φράγκων.
Το 1218 πάνω στο Φράγκικο κάστρο της Καλαμάτας γεννήθηκε ο Γουλιέλμος Βιλεαρδουϊνος, ο προσονομαζόμενος «Καλαμάτας» γιατί γεννήθηκε στην Καλαμάτα και μιλούσε Ελληνικά, που σαν καλός Διοικητής άπλωσε τον καλύτερο πολιτισμό σε όλο το πριγκιπάτο. Και σαν πέθανε ο Γουλιέλμος Βιλεαρδουίνος το πριγκιπάτο παρακμάζει και περιέρχεται διαδοχικά σε διάφορους κυρίαρχους.
Το 1292 εξακόσιοι Σλάβοι της Γιάννιτσας κατεβαίνουν μια νυχτιά και με σκάλες που είχαν μαζί τους, ανέβηκαν τα τείχη του κάστρου και το κατέλαβαν, αλλά κατόπιν προδοσίας από τον Πρωτοστάτωρα του Βυζαντινού Δεσποτάτου του Μυστρά, οι Σλάβοι το παρέδωσαν ξανά στους Φράγκους.
Έρχεται κατόπιν ο Νικόλαος Ατζαϊόλης και γίνεται κύριος της Καλαμάτας και του κάστρου ως τα 1430 οπότε περιέρχεται στα χέρια του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου για να πέσει αργότερα ο τόπος στα χέρια των Τούρκων.

Οι Φράγκοι βασίλευσαν στην Καλαμάτα 255 χρόνια. Ήρθαν το 1205 και τους έδιωξαν οι Τούρκοι το 1460. 
Απ’ το 1460 ο τόπος της Ελλάδας εστέναζε στο ζυγό της Τουρκίας, εκτός από τη Μάνη που ήταν ελεύθερη.
Το 1659 οι Βενετοί προσπαθούν να κυριεύσουν το Κάστρο και την Καλαμάτα αλλά δεν το κατορθώνουν.
Το 1685 ο Μοροζίνης με Βενετούς και Μανιάτες ξανάρχεται πάλι με στόλο, αράζουν στο ανατολικό μέρος της θάλασσας στην παραλία της Καλαμάτας και κάνουν απόβαση κατά τη θέση Μπαργιάμαγα, τα στρατεύματα των βενετών ανεβαίνουν κατά τη σημερινή τοποθεσία της Ζωοδόχου πηγής, εκεί φτάνουν και 1500 Μανιάτες καλώς εξοπλισμένοι, ενώνονται με τα στρατεύματα των Βενετών του Αρχιστράτηγου Ντέγγελφεντ. 14 Σεπτεμβρίου έδωσαν τη μάχη με τους Τούρκους και τους κατενίκησαν. Οι Τούρκοι ηττηθέντες και μη μπορώντας να κρατήσουν την πόλη της Καλαμάτας και το κάστρο της, γιατί οι Βενετοί και οι Μανιάτες είχαν ένα κανόνι στις Στούρλες ανεβάσει και το βομβάρδιζαν, τότε οι Τούρκοι το ανατίναξαν και έφυγαν για την Ανδρούσα και την Κορώνη.

Τότε ανέβηκε ο στρατός του Μοροζίνη και οι Μανιάτες στο κάστρο της Καλαμάτας, το κατέλαβαν και ότι είχε απομείνει αχάλαστο το εχάλασαν αυτοί για να μην ξαναταμπουρωθούν εκεί οι Τούρκοι. Κύριοι του Φράγκικου κάστρου τώρα, παραμένουν οι Βενετοί , το οχυρώνουν και κτίζουν και το δεύτερο διάζωμα, και στην πύλη του βάνουν το λιοντάρι, σήμα της γαληνοτάτης Δημοκρατίας των Βενετών.
Το μεσαιωνικό κάστρο κτίσθηκε το 1205 μ.Χ από τον Γοδεφρέδο Βιλλεαρδουϊνο και δέχτηκε πολλές οικοδομικές μετατροπές και συμπληρώσεις από τους μετέπειτα κυρίαρχους του, τους Βυζαντινούς του Μυστρά, τους Τούρκους και τους Ενετούς του Μοροζίνι.
Στην είσοδό του δεσπόζει το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου δείγμα της περιόδου των Ενετών, ενώ μέσα και γύρω από το κάστρο υπάρχουν όστρακα (θραύσματα) και λείψανα μυκηναϊκών και ρωμαϊκών χρόνων καθώς και τάφοι της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής εποχής.
Στην βορεινή πλευρά του σώζεται μικρός βυζαντινός ναός, που πιθανολογείται ότι ήταν αφιερωμένος στην Παναγία την Καλομάτα, από την οποία κατά μια εκδοχή πήρε το όνομα της η πόλη της Καλαμάτας.

1821. Ευλογημένη εαρινή μέρα. 23 Μαρτίου σήμανε για τους Έλληνες της Καλαμάτας η μέρα της λευτεριάς.
Οι Τούρκοι μπροστά στο επαναστατικό κύμα που βράζει γύρω από το κάστρο αποφασίζουν να παραδοθούν.
Ο τρομερός ως τότε Βοεβόδας της Καλαμάτας Σουλεϊμάν Αρναούτογλου πιάνεται αιχμάλωτος μαζί με 150 αρματωμένους Τούρκους.
Έτσι για μια ακόμα φορά πάτησε το Ελληνικό ποδάρι λεύτερο πλέον στα χώματα του κάστρου.
Το 1905 ανέβηκε στο κάστρο της Καλαμάτας ο τότε Γάλλος δημοσιογράφος Κλεμανσώ ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Γαλλίας, ο λεγόμενος Τίγρης, του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.
Ο Κλεμανσώ όταν είδε την Καλαμάτα από το ύψος του βράχου της ακρόπολης της Καλαμάτας αναφώνησε: Τι ωραία πόλις η Καλαμάτα, φυσικά εδώ θα κατοικούσαν θεοί των αρχαίων Ελλήνων. Και όταν έστρεψε το βλέμμα του κατά τον κάμπο της Μεσσήνης, τον αποκάλεσε το χρυσό χαλί της Μεσσηνίας.
Το 1941-1944, το κάστρο ήταν στην αρχή και διοίκηση των Ιταλών που το είχαν σα δικό τους.
Οι Ιταλοί είχαν κάνει μερικά έργα στο Κάστρο, είχαν στήσει αντιαεροπορικά πυροβόλα και μυδράλια.
Για καλή ορατότητα της πόλεως είχαν κόψει τις κορφές των πεύκων και είχαν καθαρίσει τις βατουργιωτώνες από τη λεγόμενη εκκλησία της Παναγίας «Καλομάτας» που την είχαν μεταβάλει σε αποθήκη.
Όταν αποσύρθηκαν οι Ιταλοί, το κάστρο το παρέδωσαν οι Γερμανοί για να οχυρωθούν οι Ταγματασφαλίτες, αλλά με την επίθεση των Ελασιτών η άμυνα ταγματασφαλιτών δεν κράτησε περισσότερο από δύο ώρες. 
Το κάστρο σήμερα
Σήμερα, το κάστρο αποτελεί μία τοποθεσία όπου μπορεί κανείς να απολαύσει την ηρεμία που προσφέρει το πευκόφυτο τοπίο του, και η υπέροχη πανοραμική θέα του ιστορικού κέντρου της Καλαμάτας. Λόγω επικινδυνότητας, η πόρτα που οδηγεί στο κέντρο του κάστρου είναι κλειδωμένη, και ο επισκέπτης μπορεί να κινηθεί μόνο περιμετρικά εντός του κάστρου. 
Επίσης, στο κάστρο υπάρχει τσιμεντένιο αμφιθέατρο που το καλοκαίρι γίνονται εκπολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου Καλαμάτας, με φόντο το φωτισμένο ιστορικό κέντρο.
Πηγή: Παλιά Καλαμάτα, Γιάννη Π. Ταβουλαρέα 

ΝΙΟΚΑΣΤΡΟ ή ΝΕΟ ΝΑΒΑΡΙΝΟ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ

Στη σημερινή μας ανάρτηση συνεχίζουμε την παρουσίαση του Νιόκαστρου της Πύλου και την ιστορία του.                                                                                                                                                          
   Ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κάστρα της Ελλάδος είναι αυτό του Νέου Ναβαρίνου ή Νιόκαστρο που χτίστηκε επί τουρκοκρατίας, στα 1573, για να ελέγχουν οι Τούρκοι τις δυτικές ακτές της Πελοποννήσου.                                                                                                                           

Το Νιόκαστρο από ψηλά

Το Νιόκαστρο είναι χτισμένο στο λόφο πάνω από την Πύλο, φύλακας μαζί με το Παλαιόκαστρο του περάσματος του φυσικού λιμανιού της Πύλου. Το κάστρο είναι παιδί των μοντέρνων για την εποχή οχυρωματικών τάσεων, που ήθελε την πλήρη αξιοποίηση των πυροβόλων όπλων (κανονιών) και παράλληλα την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αμυντική προστασία του εσωτερικού οικισμού αλλά και του ίδιου του οικοδομήματος από τα εχθρικά πυρά.                                                                                                                                                                                      
Το όνομα του κόλπου, Ναβαρίνο προέρχεται πιθανότερα από τους Αβαρούς που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή το 585-587 κατά την βασιλεία του αυτοκράτορα Μαυρικίου.              Το 1573 οι Τούρκοι, μετά τη ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), για να ασφαλίσουν περισσότερο το φυσικό λιμάνι της Πύλου Ναβαρίνο) χτίζουν κάστρο στη νότια είσοδο του κόλπου και μπαζώνουν με ογκόλιθους τη βόρεια είσοδο, τη Μπούκα ή Πόρο της Συκιάς, κάνοντας τα νερά της αβαθή. Το νέο κάστρο ονομάστηκε Νίοκαστρο σε αντιδιαστολή με το παλαιότερο (Παλίοκαστρο) που υψώνεται στο βόρεια είσοδο του κόλπου.

 Μαζί με το Νιόκαστρο οι Τούρκοι έφτιαξαν και το λιθόχτιστο υδραγωγείο του, μήκους 15 περίπου χιλιομέτρων από την πηγή του Κουμπέ στο χωρίο Χανδρινού.                                                     Το 1668 ο μεγάλος Τούρκος περιηγητής Εβλιά Τσελεμπή, πέρασε από την Μεσσηνία στρατολογώντας, για την τελική πολιορκία του Χάνδακα. Ο Τουρκικός στόλος συγκεντρώθηκε στον κόλπο του Ναβαρίνου (περισσότερα από 2.000 πλοία σύμφωνα με τον Πουκεβίλ) και από εκεί απέπλευσε για την Κρήτη.                                                                                                                    

Ο Τσελεμπί βρήκε το Νιόκαστρο εξαιρετικά ανεπτυγμένο σε σχέση με το Παλίοκαστρο. Η εικόνα που παραδίδει είναι σαφέστατα εικόνα ακμής. Το κάστρο διέθετε μουφτή, ναίπη (αναπληρωτής του καδή), κετχούντα-γιερή (κεχαγιάς - αξιωματούχος), σερντάρη (διοικητή) των γενιτσάρων, φρούραρχο και φρουρά, μουχτεσίμπη (αγορανόμος), μπαντζάρη (υπέυθυνος για την ασφάλεια των δρόμων), εμίνη (επόπτη) του χαρατσιού, μιμάρμπαση (πολεοδόμος), κετχούντα (διοικητής) της πόλης και 12 αγάδες.                                                                                                                         Στην εποχή του Τσελεμπί το κάστρο δεν είχε τάφρο αλλά διέθετε 12 πύλες. Οι προμαχώνες της Ακρόπολης διέθεταν πέτρινα μολυβδοσκέπαστα παρατηρητήρια, ενώ εντός της υπήρχαν 33 κεραμοσκέπαστα σπίτια χωρίς κήπο. Στο κάστρο εκτός της Ακρόπολης υπήρχαν 600 πέτρινα κεραμοσκέπαστα σπίτια. Το τζαμί του Μουράτ Γ ήταν μολυβδοσκέπαστο και είχε πέτρινους τρούλους, στέρνα και μιναρέ.                                                                                                                     Μέσα στην αγορά που αποτελούνταν από στοές με καταστήματα (85 συνολικά στο κάστρο) υπήρχε το τζαμί του Φερχάντ αγά. Υπήρχε επίσης μεντρεσές, δερβίσικος τεκές, χάνι, χαμάμ και παντού βρύσες και δέντρα. Στο κάστρο λειτουργούσε δουλοπάζαρο, τους σκλάβους έφερναν τα κουρσάρικα καράβια της Τύνιδας, του Αλγερίου και της Τρίπολης.                                                         Το βαρόσι (συνοικία έξω από την πόλη που συνήθως κατοικούνταν από μη μουσουλμάνους) διέθετε 200 σπίτια με περιβόλια, χάνι και 15 καταστήματα και κατοικούνταν αποκλειστικά από Έλληνες.                                                                                                                                                        Το 1686 ο Βενετός αρχιστράτηγος Μοροζίνι καταλαμβάνει τα κάστρα του κόλπου του Ναβαρίνου                                                                                                                                              Ο  Mοροζίνι πολιορκεί στενά και κανονιοβολεί το κάστρο. Η Τουρκική φρουρά συμφώνησε να παραδοθεί εάν οι Βενετοί νικούσαν τον Τουρκικό Στρατό που έσπευσε να τους συνδράμει.              Ο στρατηγός των Βενετών, Σουηδός Καινινξμαρκ συνέτριψε τους Τούρκους και στις 6 Ιουνίου 1686 το κάστρο παραδόθηκε στους Βενετούς. Ορισμένοι Τούρκοι που δεν δέχθηκαν την παράδοση ανατινάχτηκαν βάζοντας οι ίδιοι φωτιά σε μπαρουταποθήκη.                                                                 Το 1715 οι Τούρκοι υπό τον Μεγάλο Βεζίρη Νταμάτ Αλή Κιουμουρτζή ανακτούν το σύνολο της Πελοποννήσου για την περίοδο της 2ης Τουρκοκρατίας μέχρι την απελευθέρωση το 1821.           Οι Βενετοί προ της κατάκτησης καταστρέφουν το κάστρο του Νεόκαστρου και συγκεντρώνουν μάταια όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις τους στη Μεθώνη για την τελική αντίσταση.                                                                                                                                    Την περίοδο 1789-1807 το Νεόκαστρο αποτελεί τιμάριο της Μπεγιάν Σουλτάνας αδελφής του Σελήμ του 3ου .                                                                                                                                              

Το 1770 οι αδελφοί Ορλώφ καταλαμβάνουν προσωρινά το Νεόκαστρο το οποίο με την απομάκρυνση του ρωσικού στόλου γνωρίζει την 6η Ιουλίου 1770 την εκδικητική μανία των Αρβανιτών που έστειλε η Πύλη.                                                                                                           Στα 1816 σύμφωνα με τον Πουκεβίλ, το Νιόκαστρο, πρωτεύουσα της επαρχίας του Ναβαρίνου φιλοξενούσε 600 τούρκους κατοίκους (142 οικογένειες), ενώ 130 έλληνες (17 οικογένειες) ζούσαν στο βαρόσι, τη συνοικία εκτός των τειχών.                                                                             Το 1821 ξεκινά η επανάσταση για την απελευθέρωση από τους Τούρκους. Προύχοντες και τοπικοί καπετάνιοι της Πύλου είναι οι αδελφοί Γιάννης, Νικόλαος και Γιώργος Οικονομίδης.       Το Μάρτιο του 1821 καταφεύγουν στο Νεόκαστρο οι Τούρκοι της Αρκαδίας (Κυπαρισσία). Το κάστρο πολιορκείται από δυναμεις Μανιατών και Μεσσηνίων με γενικό αρχηγό τον Επίσκοπο Μεθώνης Γρηγόριο Παπαθεδώρου. Στις 7 Αυγούστου οι Τούρκοι συνθηκολογούν, αλλά οι Έλληνες, εξαγριωμένοι από τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μαυρομιχάλη στη Μεθώνη δεν σέβονται τη συμφωνία παράδοσης και κατασφάζουν τους αποχωρούντες Τούρκους.                                                                                        Το 1825 ο Ιμπραήμ αποβιβάζεται στην Μεθώνη και συντρίβει τον Ελληνικό στρατό στα Κρεμμύδια. Πολιορκεί το Νεόκαστρο και εκτός των άλλων υπερασπίζουν ο Μακρυγίαννης,       Ο Μανώλης και ο Δημήτριος Καλλέργης, ο Δ Σαχτουρης και ο Γιάννης Μαυρομιχάλης. Αρχικά ο Ιμπραήμ κυριεύει την Σφακτηρία και κατασφάζει τους 200 υπερασπιστές της και τους αρχηγούς τους Αναγνωσταρά, Αναστάση Τσαμαδό, Σαχίνη, Ζαφειρόπουλο, Κατσαρό και τον Ιταλό Φιλέλληνα Σανταρόζα.                                                                                                   

Είσοδος Ακρόπολης

Ο Ιμπραήμ πολιορκεί έπειτα στενά το κάστρο κόβει το νερό του υδραγωγείου και το κανονιοβολεί για 3 ημέρες. Το κάστρο αναγκάζεται την 11 Μαίου 1825 να συνθηκολογήσει λόγω έλλειψης τροφών και πολεμοφοδίων και προοπτικής ενίσχυσης. Ο Ιμπραήμ τιμά τη συμφωνία αποχώρησης και δέχεται με τιμές τον Μακρυγιάννη και τους άλλους αρχηγούς των πολιορκημένων Ελλήνων.                                                                                                                       Στις 8 Οκτωβρίου 1827 ο ενωμένος συμμαχικός στόλος (’γγλων, Γάλων και Ρώσων) καταστρέφει τον Τουρκοαιγυπτιακο στόλο στο Ναβαρίνο, αναγκάζοντας τον Ιμπραήμ να εγκαταλείψει την Πελοπόννησο και ανοίγοντας το δρόμο για την σύσταση του 1ου Ελληνικού κράτους.                                                                                                                                                  Στις 30 Αυγούστου 1828 ο στρατηγός Μαιζόν (Maison) με γαλλικό εκστρατευτικό σώμα αποβιβάζεται και τελικά καταλύει στο Νεόκαστρο προκειμένου να επιβλέψει την αποχώρηση των Αιγυπτίων που ολοκληρώθηκε την 4η Οκτωβρίου 1828. Το εκστρατευτικό σώμα που αντικρίζει μόνο ερείπια και καταστροφή συνοδεύει επιστημονική αποστολή η Expedition Scientifique.                                                                                                                            Μέσα στο κάστρο ανέπαφη έχει μονό μείνει το ένα τζαμί και μια φοινικιά και τα πάντα σωριάζονται σε σωρούς ερειπίων. Οι Γάλλοι προσέφεραν πολλά στην περιοχή στηρίζοντας τους αποδεκατισμένους πληθυσμούς, αναστηλώνοντας το κάστρο και προσφέροντας τον πρώτο αμαξιτό δρόμο του νεοσύστατου ελληνικού κράτους μεταξύ Πύλου - Μεθώνης.

Μετά από το 1828 το κάστρο εγκαταλείπεται ως χώρος κατοικίας καθώς ο πληθυσμός μεταφέρεται στην πόλη που σχεδίασαν οι Γάλλοι έξω από το κάστρο και που από το 1834 μετονομάζεται σε Πύλο. Από τα Οθωνικά χρόνια και ως το 1941 το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή.

Ι.Ν.Μεταμορφώσεως μέσα στο κάστρο

Κατά την περίοδο του Β Παγκοσμίου Πολέμου οι Ιταλοί χρησιμοποιούν και οχυρώνουν το λιμάνι της Πύλου δημιουργώντας μεγάλη ναυτική βάση και έδρα του Ιταλικού στρατηγείου. Με την συνθηκολόγηση των Ιταλών το κάστρο πέρασε στα χέρια των Γερμανών οι οποίοι αποχώρησαν οριστικά στις 2 Σεπτεμβρίου 1944.

Η οχυρωματική κατασκευή, πλούσια και καλοδιατηρημένη, μια από τις καλύτερα σωζόμενες στις μέρες μας, έχει πληθώρα χαρακτηριστικών και κτισμάτων που μαρτυρούν την πορεία της μέσα στο χρόνο· από την τουρκική οχύρωση, τον στρατώνα του Γάλλου στρατηγού Maison μέχρι τις προσθήκες από την περίοδο της Β' Ενετοκρατίας και τον Ναό του Σωτήρος (πρώην τζαμί) και φυσικά την ακρόπολη του κάστρου με τις 6 τειχισμένες πλευρές της και τους προμαχώνες της.

Η μεγάλη στρατηγική σημασία του οχυρού για τον έλεγχο του περάσματος στην είσοδο του Ναβαρίνου οδήγησε σε αρκετές καταλήψεις ανά τους αιώνες.                                                             Το κάστρο έχει δύο εισόδους, στις μέρες μας χρησιμοποιείται αυτή που βρίσκεται στο κεντρικό δρόμο δεξιά της εξόδου της Πύλου στη διαδρομή για την Μεθώνη. Έχει έξι πύργους (προμαχώνες): το βόρειο πύργο, το νότιο πύργο, και τον πύργο του Αγίου Πατρικίου, της Αγίας Αγνής και του Αγίου Αντωνίου. Ο πύργος γνωστός και ως Castello da Mare χτίστηκε από τους Τούρκους για την προστασία της περιοχής και έπειτα ενσωματώθηκε και στην υπόλοιπη οχύρωση.

Περιγραφή του Κάστρου

Το κάστρο είναι χτισμένο στις βόρειες υπώρειες του βουνού του Αγίου Νικολάου, ανάμεσα στα πεύκα, με καλαίσθητες καμάρες και αποτελούσε αριστούργημα για την εποχή εκείνη. Χτίστηκε δε εξολοκλήρου από τους Τούρκους ενώ οι μετέπειτα κύριοί του βενετοί προσέθεσαν τους πύργους του Αγίου Πατρικίου, της Αγίας Αγνής και του Αγίου Αντωνίου και την τάφρο.                 

Προμαχώνας

Το κάστρο σήμερα διατηρείται εκπληκτικά στην παλιά επιβλητική του μορφή, εκτός από το Νότιο μεγάλο του πύργο που κόπηκε στη μέση όταν κατά τη γερμανική κατοχή το 1944 ανατινάχθηκαν τα πυρομαχικά που ήταν αποθηκευμένα μέσα του από συμμαχικό βομβαρδισμό.                                                                                                                                 Τα τείχη του είναι χτισμένα με πελεκημένους ασβεστόλιθους και πωρόλιθους και φτάνουν τα 8,5 μ ύψος και τα 2,5-3 μέτρα πάχος.                                                                                                                Στο κέντρο του κάστρου διασώζεται σήμερα το ένα από τα δύο τζαμιά του. Είχε σταυροειδή διαμόρφωση με 5 τρούλους, μιχράμπ και στέρνα. Ο Μοροζίνι το μετέτρεψε σε ναό του Σωτήρος Χριστού, οι τούρκοι ξανά σε τζαμί και τέλος οι Έλληνες σε ναό τηςΜεταμόρφωσης του Σωτήρος.

 Το κάστρο ήταν ιδιαίτερα ισχυρό καθώς διέθετε τριπλή αμυντική οχύρωση: τάφρος, τείχη και την ισχυρή Ακρόπολη .                                                                                                                                                      Η δυτική του πλευρά εξαιρετικά απόκρημνη προστατευόταν από ισχυρή οχύρωση, πύργους και ένα δυνατό προμαχώνα με πολλά κανόνια.

Στο νότια τμήμα στο ένα άκρο η Ακρόπολη και στο άλλο ο ισχυρότατος έβδομος (castello da Mare) προμαχώνας με πολλά κανόνια. Ανάμεσά τους η μεγάλη βέργα με τις πανέμορφες καμαρες και στο μέσο της περίπου ο νότιος πύργος. Ο έβδομος πήρε το όνομά του από τα επτά του διαμερίσματα με τις ισάριθμες θέσεις κανονιών προς τη θάλασσα.                                                  Στα ανατολικά η μεγάλη τάφρος και τα εξωτερικά τείχη της Ακρόπολης. Στο βόρειο τμήμα, η Πύλη με τη Ζεματίστρα από την τρύπα της οποίας οι πολιορκημένοι έριχναν καυτό νερό ή λάδι πλαισιώνεται από τους πύργους της Αγίας Αγνής και του Αγίου Αντωνίου. Στο άλλο άκρο ο βόρειος πύργος (ή καστράκι του Αγίου Μάρκου) προμαχώνας με πολλά κανόνια.                                                                                                   

Μια άλλη άποψη του Νιόκαστρου

Η Ακρόπολη πανίσχυρη και εξαγωνική διέθετε θαλάμους στρατωνισμού και αποθήκευσης πυρομαχικών και πέτρινο καλντερίμι. Η πρόσβαση στο τείχος γινόταν από 2 πέτρινες σκάλες. Στους 5 προμαχώνες υπάρχουν θολωτές στέρνες για τη συλλογή των όμβριων υδάτων και καταπακτές για την εξυπηρέτηση των φρουρών.    Στο εσωτερικό του κάστρου υπήρχαν 2 μεγάλες στέρνες, 2 πετρόκτιστες βρύσες στις οποίες έφτανε το νερό του υδραγωγείου και μια μπαρουταποθήκη με κωνική πέτρινη στέγη. Μια παρόμοια μπαρουταποθήκη διατηρείται στο συγκρότημα του εβδόμου.                                                                                                           Σήμερα στην Ακρόπολη φιλοξενούνται τα εργαστήρια του Κέντρου υποβρύχιας αρχαιολογίας, ενώ στον στρατώνα του Μαιζώνος το κέντρο Εναλίων Αρχαιοτήτων και τμήμα της συλλογής του Γάλλου φιλέλληνα Rene Puaux (1878-1937). Τη συλλογή που ακόμα δεν έχει εκτεθεί ολοκληρωμένα και αποτελείται από διάφορα βιβλία, έγγραφα, επιστολές, χάρτες, λιθογραφίες, νομίσματα και άλλα, παρέδωσε το 1937 η χήρα του Rene Puaux στο ελληνικό κράτος.

Πηγή : http://www.greekmonuments.com

ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ.

ΠΑΛΑΙΟΚΑΣΤΡΟ, ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ                                      
                                                                                                               
                                                                                                                Μέχρι τώρα είχαμε        
                                                                                                                παραπλανηθεί και τα κείμενα      

    που δημοσιεύσαμε μέχρι πριν

Η σημερινή είσοδος του κάστρου

     
    λίγο, αφορούσαν το  
     Νιόκαστρο, ενώ οι  
     φωτογραφίες που
     δημοσιεύουμε αφορούν το
     Παλαιόκαστρο.
     Ζητάμε συγνώμη, τα
     διορθώσαμε μεν, αλλά
     επιφυλασσόμαστε για
     καλύτερες αναρτήσεις.
     Και πάλι σας ευχαριστούμε
     για την προτίμησή σας να
     ενημερώνεστε για τη
     Μεσσηνιακή παράδοση από
     το blog μας.
     

                                                                                               Το Παλαιόκαστρο ή Παλιοναβαρίνο, βρίσκεται σε ύψωμα του Κορυφασίου ακρωτηρίου στο βόρειο άκρο του κόλπου του Ναυαρίνου, απέναντι από το βόρειο άκρο της ιστορικής νήσου Σφακτηρίας.

To κάστρο βρίσκεται σε μοναδική τοποθεσία δεσπόζοντας εκτός από τον όρμο του Ναυαρίνου και στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας καθώς και στην εκπληκτική παραλία της Βοϊδοκοιλιάς.

---

Τοποθεσία & Στρατηγική Σημασία

Το κάστρο βρίσκεται σε ύψωμα που δεσπόζει πάνω από την πολυφωτογραφημένη παραλία της Βοϊδοκοιλιάς και τη λιμνοθάλασσα του Διβαρίου.

Η θέση του κάστρου ελέγχει τη βόρεια είσοδο του όρμου του Ναβαρίνου και το εκεί λιμάνι, στη λιμνοθάλασσα της περιοχής Διβάρι.

Πανοραμική άποψη του κάστρου

Ιστορία

Στη θέση του κάστρου βρισκόταν πανάρχαιος οικισμός και η ακρόπολη της Πύλου της κλασικής αρχαιότητας που έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο.

Χτίστηκε στα τέλη του 13ου αιώνα από τους Φράγκους, πάνω στα ερείπια της αρχαίας οχύρωσης .

Το κάστρο υπέστη σημαντικές επεμβάσεις και μεταβολές από τους κατά καιρούς κατακτητές που αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία του.

Πηγή :http://www.kastra.eu/castlegr.php




Το κάστρο σήμερα..

Το κάστρο σήμερα, δεν θυμίζει τίποτε από την παλιά του αίγλη, αφού έχει εγκαταληφθεί στην

Άλλη άποψη του κάστρου

τύχη του και είναι μόνο ερείπια. Μάλιστα κάτω από το κάστρο υπάρχει μια επιγραφή που λέει ότι «όσοι ανεβαίνουν, θα ανέβουν με ευθύνη δική τους». Που σημαίνει ότι και αν συμβεί οτιδήποτε σε κάποιον, εμείς δεν έχουμε ευθύνη, η ευθύνη είναι δική σας.

Αυτό το ότι, και αν σας συμβεί, ερμηνευόμενο περισσότερο είναι σα να μας λέει ότι, εμείς δεν το συντηρούμε για να μην πάθετε κάτι, αν εσείς ανεβείτε και από την εγκατάλειψη του κάστρου που εμείς ευθυνόμαστε, υποστείτε κάποιο τραυματισμό, ευθύνεστε εσείς !!!

Αν κάποιοι ξένοι που θα έλθουν στην Πύλο και θα θελήσουν να δουν και το Νιόκαστρο,  στην ουσία τους λέμε μην ανεβείτε μπορεί και να τραυματιστείτε.

Είδατε με τι τρόπους προσπαθούμε να φέρουμε τουρισμό ;